Η κρυφή κόρη του Λούις Άρμστρονγκ στη Θεσσαλονίκη

Η κρυφή κόρη του Λούις Άρμστρονγκ στη Θεσσαλονίκη Facebook Twitter
Μοιράζεται κάποια πολύτιμα και ανεκτίμητα για την ίδια κειμήλια όπως ένα φωτογραφικό κολάζ που είχε φτιάξει ο πατέρας την με την ίδια και την μητέρα της, δίκην οικογενειακού πορτραίτου.
0



ΟΤΑΝ ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ο Λούις Άρμστρονγκ τον Ιούλιο του 1971, λίγο πριν κλείσει τα εβδομήντα του χρόνια, η αντίληψη που είχε επικρατήσει τότε ήταν ότι η θρυλική και πασίγνωστη αυτή μορφή όχι μόνο της τζαζ αλλά του 20ου αιώνα συνολικά, είχε πεθάνει χωρίς να αφήσει απογόνους (και  ενδεχομένως ήταν «ανίκανος», σύμφωνα με κάποιες κακές γλώσσες). Η αντίληψη αυτή παρέμεινε ακλόνητη στο κοινό για πολλές δεκαετίες, μέχρι και πριν από μερικά χρόνια όταν εμφανίστηκε ένα βιβλίο απομνημονευμάτων με τον αποκαλυπτικό τίτλο Little Satchmo: Living in the Shadow of My Father, Louis Daniel Armstrong. Συγγραφέας του βιβλίου ήταν η Σάρον Πρέστον-Φόλτα, η «μικρή Satchmo» του τίτλου (από το παρατσούκλι με το οποίο ήταν ευρέως γνωστός ο μεγάλος μουσικός), η οποία αποφάσισε να προβεί μετά από τόσα χρόνια στην λυτρωτική για την ίδια αποκάλυψη της πολύπλοκης και τραυματικής σχέσης της με τον πατέρα που μόνο κατ’ ιδίαν την είχε αναγνωρίσει όσο εκείνος ζούσε. 

Και τώρα, ακριβώς με την συμπλήρωση μισού αιώνα από τον θάνατό του, επισημοποιεί με ακόμα πιο εμφατικό και θεαματικό τρόπο την σχέση της μαζί του μέσω της ταινίας “Little Satchmo” που βασίστηκε στο βιβλίο της και πραγματοποιεί την παγκόσμια πρεμιέρα της σε λίγες μέρες στο πλαίσιο των ετεροχρονισμένων προβολών του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης.  

Έχοντας περάσει την ζωή της ως μια κρυφή υποσημείωση στο μακρύ και πολυσήμαντο βιογραφικό του διάσημου πατέρα της, η Σάρον μοιράζεται με τους θεατές μια επιλογή από γράμματα και ηχογραφημένα μηνύματα που της έστελνε ο πατέρας της, εκδηλώνοντας την αγάπη του προς την μικρή, την οποία όμως ποτέ δεν αναγνώρισε δημόσια, παρά τις υποσχέσεις προς την μητέρα της ότι θα χώριζε την σύζυγό του για να βρεθεί και επισήμως κοντά τους.

Η Σάρον, που γεννήθηκε το 1955, ήταν ο καρπός της σχέσης του Άρμστρονγκ με την αιώνια ερωμένη του (αλλά ποτέ σύζυγό του), την Λουσίλ Πρέστον, χορεύτρια του θρυλικού Cotton Club στο Χάρλεμ. «Η μητέρα μου ήταν απελπιστικά ερωτευμένη με τον πιο διάσημο μαύρο άντρα στον κόσμο, απελπιστικά ερωτευμένη με κάποιον που δεν θα μπορούσε να της ανήκει ποτέ», λέει στην κάμερα με μια γλυκόπικρη έκφραση, αλλά όχι με παράπονο. Η σχέση αυτή κράτησε για μια εικοσαετία περίπου και έληξε μόνο με τον θάνατό του που άφησε στην ζωή της Λουσίλ και της Σάρον ένα εκκωφαντικό κενό και μια βαθιά πληγή που θα χρειαζόταν δεκαετίες για να επουλωθεί.  

letter armstrong Facebook Twitter
Ένα από τα γράμματα του Λούις Άρμστρονγκ προς την ερωμένη του Λουσίλ Πρέστον.

Έχοντας περάσει την ζωή της ως μια κρυφή υποσημείωση στο μακρύ και πολυσήμαντο βιογραφικό του διάσημου πατέρα της, η Σάρον μοιράζεται με τους θεατές μια επιλογή από γράμματα και ηχογραφημένα μηνύματα που της έστελνε ο πατέρας της, εκδηλώνοντας την αγάπη του προς την μικρή, την οποία όμως ποτέ δεν αναγνώρισε δημόσια, παρά τις υποσχέσεις προς την μητέρα της ότι θα χώριζε την σύζυγό του για να βρεθεί και επισήμως κοντά τους. «Η δημόσια αναγνώριση ενός παιδιού που έκανε με την ερωμένη του δεν αποτελούσε επιλογή ακριβώς για κάποιον σαν τον Λούις Άρμστρονγκ», λέει στην ταινία η Σάρα Πρέστον. «Επιθυμούσε διακαώς να είναι πατέρας. Το μυστικό όμως έπρεπε να κρατηθεί πάση θυσία. 

Μοιράζεται επίσης κάποια πολύτιμα και ανεκτίμητα για την ίδια κειμήλια – ένα φωτογραφικό κολάζ που είχε φτιάξει ο πατέρας την με την ίδια και την μητέρα της, δίκην οικογενειακού πορτραίτου, ένα δικό του πουκάμισο (αδειανό) και διάφορα άλλα σπαράγματα μιας σχέσης που έμελλε να μην απαλλαγεί ποτέ από ένα πέπλο μυστικότητας και ντροπής. 

Μοιράζεται, τέλος, διάφορες αναμνήσεις από τις τακτικές συναντήσεις που με τον πατέρα της ως μικρό κορίτσι, το δέος που ένιωθε στο καμαρίνι του ή στις περιοδείες του, το σκίρτημα που ένιωθε όταν πρόβαλλε η λιμουζίνα του στην γωνιά του δρόμου, αλλά και καναδυό μαθήματα ζωής που της έμειναν από την επαφή τους. «Είναι σημαντικό να ενημερώνεσαι πάντα και να κρατάς επαφή με την τρέχουσα επικαιρότητα» της έλεγε συχνά, ενώ μια μέρα που περπατούσαν μαζί στον δρόμο, πέρασε από δίπλα τους ένα (λευκό) ζευγάρι και η μικρή άκουσε την γυναίκα να λέει: «Κοίτα! Ο Λούις Άρμστρονγκ!». «Και ποιος σκοτίστηκε; Ένας νέγρος είναι κι αυτός», της αποκρίθηκε ο σύντροφός της. Όταν το πληροφορήθηκε ο πατέρας της έγινε έξαλλος και της είπε με ένα ύφος μεταξύ οργής και παραίτησης: «Ό,τι κι αν πετύχεις σ’ αυτόν τον κόσμο, γι’ αυτούς δεν θα είσαι παρά μόνο ένας νέγρος».  

sharon preston Facebook Twitter
H Σάρον με τη μητέρα της Λουσίλ το 2017.
 

Συγχρόνως, βλέπουμε κι εμείς μέσα από το πικραμένο βλέμμα της κόρης του, τον πατέρα της σε αποσπάσματα από το πλούσιο αρχειακό υλικό που διαθέτει η ταινία, να φωτογραφίζεται δημοσίως με άλλα (λευκά ως επί το πλείστον) παιδάκια και να τραγουδάει “Sometimes I feel like a motherless child”. H ταινία τελειώνει όπως αρχίζει σχεδόν, αλλά το γλυκό μειδίαμα στο πρόσωπο της υποδηλώνει ότι η λύτρωση και η ψυχική γαλήνη που αναζητούσε σε όλη της την ζωή σχεδόν, έχει επιτευχθεί πλέον μέσα από την διαδικασία των γυρισμάτων αυτού του φιλμ:  «Είμαι η Σάρον Πρέστον – Φόλτα [το δεύτερο είναι το επίθετο του συζύγου της], είμαι το μοναδικό παιδί του Λούις Άρμστρονγκ και περίμενα όλη μου τη ζωή για να το αναγγείλω αυτό δημόσια». 

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Το σπίτι του Λούις Άρμστρονγκ στη Νέα Υόρκη είναι ένα εκπληκτικό μνημείο design των μέσων του 20ου αιώνα

Design / Το σπίτι του Λούις Άρμστρονγκ στη Νέα Υόρκη είναι ένα εκπληκτικό μνημείο design των μέσων του 20ου αιώνα

Το σπίτι που έμεινε ο θρύλος της τζαζ σε μια ταπεινή γειτονιά στο Κουίνς της Νέας Υόρκης, από το 1943 μέχρι τον θάνατό του το 1971, είναι εντυπωσιακά διατηρημένο μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια και λειτουργεί εδώ και μερικά χρόνια ως ένα πολύ ιδιαίτερο μουσείο

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Φόβος και παράνοια στην Ευρώπη του μεταφασισμού

Δημήτρης Πολιτάκης / Φόβος και παράνοια στην Ευρώπη του μεταφασισμού

Το χειρότερο με τη φαινομενικά ακάθεκτη άνοδο της ακροδεξιάς είναι ότι κάθε φορά που αυτή η εξέλιξη πιστοποιείται τόσο θεαματικά και τόσο δυσοίωνα, όπως προχθές στην Ιταλία, σε βάζει σε μια διαδικασία ενοχικής περίσκεψης και άστοχης ενδοσκόπησης.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Athena: Πυροτεχνική λιτανεία εξέγερσης και καταστολής

Daily / «Athena» στο Netflix: Πυροτεχνική λιτανεία εξέγερσης και καταστολής

Η νέα ταινία του Ρομέν Γαβρά με φόντο την πυριτιδαποθήκη των παρισινών προαστίων έκανε πρεμιέρα στο Netflix, τον δημιουργό της όμως φαίνεται να τον ενδιαφέρει η αισθητική της κλιμακούμενης σύγκρουσης μάλλον παρά οποιοδήποτε πολιτικό μανιφέστο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Νέιθαν Φίλντερ

Daily / «The Rehearsal»: Η πιο κουλή τηλεοπτική σειρά της χρονιάς ίσως είναι και η πιο ιδιοφυής

Ψεύτικο ή αληθινό; Κωμωδία ή δράμα; Παραβολή ή φάρσα; Πειραγμένο ριάλιτι ή εξεζητημένο κοινωνικό πείραμα με χορηγό το HBO; ‘Ένα ιδεοψυχαναγκαστικό όργιο; Το meta στα όρια του; Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν έχεις ξαναδεί τέτοια τηλεόραση.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Οι άνδρες προτιμούν την Μάρθα Καραγιάννη

Daily / Οι άνδρες προτιμούν τη Μάρθα Καραγιάννη

Είναι κάτι στιγμές στις ταινίες της που μοιάζει σα να βρίσκεται εκεί για να χλευάζει τα μονότονα κλισέ των ανδρών, υπενθυμίζοντάς τους ότι αν πράγματι ισχύει το δόγμα «οι κύριοι προτιμούν τις ξανθές», τότε κακό του κεφαλιού τους.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Τζον Μάκενρο

Daily / Τζον Μάκενρο υπεράνω (και εναντίον) όλων

Το νέο ντοκιμαντέρ «McEnroe» είναι μια στιλάτη και διεισδυτική προσωπογραφία του πιο εκρηκτικού σταρ του τένις όλων των εποχών, που στα 63 του μοιάζει να βρίσκεται σε διάθεση αναστοχασμού, παραμένοντας συγχρόνως εκείνο «το κωλόπαιδο από τη Νέα Υόρκη» που όλοι αγαπήσαμε κάποτε.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Δικαίωμα στον θάνατο

Δημήτρης Πολιτάκης / Δικαίωμα στον θάνατο

Η «υποβοηθούμενη αυτοκτονία» του 91χρονου Ζαν Λικ Γκοντάρ έφερε στο προσκήνιο για άλλη μια φορά τα τελευταία χρόνια μια κρίσιμη συζήτηση που συχνά παγιδεύεται σε ποικίλης μορφής ηθικά και υπαρξιακά αδιέξοδα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Πίστη, ελπίδα, μακελειό: Το Κατά Nick Cave Ευαγγέλιο και οι μηχανισμοί του πένθους

Daily / Πίστη, ελπίδα, μακελειό: Το Κατά Nick Cave Ευαγγέλιο και οι μηχανισμοί του πένθους

«Το να ανάψεις ένα κερί στην εκκλησία είναι μια έμπρακτη δήλωση προσμονής και λαχτάρας» λέει ο Cave σ’ ένα νέο βιβλίο που καταγράφει, μεταξύ άλλων, τους τρόπους με τους οποίους επιχείρησε να διαχειριστεί το πιο βαρύ πένθος.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
figo

Daily / Ξύνοντας παλιές πληγές μετά από 22 χρόνια: Το ντοκιμαντέρ του Netflix για την «Υπόθεση Φίγκο»

Για τους οπαδούς της Μπαρτσελόνα ήταν ασύλληπτη η ιδέα ότι ο Λούις Φίγκο θα μπορούσε κάποτε να τους εγκαταλείψει, και μάλιστα για τον απόλυτο εχθρό, τη Ρεάλ Μαδρίτης. Κι όμως συνέβη, και μάλιστα υπό τις πιο αμφιλεγόμενες και σκιώδεις συνθήκες.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Τότε που η Έλεν Μίρεν παραλίγο να μας κάνει φιλομοναρχικούς 

Daily / Τότε που η Έλεν Μίρεν παραλίγο να μας κάνει φιλομοναρχικούς

Η Ελισάβετ ήταν προϊόν της Ιστορίας και σύμβολο μιας κληρονομικής (αιμομικτικής σχεδόν) τελετουργίας που συγκινεί ακόμα τα πλήθη, παρά τη νοσηρή, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που αναδύει η βασιλική οικογένεια της Βρετανίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Mo: Γέλιο, συγκίνηση και η εμπειρία του να είσαι Άραβας στην Αμερική

Daily / «Mo»: Γέλιο, συγκίνηση και η εμπειρία τού να είσαι Άραβας στην Αμερική

Αυτοβιογραφικό σε σημαντικό βαθμό, το δημιούργημα του 41χρονου κωμικού Μο Αμέρ αφηγείται με χιούμορ αλλά και με πάθος τους μπελάδες, τους καημούς και τα βάσανα ενός Παλαιστίνιου στη σύγχρονη Αμερική, και μάλιστα στο Χιούστον του Τέξας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ήταν αυτό το τελευταίο καλοκαίρι των διακοπών όπως τις ξέραμε;  

Daily / Ήταν αυτό το τελευταίο καλοκαίρι των διακοπών όπως τις ξέραμε;

Κόκκινο χτύπησε φέτος η γκρίνια και η διαμαρτυρία και η αγανάκτηση με το gentrification της εμπειρίας των διακοπών, η οποία έχει αποκτήσει ξεκάθαρα πλέον τα πιο αντιπαθή μητροπολιτικά χαρακτηριστικά, ακόμα και στα μικρά νησιά, ή μάλλον ειδικά σ’ αυτά.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ο Γκορμπατσώφ μάς πρόσφερε κάποτε μια πολύτιμη υπαρξιακή ανακούφιση

Daily / Ο Γκορμπατσώφ μάς πρόσφερε κάποτε μια πολύτιμη υπαρξιακή ανακούφιση

Πριν από τέσσερις δεκαετίες ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ ήταν θεός. Και ήταν παντού. Και οι πάντες ανά τον πλανήτη τον αποθέωναν – εκτός από πολλούς συμπατριώτες του, ίσως και τους περισσότερους.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ