ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΣΑΝ ΑΥΤΟΥΣ που η δυσμενής κοινωνικοπολιτική συγκυρία, η κλιματική αλλαγή και τα περίεργα καιρικά φαινόμενα επιτείνουν τον φόβο, το δέος και τη φετιχιστική σχεδόν εμμονή μας με το τέλος του κόσμου και τις καταστροφές μαζικής κι ασύλληπτης κλίμακας, κάθε τόπος έχει εγκαταστήσει στην κοινή συνείδηση το δικό του σκηνικό Αποκάλυψης.
Στην Καλιφόρνια, φερ’ ειπείν, περιμένουν πάντα «τον μεγάλο» (“the big one”) – τον μεγάλο σεισμό δηλαδή που θα ισοπεδώσει την Δυτική Ακτή απ’ άκρη σ’ άκρη, ασχέτως αν η πρόσφατη μεγάλη καταστροφή ήρθε με τη μορφή όχι του Εγκέλαδου, αλλά της «πύρινης λαίλαπας».
Για εμάς το υπέρτατο locus terribilis είναι το ηφαίστειο της Σαντορίνης, μια βιβλική έκρηξη του οποίου θα πραγμάτωνε σε όλο τους το καταστροφικό μεγαλείο τα πυρετώδη αποκαλυπτικά μας οράματα. Είναι η δική μας ταινία καταστροφής - επιστημονικής φαντασίας - τρόμου.
Έχουμε την τάση –εμείς οι σκλάβοι των Αθηνών– να συνδέουμε τα νησιά μόνο με την καλοκαιρινή τους υπόσταση (είτε για καλό είτε για κακό) και ξεχνάμε τις δύσκολες συνθήκες που επικρατούν στους καλοκαιρινούς παραδείσους τον χειμώνα.
Η θέση αυτή κατοχυρώθηκε και επίσημα κατά τη διάρκεια της πανδημίας, έστω και ως αστείο, όταν κάθε τόσο λέγαμε ότι μόνο αυτό μένει να συμβεί –να ξυπνήσει μια μέρα από τα αριστερά το ηφαίστειο και να σκορπίσει από τα νεύρα του τον όλεθρο– προκειμένου να ολοκληρωθεί με μυθικό τρόπο το καρέ της Συντέλειας.
Το νοσηρά ελκυστικό αυτό σενάριο απόκοσμης καταστροφής ενισχύεται από τη σύγχρονη μορφή που έχει πάρει ένας από τους κορυφαίους (αν όχι ο κορυφαίος, κατ’ αναλογία) ταξιδιωτικούς προορισμούς του πλανήτη, ένα εμβληματικό –και τρομακτικό– «επίνειο» του υπερτουρισμού, που θυμίζει εδώ και χρόνια λιγότερο πραγματικό τόπο και περισσότερο θεματικό πάρκο τουριστικής ανάπτυξης πέρα από κάθε όριο.
Αυτό το στοιχείο, αυτή η «ύβρις» που έχει φτάσει να εκπροσωπεί η Σαντορίνη στα μάτια πολλών συμπολιτών μας (και όχι αδίκως) σε συνδυασμό με τη μικρόψυχη και δηλητηριώδη κακεντρέχεια που είναι το καύσιμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, έχει οδηγήσει τις τελευταίες μέρες σε μια σειρά δημοσιευμάτων και αναρτήσεων που είναι σαν να λένε στους κατοίκους του νησιού «καλά να πάθετε». Κι ας εστιάζεται η αυξημένη σεισμική δραστηριότητα εκτός νησιού στην πραγματικότητα (στη θαλάσσια περιοχή της νησίδας Ανύδρου, μεταξύ Θήρας και Αμοργού), κι ας κινδυνεύουν εξίσου διάφορα άλλα νησιά στις Κυκλάδες αλλά και πέρα από αυτές.
Έχουμε την τάση –εμείς οι σκλάβοι των Αθηνών– να συνδέουμε τα νησιά μόνο με την καλοκαιρινή τους υπόσταση (είτε για καλό είτε για κακό) και ξεχνάμε τις δύσκολες συνθήκες που επικρατούν στους καλοκαιρινούς παραδείσους τον χειμώνα. Το μόνο που τους λείπει είναι η διπλή απειλή σεισμός-τσουνάμι, όταν ακόμα και αυτή η ακάθεκτη ακολουθία μικροσεισμών (ο βόμβος, το βουητό, η δόνηση, η εύθραυστη σιωπή) είναι υπεραρκετή για να σου κάνει τα νεύρα κουρέλια.
Ειδικά όταν τα σχετικά δημοσιεύματα και οι διάφορες προβλέψεις μοιάζουν να αλληλοϋπονομεύονται και δεν ξέρει κανείς τι πραγματικά να πιστέψει, τόσο σε σχέση με την κρισιμότητα της κατάστασης όσο και για τις πραγματικές αντιδράσεις των άμεσα ενδιαφερομένων – των κατοίκων στα νησιά των Ανατολικών Κυκλάδων, τα οποία μπορεί να έχουν γίνει prime προορισμοί δυσκολεύοντας τις διακοπές μας, δεν παύουν όμως να κατοικούνται από ανθρώπους, που βιώνουν αυτές τις μέρες ένα καθεστώς πραγματικού, και όχι κινηματογραφικού ή φαντασιακού, τρόμου.
