Οι χιμπατζήδες έχουν τον δικό τους τρόπο να επικοινωνούν χτυπώντας τις ρίζες δέντρων με έναν μοναδικό ο καθένας τρόπο, σύμφωνα με τους επιστήμονες.
Ερευνητές που παρακολούθησαν και μελέτησαν χιμπατζήδες στο τροπικό δάσος της Ουγκάντα διαπίστωσαν ότι τα ζώα στέλνουν μηνύματα το ένα στο άλλο χτυπώντας με έναν χαρακτηριστικό τρόπο τις ρίζες των δέντρων.
Οι επιστήμονες λένε ότι οι ρυθμοί αυτοί τους επιτρέπουν να στέλνουν πληροφορίες σε μεγάλες αποστάσεις, αποκαλύπτοντας ποιος είναι πού και τι κάνει.
Η δρ Catherine Hobaiter από το Πανεπιστήμιο του St Andrews εξήγησε ότι οι άγριοι χιμπατζήδες χρησιμοποιούν τις τεράστιες ρίζες δέντρων ως μια μεγάλη ξύλινη επιφάνεια σαν να είναι τύμπανα και τις χτυπούν με τα χέρια και τα πόδια τους.
«Αν χτυπήσεις τις ρίζες πολύ δυνατά, αντηχεί και κάνει αυτόν τον μεγάλο, βαθύ, εκρηκτικό ήχο που ταξιδεύει μέσα στο δάσος», είπε στο Inside Science του BBC Radio 4.
«Συχνά μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε ποιος (χιμπατζής) χτυπούσε τα τύμπανα όταν τους ακούγαμε. Ήταν ένας φανταστικός τρόπος να βρούμε τους χιμπατζήδες που ψάχναμε» είπε μεταξύ άλλων.
Όπως διαπίστωσαν οι επιστήμονες, κάθε αρσενικός χιμπατζής χρησιμοποιεί ένα ξεχωριστό μοτίβο κτύπων. Το συνδυάζει δε με δικούς του ήχους και όπως αποδεικνύεται από την έρευνα, διαφορετικά ζώα χτυπούν τις ρίζες σε διαφορετικά σημεία στο κάλεσμά τους.
Η επικεφαλής ερευνήτρια σε αυτήν τη μελέτη, η φοιτήτρια διδάκτορας Vesta Eleuteri από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης, περιέγραψε πώς ορισμένα όντα έχουν πιο κανονικό ρυθμό, όπως οι ντράμερ της ροκ και μπλουζ μουσικής, ενώ ορισμένα άλλα έχουν πιο μεταβλητούς ρυθμούς, όπως η τζαζ.
«Έμεινα έκπληκτη όταν μπόρεσα να αναγνωρίζω ποιος χτυπούσε τα «τύμπανα» μετά από λίγες μόλις εβδομάδες στο δάσος», είπε. «Οι ρυθμοί τους είναι τόσο διακριτικοί που είναι εύκολο να τους αντιληφθείς».
Η Eleuteri περιέγραψε έναν νεαρό αρσενικό χιμπατζή, τον οποίο οι ερευνητές ονόμασαν Tristan, ως «ο John Bonham (ντράμερ των Led Zeppelin) του δάσους».
«Κάνει αυτούς τους χαρακτηριστικούς ήχους με πολλά beats και μπορείς να καταλάβεις από μακριά ότι είναι ο Tristan» είπε.
Τα ζώα φάνηκαν επίσης να χρησιμοποιούν τον χαρακτηριστικό ρυθμό τους όταν ταξίδευαν. Οι ερευνητές εικάζουν ότι ένας χιμπατζής επιλέγει αν θα προδώσει ή όχι την ταυτότητά του.
Πρόσθεσε ότι η κατανόηση αυτής της πρακτικής θα μπορούσε να να λύσει ένα μακροχρόνιο παζλ επικοινωνίας: οι άγριοι χιμπατζήδες χαιρετούν ο ένας τον άλλον όταν συναντιούνται, αλλά δεν φαίνεται να «αποχαιρετούν» όταν χωρίζονται στο δάσος.
«Οι χιμπατζήδες μπορεί να μην χρειάζεται να πουν αντίο, επειδή είναι σε θέση με αυτή την πρακτική να κρατούν επαφή όσο λείπουν», εξήγησε η δρ Hobaiter.
Τα ευρήματα της έρευνας δημοσιεύονται στο περιοδικό Animal Behaviour.
Με πληροφορίες του BBC
