Αφού οι διαδηλωτές αντιμετώπισαν την αγριότητα της καταστολής του καθεστώτος το Σαββάτο, με αποτέλεσμα τουλάχιστον 10 νεκρούς, ο Ιρανός πανεπιστημιακός Μπεσαντιάρ Πουργκίβ (ψευδώνυμο) από την Τεχεράνη περιγράφει πώς η οργή και η ευφορία του πλήθους έγινε σύγχυση και απελπισία μέσα στην αυξανόμενη αβεβαιότητα για την επόμενη κίνηση της αντιπολίτευσης.
«Το Σάββατο, συγκεντρωθήκαμε με τους φοιτητές μου και προσπαθούσαμε να κρατήσουμε ψηλά το ηθικό μας. Είμαστε αποφασισμένοι αλλά φοβισμένοι όπως οι περισσότεροι στη διαδήλωση. Μετά τον πύρινο λόγο του Αγιατολάχ Καμενέι την Παρασκευή, ξέραμε ότι σήμερα θα μας αντιμετώπιζαν διαφορετικά...
Στο λεωφορείο, όλοι πηγαίνουν στην ίδια κατεύθυνση... Μπροστά στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης βλέπουμε τους φοιτητές που είναι κλεισμένοι μέσα, αρπαγμένοι απ' τα κάγκελα. Φωνάζουν. Μπροστά τους, έξω απ' τα κάγκελα, είναι δύο σειρές αστυνομικοί των μονάδων αντιμετώπισης ταραχών και μια σειρά υποστηρικτές του καθεστώτος που κρατάνε πλακάτ με προσβολές για τους διαδηλωτές της προηγούμενης μέρας. Ένα απ' αυτά λέει "Οι ταραξίες είναι πράκτορες της MI6".
Και μετά έρχεται μία απ' τις κεντικές ατραξιόν: δύο οχήματα με αντλίες νερού. Είναι τεράστια, σαν λεωφορεία, αλλά πιο ψηλά, με σύρμα στα παράθυρα και από ένα κανόνι νερού στην κορυφή. Βάζουμε τα γέλια. Δεν ξέρουν να τα χρησιμοποιήσουν. Βρέχουν παράθυρα στους δεύτερους ορόφους, την αστυνομία και τον κόσμο, όταν τον πετυχαίνουν... Το ένα όχημα έχει κολλήσει. Δεν ξέρουν να το οδηγούν. Κάνει ζέστη και είναι ωραία να βρέχεσαι. Τις περισσότερες φορές το ψέκασμα δεν έχει πολλή δύναμη. Είναι σαν να ποτίζουν το γρασίδι.
Και απλώς δεν ταιριάζει με τη φρίκη που πλανάται στον αέρα, με την αγριότητα με την οποία χτυπάνε τον κόσμο με τα κλομπ. Είναι όμορφη μέρα. Όλη την εβδομάδα είχε ωραίο καιρό. Αναρωτιέται κανείς αν η φύση μας ειρωνεύεται.
Σπρώχνουν το πλήθος μπρος πίσω, αλλά σύντομα καταλαβαίνουν πως ο κόσμος είναι παντού. Σε δυο λεπτά το πλήθος εξαφανίζεται, η αστυνομία φεύγει, το ίδιο κι οι φοιτητές. Δεν ξέρουμε γιατί. Όταν στερείσαι την επικοινωνία, δεν βλέπεις ποτέ ολόκληρη την εικόνα. Μπορεί να επιτέθηκαν στο πανεπιστήμιο από την πίσω πλευρά.
Στην πλατεία Ταουχίντ το σκηνικό αλλάζει. Ο δρόμος για το Αζαντί είναι μπλοκαρισμένος. Αλλά αυτή τη φορά ο κόσμος δεν αλλάζει πορεία. Το παλεύει. Πέφτει βροχή από πέτρες. Δακρυγόνα. Φωτιές. Η μάχη απλώνεται στους διπλανούς δρόμους. Ο κόσμος φωνάζει "Κάτω ο δικτάτορας". Η αστυνομία πετάει πίσω τις πέτρες. Κι εγώ πιάνω ένα σπασμένο τούβλο και το πετάω. Μένω έκπληκτος. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα κάνω κάτι τέτοιο. Πρέπει όμως να εξασκηθώ: αστόχησα εντελώς. Παίρνω ένα άλλο, μεγάλο σαν ρόδι, και το κρύβω πίσω απ' την πλάτη μου. Είμαι μισός καθηγητής πανεπιστημίου, μισός χούλιγκαν.
Μπαίνουμε σ' ένα αυτοκίνητο για να αποφύγουμε τα δακρυγόνα. Και μετά έρχεται η επίθεση. Χτυπάνε μια γυναίκα. Την πιάνει υστερία, το ίδιο όμως και τον αστυνομικό που τη χτυπάει. Εκείνη ουρλιάζει: "Πού να πάω; Μου λες να πάω προς τα κάτω και με χτυπάς. Μετά έρχεσαι απ' την άλλη μεριά και με χτυπάς ξανά. Πού να πάω;". Από την απόγνωσή του, ο αστυνομικός χτυπάει αρκετές φορές με το κλομπ του το κράνος του.
[...] Μπορείς να μπεις σε όποιο αυτοκίνητο θέλεις για να γυρίσεις σπίτι. Η γυναίκα που κάθεται δίπλα μου λέει: "Δεν έχει πια να κάνει με τον Μουσαβί και τα αποτελέσματα των εκλογών. Τριάντα χρόνια υποφέρουμε. Δεν ήταν ζωή αυτή". Ένας γέρος δίπλα της μου προσφέρει φρέσκο ψωμί. Λένε αστεία για τους πολιτικούς και γελάνε δυνατά. Αισθάνονται νικητές.
Σήμερα το πρωί όμως εγώ έχω κατάθλιψη. Ήρθαν κάποιοι φίλοι στο σπίτι αλλά δεν υπάρχει ανακοίνωση για κάποια διαδήλωση. Υπήρχαν φήμες ότι θα γινόταν, αλλά πήρε ένας φίλος και μας είπε πως δεν συμβαίνει τίποτα. Το Σάββατο είχαμε την αίσθηση της νίκης - πολύς κόσμος έλεγε όλα όσα δεν μπορούσε να πει για τριάντα χρόνια. Σήμερα όμως τίποτα. Απορώ. Απογοητευτήκαμε από την τελευταία δήλωση του Μουσαβί. Εγώ δεν θα πέθαινα για τον Μουσαβί. Αλλά αν πρόκειται να έρθει η μεγάλη αλλαγή, τότε αξίζει τον κόπο».
σχόλια