Η «χαμένη γενιά» των νέων Αλγερινών που ενηλικιώθηκε μέσα στην ανεργία και την καθεστωτική καταπίεση, ψάχνει απεγνωσμένα για διέξοδο.
Μία από τις ελάχιστες εκτονώσεις των νέων είναι οι παράνομες μάχες αιγοπροβάτων, όπου οι άνδρες ξεφεύγουν για λίγο από τον έλεγχο της κρατικής μηχανής (με την ανοχή της).
Μία εβδομάδα πριν τις διακοπές του Eid al Adha, άνδρες με φόρμες και αθλητικά, φροντίζουν τα αγωνιστικά τους πρόβατα για τις παράνομες αρένες σε διάφορες πόλεις της χώρας.
Ένας κριάρι - πρωταθλητής, μπορεί να πιάσει ακόμα και 10.000 δολάρια, αν και πολλοί από αυτούς το κάνουν, όπως λένε, για τη δόξα και όχι για το χρήμα.
Οι "Kbabshis", όπως είναι γνωστοί, γυρνούν από χωριό σε χωριό, πρόθυμοι να αγοράσουν γρήγορα και επιθετικά, αρσενικά αρνιά που θα μπορούσαν να επιβιώσουν κάτω από σκληρές συνθήκες.
Αφού βρουν αυτό που ψάχνουν, ξοδεύουν χρόνια για να τα μεγαλώσουν «σωστά», ώστε να έχουν μια πιθανότητα να βγουν πρωταθλητές στους παράνομους αγώνες με χρηματικά έπαθλα.
Ιδιοκτήτες, προπονητές και «ατζέντηδες» των αρνιών, αυτοί οι άνδρες είναι ταυτόχρονα σκληροί αλλά και στοργικοί με τα ζώα τους.
Τα ταΐζουν συχνά στο στόμα και τους κάνουν μασάζ ενώ τις μέρες της ξεκούρασης τα βγάζουν για μεγάλες βόλτες στην παραλία.
Για να σκληραγωγήσουν τους «μαχητές» τους, οι Kbabshis δένουν τα αμνοερίφια από τα κέρατά σε τοίχους.
Καθώς αυτά προσπαθούν, μάταια, να απελευθερωθούν από τα δεσμά τους, γυμνάζουν τους λαιμούς τους και γίνονται πιο δυνατά.
Σε αντίθεση με τις κοκορομαχίες, στις μάχες των αμνών δεν γίνονται στοιχήματα, αλλά το εμπόριο εκπαιδευμένων προβάτων με στόχο τα έπαθλα των αγώνων, είναι μία ιδιαιτέρως επικερδής δραστηριότητα.
Ένας κριάρι - πρωταθλητής, μπορεί να πιάσει ακόμα και 10.000 δολάρια, αν και πολλοί από αυτούς το κάνουν, όπως λένε, για τη δόξα και όχι για το χρήμα.
Τα ονόματα των αιγοπροβάτων είναι «αναμενόμενα πολεμικά», συχνά δανεισμένα από χολιγουντιανές ταινίες: Ράμπο, Σαγόνια και Δικηγόρος είναι μερικά από τα πιο συχνά. Στο τρίτο γύρω ενός αγώνα πέρσι, ένας «Χίτλερ» διέλυσε κάποιον «Σαντάμ».
Το παράνομο σπορ αποτελεί διέξοδο για τους νέους Αλγερινούς, χωρίς να στερείται για αυτούς την αίγλη άλλων δημοφιλών αθλημάτων, όπως το ποδόσφαιρο.
Όμως τα αιγοπρόβατα δεν είναι επαγγελματίες αθλητές και κάποιες φορές χάνουν το ενδιαφέρον τους για τον αντίπαλό τους. Τότε οι εκπαιδευτές αρχίζουν να φωνάζουν και να δίνουν οδηγίες στα ζωντανά, έως ότου τα εκνευρίσουν αρκετά για να ξαναμπούν με ορμή στη μάχη.
Το προφίλ των προπονητών και των θεατών - Η χαμένη γενιά
Νέοι 20 έως 30 ετών που ανδρώθηκαν σε μία εποχή τρόμου, συρράξεων, διαφθοράς και απαγορεύσεων, είναι οι πιο φανατικοί του αθλήματος. Άνθρωποι που αδυνατούν να βρουν κάποια παραγωγική εργασία και να αναλάβουν ενεργό ρόλο στις τοπικές κοινωνίες.
Οι περισσότεροι στερήθηκαν την πρόσβαση στην μόρφωση και παραμένουν ανύπαντροι. Δεν είναι απαραίτητα φτωχοί αλλά εξαρτώνται εν πολλοίς από τα κρατικά επιδόματα για τα τρόφιμά και τα καύσιμά τους.
Χωρίς σκοπό, ταπεινωμένοι και αναλώσιμοι. Οι περισσότεροι νιώθουν ότι «το μέλλον δεν τους ανήκει» και παθιάζονται με την αρένα των αμνών, όντας οι ίδιοι σε μια μεγαλύτερη αρένα με περισσότερους ηττημένους από ότι νικητές.
Οι άνδρες αυτοί μεγάλωσαν στη σκιά δύο σαρωτικών πολέμων.
Το παρελθόν που ισοπέδωσε το μέλλον
Μεταξύ του 1954 και του 1962, περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Αλγερινοί σκοτώθηκαν στον πόλεμο ανεξαρτησίας από τη Γαλλία.
Για τα επόμενα 30 χρόνια ένα και μόνο κόμμα κυβέρνησε με σιδηρά πυγμή μέχρι που, το 1991, η Αλγερία βυθίστηκε ξανά στη βία.
Για μία δεκαετία, οι αιματηρές συμπλοκές μεταξύ των δυνάμεων ασφαλείας και των ισλαμιστών ανταρτών άφησαν πίσω τους 200.000 νεκρούς.
Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία ενός αραβο-αφρικανικού κράτους από τις στάχτες των μαχών, που αντιμετώπιζε με καχυποψία τους εξωτερικούς παράγοντες αλλά και τις εσωτερικές αλλαγές.
Οι δρόμοι είναι ακόμα γεμάτοι με πράκτορες της αστυνομίας και κατασκόπους. Τα πάντα αδειάζουν μετά τις 6 το απόγευμα.
Οι παράνομες αμνομαχίες είναι μία από τις ελάχιστες δραστηριότητες που εξαιρούνται από τον σκληρό έλεγχο, με την κρατική ανοχή.
Οι μάχες απαγορεύονται θεωρητικά αλλά κάθε εβδομάδα διοργανώνονται χωρίς πρόβλημα ακόμα και σε ποδοσφαιρικά γήπεδα ή σχολικές αυλές.
Ανάλογα με το επίπεδο, οι διοργανώσεις αυτές συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον εκατοντάδων ή ακόμα και χιλιάδων θεατών.
Η κυβέρνηση της Αλγερίας επιτρέπει έτσι, άτυπα, την εκτόνωση του θυμού και της καταπίεσης που συσσωρεύεται στην «χαμένη» νέα γενιά της αφρικανικής χώρα.
Όπως άλλωστε εξηγεί και ο κοινωνιολόγος Φατμά Ουσεντίκ, του πανεπιστήμιου της Αλγερίας, «η κυβέρνηση προτιμά οι νέοι να ασχολούνται με αυτά τα θεάματα παρά με την πολιτική».
«Οι άνθρωποι αυτοί που έχουν ισοπεδωθεί από τις κακές συνθήκες ζωής προσπαθούν να ξαναχτίσουν τον χαμένο τους ανδρισμό και η βία είναι συχνά ο μόνος τρόπος έκφραση που τους απομένει».
Με πληροφορίες από Guardian
