Η Βρετανίδα συγγραφέας Sophie Kinsella πέθανε σε ηλικία 55 ετών.
Σε ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε στον λογαριασμό της στο Instagram, η οικογένειά της ανέφερε ότι «έφυγε ειρηνικά, με τις τελευταίες της μέρες να είναι γεμάτες από τις πραγματικές της αγάπες: την οικογένεια, τη μουσική, τη ζεστασιά, τα Χριστούγεννα και τη χαρά.
«Δεν μπορούμε να φανταστούμε πώς θα είναι η ζωή χωρίς τη λάμψη της και την αγάπη της για τη ζωή», προστίθεται στην ανακοίνωση.
Η Kinsella, η οποία δημοσίευε επίσης έργα με το πραγματικό της όνομα, Madeleine Wickham, είχε ανακοινώσει τον Απρίλιο του 2024 ότι είχε διαγνωστεί περισσότερο από έναν χρόνο νωρίτερα με γλοιοβλάστωμα, μια επιθετική μορφή καρκίνου του εγκεφάλου.
«Δεν το είχα κοινοποιήσει νωρίτερα επειδή ήθελα να βεβαιωθώ ότι τα παιδιά μου θα μπορούσαν να ακούσουν και να επεξεργαστούν τα νέα ιδιωτικά και να προσαρμοστούν στη "νέα μας πραγματικότητα"», είχε πει τότε.
Η Kinsella δημοσίευσε δέκα μυθιστορήματα της σειράς «Shopaholic», ξεκινώντας το 2000 με το «The Secret Dreamworld of a Shopaholic» — που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ ως «Confessions of a Shopaholic» — καθώς και άλλα έργα μυθοπλασίας. Τα βιβλία της έχουν πουλήσει περισσότερα από 45 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως και έχουν μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες.
Από τα οικονομικά στη λογοτεχνία
Η Kinsella δεν μεγάλωσε με σκοπό να γίνει συγγραφέας. Γεννήθηκε στο Λονδίνο από γονείς δασκάλους. Ως παιδί έπαιζε πιάνο και βιολί και συνέθετε μουσική. Είχε πει στην συγγραφέα–εκδότρια Zibby Owens, στο podcast της «Moms Don’t Have Time to Read Books», ότι η ιδέα της συγγραφής δεν της είχε περάσει καν από το μυαλό. «Δεν ήταν η παιδική μου φιλοδοξία. Δεν ήμουν το παιδί που κυκλοφορούσε λέγοντας ‘κάποια μέρα θα γράψω ένα μυθιστόρημα’.»
Η Kinsella γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης για να σπουδάσει μουσική, αλλά μετά από έναν χρόνο άλλαξε και εντάχθηκε στο πρόγραμμα πολιτικής, φιλοσοφίας και οικονομικών.
Στο πανεπιστήμιο γνώρισε τον μουσικό Henry Wickham και ερωτεύτηκε. Το ζευγάρι απέκτησε τέσσερις γιους και μία κόρη.
Μετά την αποφοίτησή της, η Kinsella άρχισε να εργάζεται ως οικονομική δημοσιογράφος και στη διαδρομή προς τη δουλειά διάβαζε. Η ιδέα να γράψει η ίδια μυθοπλασία άρχισε να διαμορφώνεται στο τρένο και δούλευε στο πρώτο της μυθιστόρημα κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού της διαλείμματος.
Το πρώτο της μυθιστόρημα, «The Tennis Party», εκδόθηκε το 1995 με το όνομα Madeleine Wickham. Λίγο αργότερα, εγκατέλειψε τη δημοσιογραφία για να αφοσιωθεί στη συγγραφή. Ακολούθησαν έξι ακόμη βιβλία, μεταξύ των οποίων τα «The Gatecrasher» και «Sleeping Arrangements».
Η επιτυχία του «Shopaholic»
Μια κατά τα άλλα συνηθισμένη βόλτα για ψώνια στάθηκε η αφορμή για την ιδέα του πρώτου βιβλίου της σειράς «Shopaholic».
«Θυμάμαι να κοιτάζω γύρω μου και να σκέφτομαι… ‘Όλοι ψωνίζουμε… Το συζητάμε. Το κάνουμε. Το χαιρόμαστε. Παίρνουμε κακές αποφάσεις. Γιατί δεν έχει γράψει κανείς γι’ αυτό;’» είπε η Kinsella το 2019 στο podcast “The Sunday Salon with Alice-Azania Jarvis”.
Η Kinsella δημιούργησε την ιστορία της Becky Bloomwood, μιας δημοσιογράφου οικονομικών στα 20 της, που είναι βυθισμένη στα χρέη λόγω της μανίας της για ψώνια, την οποία δεν μπορεί (ή δεν θέλει) να σταματήσει. Το μυθιστόρημα περιλάμβανε ξεκαρδιστική αλληλογραφία με εισπρακτικές εταιρείες και τράπεζες, όπου η Becky επινοούσε δικαιολογίες για τις καθυστερημένες πληρωμές της. Η Kinsella είχε πει ότι αυτά τα γράμματα ήταν από τα πιο διασκεδαστικά κομμάτια στη συγγραφή του βιβλίου.
Υπήρχε επίσης μια ιστορία αγάπης με έναν γοητευτικό επιχειρηματία τον οποίο η Becky γνώρισε σε μια επαγγελματική αποστολή. Στα επόμενα βιβλία, οι δυο τους παντρεύονται και αποκτούν μια κόρη, μια «mini-shopaholic».
Ο χιουμοριστικός τόνος του «Confessions of a Shopaholic» ήταν διαφορετικός από τα προηγούμενα έργα της, γι’ αυτό αποφάσισε να το υποβάλει στον εκδότη της με ψευδώνυμο. Το μεσαίο της όνομα ήταν Sophie και το Kinsella ήταν το πατρικό της μητέρας της.
Οι εκδότες είπαν «ναι», και το «Shopaholic» κυκλοφόρησε το 2000 με το νέο της ψευδώνυμο. Το μυθιστόρημα — ένας συνδυασμός χιούμορ και μιας ιστορίας για το πού μπορεί να οδηγήσει το χρέος — έγινε αμέσως επιτυχία.
Οι επόμενες περιπέτειες της Bloomwood συνεχίστηκαν σε βιβλία όπως τα “Shopaholic Takes Manhattan”, “Shopaholic Ties the Knot” και “Shopaholic & Sister”.
Μαζί με τη Helen Fielding, συγγραφέα του Bridget Jones, και άλλες συγγραφείς, το έργο της Kinsella συχνά χαρακτηρίστηκε από τα μέσα ως «chick lit» (σ.σ. λογοτεχνία για γυναίκες). Η ίδια είχε πει στο Associated Press το 2004 ότι δεν την ενοχλούσε ο όρος, τον οποίο ερμήνευε ως ένδειξη ότι ένα βιβλίο είναι «διασκεδαστικό, ευχάριστο και πιθανότατα έχει αίσιο τέλος».
«Το ότι ενδιαφέρεσαι για φαινομενικά επιπόλαια πράγματα δεν σημαίνει πως δεν μπορείς να είσαι έξυπνος, να έχεις υπέροχες ιδέες και όλα τα υπόλοιπα», είχε πει.
Τα δύο πρώτα βιβλία της σειράς «Shopaholic» μεταφέρθηκαν στη μεγάλη οθόνη το 2009, με πρωταγωνιστές την Isla Fisher και τον Hugh Dancy.
Η Kinsella έγραψε επίσης τα «The Undomestic Goddess», «Remember Me?» και «Twenties Girl». Το νεανικό της μυθιστόρημα «Finding Audrey» κυκλοφόρησε το 2015, ακολουθούμενο από τη σειρά παιδικών βιβλίων «My Mummy Fairy and Me».
Το μυθιστόρημα «Can You Keep a Secret?» έγινε ταινία το 2019, με πρωταγωνίστρια την Alexandra Daddario και τον Tyler Hoechlin. Το τελευταίο της μυθιστόρημα ήταν το «The Burnout», που κυκλοφόρησε το 2023.
Η ασθένεια
Τον Νοέμβριο του 2022, μετά από συμπτώματα όπως απώλεια μνήμης, πονοκεφάλους και προβλήματα ισορροπίας, η Kinsella διαγνώστηκε με γλοιοβλάστωμα, για το οποίο δεν υπάρχει θεραπεία. Κράτησε την είδηση ιδιωτική μέχρι τον Απρίλιο του 2024. Σε συνέντευξη που προβλήθηκε λίγους μήνες αργότερα με τη Robin Roberts, η Kinsella είχε πει ότι επικεντρωνόταν στο να ζει τη στιγμή.
«Ήδη έχω ζήσει περισσότερο από τον μέσο όρο. Έτσι τα καταφέρνουμε. Ελπίζουμε», είπε.
Μετά τη διάγνωσή της, έγραψε μια νουβέλα με τίτλο «What Does It Feel Like», για μια γυναίκα με πέντε παιδιά που έχει καρκίνο του εγκεφάλου.
«Σκέφτηκα ότι ίσως ο κόσμος θα ήθελε να μάθει πώς είναι να περνάς κάτι τέτοιο», είπε η Kinsella στη Roberts. «Ελπίζω να είναι γεμάτο αισιοδοξία και πάνω απ’ όλα αγάπη».
Με πληροφορίες από euronews.com
