Πριν από εννέα μήνες ο Karzai Balochkhel ήταν μαθητής. Σήμερα εργάζεται ως πλανόδιος μικροπωλητής, πουλώντας χαρτοπετσέτες από πόρτα σε πόρτα και μαθαίνοντας πώς να παζαρεύει για μερικές δεκάρες. Σε μια καλή μέρα, μπορεί να βγάλει έως και 4 δολάρια, αρκετά για να φάει η οικογένειά του εκείνο το βράδυ.
Στα 16 του, ο Karzai είναι μεταξύ των χιλιάδων μαθητών στο Αφγανιστάν που έχουν εγκαταλείψει την εκπαίδευσή τους. Από τον Αύγουστο, όταν οι Ταλιμπάν κατέλαβαν και πάλι την εξουσία, πολλοί ενήλικες έμειναν άνεργοι, η βοήθεια από το εξωτερικό σταμάτησε, και όλο και περισσότερα παιδιά αναγκάζονται να αφήσουν το σχολείο.
Στην Καμπούλ ο πόλεμος και η φτώχεια έχουν οδηγήσει πολλά παιδιά στην επαιτεία και σε εργασίες του παρελθόντος, όπως λούστρος. Σήμερα, αγόρια -όλων των ηλικιών- είναι στους δρόμους πασχίζοντας να βγάλουν τα προς το ζην.
Ο διευθυντής της ΜΚΟ Aschiana, Yousef Nawabi, επισημαίνει πως η ανάγκη για εργασία έχει εκτοξευτεί το τελευταίο διάστημα.
Οι πλούσιοι, όπως λέει, έχουν αποχωρήσει από το Αφγανιστάν, οι φτωχοί παραμένουν φτωχοί και οι πολύ φτωχοί είναι σε απελπισία. Όλα τα κονδύλια της δύσης για την εκπαίδευση έχουν διακοπεί.
Για παιδιά όπως ο Karzai, ο οποίος μεγάλωσε σε μία περίοδο ευφορίας και πολλών ονείρων, ο δρόμος έχει αποδειχθεί πολύ δύσκολο τεστ. Ο μικρότερος αδελφός του, ο 14χρονος Shahid, έχει, επίσης, αναγκαστεί να αφήσει το σχολείο και τον συνοδεύει στη δουλειά.
Υπάρχουν δύσκολες μέρες στη δουλειά, όταν δεν καταφέρνουν να πουλήσουν τίποτα. Σε μία τέτοια ημέρα, τα αγόρια γνώρισαν τον 35χρονο Najib Bashir, ο οποίος αγόρασε λίγο χαρτί για να τους βοηθήσει.
Πριν από την άνοδο των Ταλιμπάν στην εξουσία, ο Bashir εργαζόταν ως συντονιστής ασφαλείας για την Παγκόσμια Τράπεζα. Όταν η Τράπεζα έκλεισε το υποκατάστημα της Καμπούλ έμεινε χωρίς δουλειά. Τ’ όνειρό του είναι μία βίζα για το εξωτερικό. Μέχρι να πραγματοποιηθεί, όμως, βγάζει τέσσερα δολάρια την ημέρα για να ζήσει τη σύζυγο και τα τέσσερα παιδιά τους.
Ο Karzai και ο αδελφός του έκαναν πολλά χιλιόμετρα την ημέρα που τον γνώρισαν. Απομακρύνθηκαν αρκετά από το σπίτι τους και όταν ρωτήθηκαν γιατί πήγαν σε τόσο μακρινές γειτονιές η απάντηση ήταν αφοπλιστική: «Κανείς στην περιοχή μας δεν χρησιμοποιεί χαρτί. Είναι μόνο για τους πλούσιους».
Ο πατέρας τους ήταν κάποτε αστυνομικός και έβγαζε 200 δολάρια τον μήνα. Αλλά έχασε και αυτός -μεταξύ άλλων τόσων- τη δουλειά του και δεν έχει καταφέρει να βρει άλλη έκτοτε. Η οικογένεια στηρίζεται σχεδόν εξολοκλήρου στον μισθό του Karzai και του Shahid. Αυτός, όμως, δεν είναι αρκετός για να καλύψει ούτε και το ενοίκιο. Στο τραπέζι τους δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο από ρύζι και φακές.
«Δεν μπορείτε να φανταστείτε τη λύπη μου γιατί αναγκάστηκα να τους σταματήσω από το σχολείο» σημειώνει ο πατέρας τους και σφίγγει τα χέρια του.
Με πληροφορίες από Washington Post
