Ήταν στα τέλη της δεκαετίας του '80 όταν η Νοτιοκορεάτισσα καλλιτέχνης Myonghi Kang άρχισε να φιλοτεχνεί τον πίνακά της «Le temps des camélias».
Ζώντας εκείνη την εποχή στο 19ο διαμέρισμα του Παρισιού, περιοδικά πρόσθετε πινελιές χρώματος στον τότε κάθετο πίνακα.
«Επέστρεφα στον πίνακα με όλα αυτά τα ερωτήμτα στο μυαλό μου και τις αναμνήσεις από τα ταξίδια» θυμάται η ίδια στην τηλεφωνική συνέντευξη.
Ωστόσο, με το πέρασμα των χρόνων, το έργο ποτέ δεν έδινε την αίσθηση του ολοκληρωμένου οπότε κάποια στιγμή η Κανγκ εγκατέλειψε τη δημιουργία της.
Μέχρι το 2007. Όταν η καλλιτέχνης πήρε τον πίνακα στο νησί Τζεζού της Νότιας Κορέας, τον επανεμπνεύστηκε και άλλαξε τον προσανατολισμό του σε οριζόντιο τοπίο.
Πλέον, το έργο αυτό δεν αποτυπώνει μόνο τη ζωηρότητα της άνθησης, όπως υποδεικνύει ο τίτλος του, αλλά και το ίδιο το πέρασμα του χρόνου.
«Μόνο όταν έφερα τον πίνακα στο Τζετζού την άνοιξη είχα τη δύναμη, μετά από 10 χρόνια, να τον δουλέψω ξανά. Είχα πολλές καμέλιες στο στούντιό μου οπότε άρχισα να ενσωματώνω όλα τα στοιχεία που με περιέβαλαν» εξηγεί η ίδια.
Όμως, οι καμέλιες θα έπρεπε να περιμένουν ακόμη πολύ.
Θα μεσολαβούσε άλλη μία δεκαετία προτού το αιθέριο έργο -που τώρα εκτίθεται στη γκαλερί Villepin στο Χονγκ Κονγκ- ολοκληρωνόταν.
Πλέον, το έργο αυτό δεν αποτυπώνει μόνο τη ζωηρότητα της άνθησης, όπως υποδεικνύει ο τίτλος του, αλλά και το ίδιο το πέρασμα του χρόνου.
«Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Πραγματικά ένιωθα πως ο πίνακας έπρεπε να γίνει έτσι. Εμπιστεύτηκα τη στιγμή - το να γνωρίζω την κατάλληλη στιγμή να ζωγραφίζω τα διαφορετικά μέρη μέχρι να τελειώσω» λέει η ίδια.
Και προσθέτει: «Δεν τολμώ να ισχυριστώ πως ζωγράφισα τον χρόνο, αυτό θα ήταν ιδιαζόντως αλαζονικό, ωστόσο ο χρόνος βρίσκεται μέσα σε αυτό που ζωγράφισα. Αφήνομαι στα χέρια του χρόνου. Υπακούω τον χρόνο, όμως δεν προσπαθώ να τον χειραγωγήσω».
Παρότι η τέχνη τής Κανγκ φαίνεται εκ πρώτης όψεως αφηρημένη, συχνά εδράζεται στον κόσμο που την περιβάλλει. Κι αν και οι δημιουργίες της αποτυπώνουν τοπία δεν αναπαριστούν ποτέ μια συγκεκριμένη σκηνή, αλλά ένα αμάλγαμα τοπίων, αναμνήσεων και αισθήσεων.
«Κάθε στιγμή, από τότε που ξυπνάω μέχρι που αρχίζω να δουλεύω, είναι μέρος του πίνακα. Και οι αναμνήσεις -ίσως και από δέκα χρόνια πριν- της παρατήρησης καμελιών, για παράδειγμα, ίσως ενσωματώνονται ανεπαίσθητα» παραδέχεται.
Με πληροφορίες από CNN
