Ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα άτομα που διακρίνονται για την αισιοδοξία τους και έχουν θετική στάση, εμφανίζουν παρόμοια πρότυπα εγκεφαλικής δραστηριότητας όταν σκέφτονται το μέλλον και κάνουν σχέδια.
«Οι αισιόδοξοι φαίνεται να χρησιμοποιούν ένα κοινό νευρωνικό πλαίσιο για την οργάνωση των σκέψεων για το μέλλον, το οποίο πιθανότατα αντανακλά ένα παρόμοιο στυλ νοητικής επεξεργασίας και όχι πανομοιότυπες ιδέες», δήλωσε ο Kuniaki Yanagisawa, πρώτος συγγραφέας της έρευνας από το Πανεπιστήμιο Kobe στην Ιαπωνία.
Είπε ότι τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να ρίξουν φως σε προηγούμενα ευρήματα που έδειξαν ότι οι αισιόδοξοι τείνουν να είναι πιο κοινωνικά επιτυχημένοι.
«Αυτό που μας λέει αυτή [νέα μελέτη] είναι ότι το θεμέλιο της κοινωνικής τους επιτυχίας μπορεί να είναι αυτή η κοινή πραγματικότητα», πρόσθεσε. «Δεν πρόκειται μόνο για μια θετική στάση. Είναι ότι οι εγκέφαλοί τους βρίσκονται κυριολεκτικά στο ίδιο μήκος κύματος, κάτι που μπορεί να επιτρέψει ένα βαθύτερο, πιο διαισθητικό είδος σύνδεσης».
Οι ερευνητές ανέφεραν ότι ζήτησαν από 87 συμμετέχοντες να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο για να αποκαλύψουν πόσο αισιόδοξοι ήταν.
Κάθε συμμετέχων υποβλήθηκε επίσης, σε μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου, κατά την οποία του ζητήθηκε να φανταστεί διάφορα πιθανά μελλοντικά γεγονότα ζωής, μερικά από τα οποία ήταν θετικά όπως ένα «επικό ταξίδι σε όλο τον κόσμο»- ενώ άλλα ήταν ουδέτερα ή αρνητικά, όπως η απόλυση. Ένα υποσύνολο των συμμετεχόντων κλήθηκε να φανταστεί σενάρια που σχετίζονται με τον θάνατο.
Η ομάδα διαπίστωσε ότι οι συμμετέχοντες που ήταν πιο αισιόδοξοι, έδειξαν μεγαλύτερες ομοιότητες στα πρότυπα της εγκεφαλικής τους δραστηριότητας σε μια περιοχή που εμπλέκεται στη σκέψη με προσανατολισμό στο μέλλον, που ονομάζεται έσω προμετωπιαίος φλοιός (MPFC).
Ο Yanagisawa τόνισε πως μια πιθανή εξήγηση ήταν ότι η πιο ποικιλόμορφη εγκεφαλική δραστηριότητα μεταξύ των απαισιόδοξων αντανακλούσε ένα πιο ποικίλο σύνολο ανησυχιών όταν σκέφτονταν αρνητικά σενάρια.
Ωστόσο, είπε ότι μια άλλη πιθανή εξήγηση ήταν πως οι αισιόδοξοι έβλεπαν το μέλλον τους μέσα σε ένα κοινό πλαίσιο κοινωνικά αποδεκτών στόχων από τους οποίους οι απαισιόδοξοι μπορεί να αισθάνονται αποκομμένοι για προσωπικούς λόγους, πράγμα που σημαίνει ότι ο καθένας είχε διαφορετικό τρόπο σκέψης για το μέλλον.
Οι ερευνητές δήλωσαν ότι τα αποτελέσματα είχαν παραλληλισμούς με την πρώτη γραμμή του μυθιστορήματος «Άννα Καρένινα» του Λέοντα Τολστόι: «Οι ευτυχισμένες οικογένειες είναι όλες ίδιες. κάθε δυστυχισμένη οικογένεια είναι δυστυχισμένη με τον δικό της τρόπο».
«Με βάση αυτήν την αρχή, προτείνουμε ότι τα αισιόδοξα άτομα είναι όλα όμοια, αλλά κάθε λιγότερο αισιόδοξο άτομο φαντάζεται το μέλλον με τον δικό του τρόπο», έγραψε η ομάδα.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι τα πρότυπα εγκεφαλικής δραστηριότητας στο MPFC έδειξαν σαφέστερες διαφορές για θετικά και αρνητικά μελλοντικά γεγονότα στους αισιόδοξους.
«Αυτό υποδηλώνει ότι οι αισιόδοξοι όχι μόνο σκέφτονται παρόμοια με δομική έννοια, αλλά επεξεργάζονται επίσης συναισθηματικές πληροφορίες για το μέλλον διαφορετικά με μεγαλύτερη ικανότητα να διαχωρίζουν τι είναι καλό από τι κακό, κάτι που μπορεί να τους βοηθήσει να παραμείνουν ανθεκτικοί», δήλωσε ο Yanagisawa, προσθέτοντας ότι προηγούμενη εργασία είχε συνδέσει αυτό το είδος σαφέστερου διαχωρισμού με έναν πιο αφηρημένο, ψυχολογικά απόμακρο τρόπο σκέψης για τα αρνητικά γεγονότα.
«Δεν λέμε ότι οι αισιόδοξοι έχουν πανομοιότυπες σκέψεις για το μέλλον ή ότι φαντάζονται τα ίδια ακριβώς σενάρια», δήλωσε ο Yanadisawa. «Αντίθετα, αυτό που διαπιστώσαμε είναι ότι οι εγκέφαλοί τους αναπαριστούν μελλοντικά γεγονότα με παρόμοιο τρόπο, ειδικά στον τρόπο που διακρίνουν μεταξύ θετικών και αρνητικών πιθανοτήτων. Έτσι, ενώ δεν θα λέγαμε ότι έχουν τις ίδιες σκέψεις, μπορούμε να πούμε ότι φαίνεται να σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο, δομικά».
Η καθηγήτρια Λίζα Μπορτολότι του Πανεπιστημίου του Μπέρμιγχαμ, στο Ηνωμένο Βασίλειο, η οποία δεν συμμετείχε στην εργασία, δήλωσε ότι η μελέτη υποδηλώνει ότι οι αισιόδοξοι απεικόνιζαν μελλοντικά αρνητικά γεγονότα με λιγότερο ζωντανή και συγκεκριμένη λεπτομέρεια από τα θετικά, πράγμα που σημαίνει ότι τέτοια πιθανά σενάρια τους επηρέαζαν λιγότερο.
«Αυτά τα ευρήματα μπορεί να υποδηλώνουν ότι η αισιοδοξία δεν ισοδυναμεί με μια μορφή παραλογισμού ή παραμόρφωσης της πραγματικότητας, επειδή δεν αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα εκεί έξω, αλλά τον τρόπο που αυτά τα πράγματα μας επηρεάζουν», πρόσθεσε.
Η Μπορτολότι είπε πως η υπόθεση ότι τα πράγματα δεν θα πάνε στραβά δεν έφερε οφέλη αν μας άφηνε απροετοίμαστους για προκλήσεις, αλλά σημείωσε ότι η αισιοδοξία λειτούργησε όταν μας παρακίνησε να επιδιώξουμε στόχους. «Το να φανταστούμε ένα θετικό αποτέλεσμα λεπτομερώς ως εφικτό και επιθυμητό μας κάνει να το εκτιμούμε και να εργαζόμαστε γι' αυτό, καθιστώντας τελικά πιο πιθανό να το επιτύχουμε», σχολίασε.
Με πληροφορίες από Guardian
