Την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 78 ετών, άφησε ο Τιμ Πέιτζ, ο θρυλικός φωτορεπόρτερ του πολέμου του Βιετνάμ.
Ο Άγγλος φωτογράφος και συγγραφέας κάλυψε πολλά γεγονότα, επί μισό αιώνα, αλλά έγινε περισσότερο γνωστός για τις συγκλονιστικές φωτογραφίες του από τον πόλεμο του Βιετνάμ. Πέθανε έπειτα από μάχη με τον καρκίνο, στο σπίτι του στην Αυστραλία.
Με μία φωτογραφική μηχανή Leica στο χέρι και ένα τσιγάρο συνήθως να κρέμεται από τα χείλη του, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του ‘60 σε δέλτα και ζούγκλες στην Ινδοκίνα, καταγράφοντας εικόνες που θα σημάδευαν τον πόλεμο, αλλά και μια ολόκληρη εποχή.
«Κάθε φωτογραφία του πολέμου είναι μία φωτογραφία κατά του πολέμου. Η δημοσιογραφική κάλυψη επηρέασε την κοινή γνώμη», δήλωνε περίπου 50 χρόνια αργότερα.
Μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο στην Αγγλία και αυτό τον έκανε «πολύ καλό στο να κάνει τους ανθρώπους να τον συμπαθήσουν», είπε ο φίλος του, Λουκ Χαντ. Έφυγε από τη χώρα ως έφηβος και στη συνέχεια εργάστηκε σε ζυθοποιείο, πουλούσε αίμα και έκανε διακίνηση ναρκωτικών, προκειμένου να χρηματοδοτήσει ταξίδια του στη νοτιοανατολική Ασία.
Την ώρα που ο πόλεμος του Βιετνάμ κλιμακωνόταν, μπήκε στον κόσμο της δημοσιογραφίας, εργαζόμενος για το United Press International. Τελικά έγινε σύμβολο για μια γενιά ατρόμητων και αντισυμβατικών φωτορεπόρτερ. Στο βιβλίο του, «Dispatches», ο Μάικλ Χερ τον περιέγραψε ως τον πιο ακραίο από τους «τρελούς που έτρεχαν τριγύρω στο Βιετνάμ».
Ο Πέιτζ λέγεται ότι αποτέλεσε την έμπνευση για τον χαρακτήρα που ερμήνευσε ο Ντένις Χόπερ στην ταινία «Αποκάλυψη τώρα», ενώ κάποτε μοιράστηκε ένα κελί στο Κονέκτικατ με τον Τζιμ Μόρισον των Doors.
Όμως, το Βιετνάμ επηρέασε την προσωπική ζωή του όσο και την επαγγελματική σταδιοδρομία του. Χρειάστηκε πάνω από μία δεκαετία για να αναρρώσει από τα τραύματα που υπέστη κατά τη διάρκεια του πολέμου και είχε μιλήσει ανοιχτά για το γεγονός ότι έπασχε από διαταραχή μετατραυματικού στρες.
Ως άνθρωπος, «δεν άρεσε σε όλους», είπε ο Χαντ. Όμως, ήταν γενναιόδωρος με τον χρόνο του και μέντορας για τις νεότερες γενιές φωτογράφων που ήθελαν να ακολουθήσουν τα βήματά του. «Δεν ήταν σαν πολλούς παλιούς δημοσιογράφους, δεν έλεγε “τα κάναμε καλύτερα από εσάς”, ήταν πολύ γενναιόδωρος», συμπλήρωσε ο φίλος του.
Στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 ο Πέιτζ άνοιξε κατάστημα στην Καμπότζη, από όπου εργαζόταν για πολλά ΜΜΕ. Στην πορεία της ζωής του αφοσιώθηκε στην τήρηση της ειρήνης και στο να τιμάται η μνήμη των δημοσιογράφων που είχαν σκοτωθεί σε εμπόλεμες ζώνες. Για χρόνια, προσπάθησε να διαλευκάνει την εξαφάνιση των φίλων του Σον Φλιν και Ντάνα Στόουν, που εξαφανίστηκαν στην Καμπότζη το 1970 και εκτιμάται ότι δολοφονήθηκαν από τους Ερυθρούς Χμερ.
Το 1997 συμμετείχε στη συγγραφή του βιβλίου «Requiem», που καταγράφει τη δουλειά 135 φωτορεπόρτερ που σκοτώθηκαν στις συγκρούσεις στην Ινδοκίνα και τον πόλεμο του Βιετνάμ.
Με πληροφορίες από AFP
