Μπωντλαίρ: «Λέσβος»- ένα απαγορευμένο ποίημα

Μάνα ηδονής ρωμαϊκής, ελληνικής λαγνείας,
Λέσβος με τα λιγόθυμα και χαρωπά φιλιά,

όπως ο ήλιος φλογερά, δροσάτα σαν οπώρες,

στολίδια ανεκτίμητα στη μέρα, στη νυχτιά·

μάνα ηδονής ρωμαϊκής, ελληνικής λαγνείας,

 
Λέσβος, που τα φιλιά εκεί μοιάζουν με καταρράχτες

και θαρραλέα πέφτουνε σε βάραθρο βαθύ,

τρέχουνε μ' αναφιλητά, μετά ξεσπούν σε γέλια

μεθυστικά, αμέτρητα και μυστικά πολύ·

Λέσβος, που τα φιλιά εκεί μοιάζουν με καταρράχτες.

Λέσβος, που η κάθε Φρύνη σου ποθεί η μια την άλλη,

και βρίσκει πάντα αντίλαλο εκεί ο στεναγμός,

όσο την Πάφο εσένα σε θαυμάζουνε τ' αστέρια,

κι η Αφροδίτη δίκαια ζηλεύει τη Σαπφώ!

Λέσβος, που η κάθε Φρύνη σου ποθεί η μια την άλλη,

 
Λέσβος, με τις παράφορες και φλογισμένες νύχτες,

μες σε καθρέφτες κορασιές με μάτια ολοσβηστά

επιθυμώντας άγονα το άκαρπο κορμί τους

της ήβης τους μεστούς καρπούς θωπεύουν τρυφερά·

Λέσβος, με τις παράφορες και φλογισμένες νύχτες,

τον Πλατωνα τον αυστηρό τώρα λησμόνησε τον·

την άφεση σ’ τη δίνουνε τ’ αμέτρητα φιλιά,

βασίλισσα χώρας τερπνής, ευγενική, εγκάρδια,

που επινοείς αέναα χάδια ηδονικά.
Τον Πλάτωνα τον αυστηρό τώρα λησμόνησε τον.

Την άφεση σ’ τη δίνει εσέ το αιώνιο μαρτύριο,

που τις φιλόδοξες καρδιές επίμονα εξαντλεί,

όμως το παίρνει μακριά ένα καθάριο γέλιο

μισοϊδωμένο τώρα πια σε άλλη ανατολή!
Την άφεση σ’ τη δίνει εσέ το αιώνιο μαρτύριο!

Facebook Twitter

Λέσβος, μα ποιος θεός τολμά να γίνει δικαστής σου,

εξαντλημένη και ωχρή να σε κατηγορεί,

αν δε ζυγίσει σε χρυσό ζυγό τα δάκρυα σου,

ποτάμια δάκρυα στη θάλασσα που έχουν χυθεί;
Λέσβος, μα ποιος θεός τολμά να γίνει δικαστής σου;

Τι κι αν οι νόμοι μάς μιλούν για δίκιο ή αδικία;

Παρθένες απαράμιλλες, του Αιγαίου δοξασμός,

είναι η θρησκεία σας σεβαστή σαν κάθε άλλη θρησκεία,

και του έρωτα περίγελος ο Άδης κι ο Ουρανός!
Τι κι αν οι νόμοι μάς μιλούν για δίκιο ή αδικία;

Εμένα η Λέσβος διάλεξε να ψάλω το τραγούδι,

των ανθισμένων κοριτσιών να πω το μυστικό,

εμέ που γνώρισα παιδί το σκοτεινό μυστήριο

που σμίγει γέλιο ξέφρενο και θρήνο γοερό·

εμένα η Λέσβος διάλεξε να ψάλω το τραγούδι.

Και από τότε αγρυπνώ στην άκρη του Λευκάτα,

φρουρός με μάτια σίγουρα, διαπεραστικά,

παραφυλώντας για να δω γολέτα ή φρεγάτα,

σκιές που τρέμουν μακριά σε πλάτη γαλανά·

και από τότε αγρυπνώ στην άκρη του Λευκάτα,

να μάθω αν είν’ η θάλασσα πονετική,

γαλήνια και μέσα στ’ αναφιλητά που ο βράχος αντηχεί

στη Λέσβο, που όλο συγχωρεί, εάν θα φέρει πίσω

το λατρεμένο της Σαπφώς λείψανο που είχε βγει

να μάθει αν είν’ η θάλασσα πονετική, γαλήνια!

Της Ψάπφας της αρρενωπής που έγραφε κι αγαπούσε,

πιο όμορφη απ’ την Κύπριδα, θλιμμένη και χλωμή!
— Τα γαλανά νικήθηκαν από τα σκούρα μάτια

με κύκλους μαύρους, μελανούς από τη συντριβή

της Ψάπφας της αρρενωπής που έγραφε κι αγαπούσε!

______

Charles Baudelaire, Pièces condamnées tirées des Fleurs du mal
μτφ. Ερρίκος Σοφράς, Τα άνθη του κακού, Τα απαγορευμένα ποιήματα, εκδ. Μεταίχμιο

Facebook Twitter