Η Σοφία Κόπολα σκηνοθετεί μια ταινία που θα είναι το επίκεντρο του πρώτου εικονικού γκαλά των μπαλέτων της Νέας Υόρκης (NYCB). Η Κόπολα αν και δεν είναι λάτρης του μπαλέτου αποφάσισε να το κάνει όταν έλαβε ένα μέιλ από το New York City Ballet που ρωτούσε αν θα σκηνοθετούσε το γκαλά τους.
Η βραβευμένη σκηνοθέτης των ταινιών "The Virgin Suicides", “Lost in Translation” και “The Beguiled” μπήκε με θέρμη στο παιχνίδι και την πρωτοβουλία του Τζάστιν Πεκ, χορογράφου, σκηνοθέτη των New York City Ballet, των οποίων είναι Resident Choreographer από τον Ιούλιο του 2014.
Η ταινία των 24 λεπτών (διατίθεται στον ιστότοπο του City Ballet και στο YouTube, από τις 6 Μαΐου έως τις 20 Μαΐου) περιλαμβάνει πέντε έργα. Το Adagio for Strings του Samuel Barber, αποσπάσματα από τρίαέργα του Balanchine, τα Duo Concertant, Liebeslieder Walzer και Divertimento No. 15 και ένα απόσπασμα της χορογραφίας του Jerome Robbins Dances at a Gathering.
Η Σοφία Κόπολα συνδέει αυτά τα κομμάτια μέσω ενός ποιητικού ταξιδιού στο θέατρο David H. Koch στο Lincoln Center, έδρα των μπαλέτων, με ασπρόμαυρα πλάνα των χορευτών στο στούντιο πρόβας, στα παρασκήνια και στο τεράστιο άδειο φουαγιέ που παίρνουν χρώμα στο αμφιθέατρο και στην ίδια τη σκηνή. «Το στυλ λήψης μου είναι αρκετά στατικό, οπότε για να κάνω κάτι όπου υπήρχε τόση κίνηση, έπρεπε να σκεφτώ διαφορετικά τη χρήση της κάμερας», είπε η Κόπολα στους ΝΥΤ.
«Η πρόκληση για μένα ήταν να μεταφέρω την αίσθηση του να βλέπω ζωντανό χορό. Πολλές παραστάσεις χορού γυρίστηκαν με πολύ επίπεδο, στάνταρ τρόπο. Όμως, το να πλησιάζεις, κάτι που είναι συναρπαστικό στην πρόβα, δεν μεταφράζεται πάντα σε ταινία. Έπρεπε να μετακινήσω την κάμερα πολύ περισσότερο από όσο έχω συνηθίσει και να προσπαθήσω να δώσω την αίσθηση ότι βιώνω μια ζωντανή παράσταση». Η Κόπολα είπε ότι παρακολούθησε πολλά μιούζικαλ και το τελευταίο τμήμα της ταινίας, το φινάλε του "Divertimento No. 15", είχε αυτό το είδος της αίγλης του παλιού Χόλιγουντ που ήθελε να μεταφέρει ως αίσθηση.
«Στην πραγματικότητα δεν ήθελα να προετοιμαστώ πάρα πολύ, γιατί ήθελα να προσεγγίσω τον χορό με νέο τρόπο. Ήθελα να προσπαθήσω να δώσω σε κάθε κομμάτι μια διαφορετική οπτική προσωπικότητα και το βρήκαμε μαζί με τους χορευτές» είπε.
Οι χορευτές έχουν μείνει ήδη ένα χρόνο εκτός σκηνής και η Κόπολα θέλει να μεταφέρει με την ταινία της τη ζωή του θεάτρου να ξαναζωντανεύει και το συναίσθημα των χορευτών που επιστρέφουν στο σπίτι τους, και αυτό έγινε η κεντρική της ιδέα. Η Κόπολα είπε ότι της αρέσουν οι ταινίες που είναι πιο αφηρημένες και ποιητικές και για κείνη κάθε κομμάτι της χορογραφίας είχε τη δική του ουσία και συναίσθημα.
Ο Πέκ είπε ότι μέρος της πρόθεσης ήταν να αποκαλύψει μερικές από τις εσωτερικές λειτουργίες του θεάτρου που το κοινό δεν τις βλέπει κανονικά.
Το τέλος που αλλάζει χρώμα είναι σαν μια γιορτή, μια επιστροφή στη ζωή με τα απαλά μπλε και κίτρινα κοστούμια του "Divertimento", τα ανοιξιάτικα χρώματα να σηματοδοτούν μια επανεκκίνηση, μια επιστροφή στην τέχνη και στο πάθος του χορού.
