Ο «Εξορκιστής» δεν ξεφεύγει από την τελευταία μόδα που θέλει να μεταφέρονται στη μικρή οθόνη διάφορες διάσημες ταινίες της δεκαετία του '70 – κυρίως τρόμου.
Πέρσι είχαμε την αποτυχημένη μεταφορά της «Προφητείας» με το «Damien», που ήταν τόσο κακό, που ευχόσουν να έβλεπες τον Χριστό φαντάρο, παρά τα προβλήματα του νεαρού Εωσφόρου που μεγαλώνει και γίνεται πολεμικός φωτογράφος στη σύγχρονη Νέα Υόρκη. Για τον Εωσφόρο υπάρχουν καλύτερες σειρές, όπως το διασκεδαστικό «Lucifer», που αφηγείται τις ιστορίες ενός παιχνιδιάρικου και σέξι διάβολου στο Λος Άντζελες. Πώς, όμως, μπορείς να μεταφέρεις μία από τις πιο δυνατές ταινίες τρόμου που έχουν γυριστεί ποτέ με πετυχημένο τρόπο; Και μάλιστα, όταν πρόκειται για μια ταινία που έχει φανατικούς οπαδούς και την παραδέχονται ακόμη και όσοι δεν αντέχουν αυτό το είδος. Το φιλμ που ο William Friedkin γύρισε το 1973 είναι ακόμη και σήμερα για γερά στομάχια, παραμένοντας κλασικό, παρά την αστεία παραφιλολογία που έχει δημιουργηθεί γύρω του μετά από τόσα χρόνια. Ειδικά στον τομέα των ειδικών εφέ, ήταν μοναδικό για την εποχή του. Ένας λόγος που η ταινία παραμένει αξεπέραστη για τους λάτρεις του μεταφυσικού είναι ακριβώς ο ρεαλισμός της. Βέβαια, κατάφερε να χαντακώσει την καριέρα της Linda Blair, της δαιμονισμένης μικρής, που δεν πήγε παραπέρα και κατέληξε να γίνει ένα από τα πιο πετυχημένα αηδιαστικά meme στη σύγχρονη εποχή. Αντίθετα, απογείωσε την καριέρα του 20χρονου τότε Mike Oldfield που έκανε ένα από τα πιο πετυχημένα χαρακτηριστικά κινηματογραφικά θέματα όλων των εποχών. Προτάθηκε για 10 Όσκαρ, κέρδισε τα 2 (διασκευασμένου σεναρίου και ήχου) και έκανε αρκετά λεφτά στο box office.
Ένα στοιχείο που κάνει το πακέτο τόσο ελκυστικό είναι η διάχυτη σεξουαλικότητα που υπάρχει στη σειρά, κάτι που πραγματικά είναι μη αναμενόμενο. Στο φιλμ κάτι τέτοιο θα ήταν ανήκουστο, ειδικά όσον αφορά τους παπάδες.
Όπως και να το δεις, βασικά είναι σχεδόν ακατόρθωτο να μεταφέρεις μια τέτοια ταινία στη μικρή οθόνη. Ακόμη και η σκέψη θεωρείται, αν μη τι άλλο, ιεροσυλία.
Όμως, παρά τις αντιρρήσεις και τις διαθέσεις κανιβαλισμού εκ μέρους των πιο φανατικών, ο τηλεοπτικός «Εξορκιστής» πετυχαίνει το απίθανο, να είναι δηλαδή μια τίμια και συγκροτημένη σειρά από μόνη της, χωρίς να γίνονται αναπόφευκτες συγκρίσεις. Πόσο θα αντέξει να κρατάει το ίδιο επίπεδο μένει να αποδειχθεί μέχρι το τέλος του πρώτου κύκλου.
Στην ταινία, ένα νεαρό κορίτσι δαιμονίζεται. Δύο καθολικοί ιερείς, ένας γέρος κι ένας νεαρότερος Έλληνας, που έχει αμφιβολίες για την πίστη του, προσπαθούν να κάνουν έναν εξορκισμό για να βγάλουν τον δαίμονα από μέσα της, έχοντας τη συγκατάθεση της μητέρας της. Στη σειρά η υπόθεση είναι πάνω-κάτω η ίδια. Ένας νεαρός καθολικός ιερέας, από το Μεξικό αυτήν τη φορά, προσπαθεί να καθησυχάσει την αρκετά θρήσκα Geena Davis όσον αφορά την παράξενη συμπεριφορά της κόρης της. Τους φόβους της δεν συμμερίζεται ούτε ο σύζυγός της, που πάσχει από μια ασθένεια που δεν κατονομάζεται, ούτε η μικρότερη κόρη, που προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες. Η μόνη αναφορά που γίνεται στην ταινία είναι όταν ο ιερέας ανακαλύπτει στο Ίντερνετ ένα άρθρο που αφορά τη συγκεκριμένη υπόθεση. Φυσικά, υπάρχει και δεύτερος, πιο έμπειρος σε αυτά τα θέματα ιερέας, τον οποίο και συμβουλεύεται. Το πρώτο επεισόδιο τελειώνει με ένα twist από το πουθενά, αφήνοντας υπόνοιες για κάτι πιο σατανικό που υποβόσκει σε όλη την πόλη.
Τελευταία, φαίνεται πως στο τηλεοπτικό σύμπαν της Αμερικής έχει κηρυχθεί ένας άτυπος πόλεμος για το ποιος θα βγάλει πρώτος δαιμονισμένους στη μικρή οθόνη – είναι ένα από τα είδη με το οποίο δεν η βιομηχανία δεν έχει ασχοληθεί ακόμη διεξοδικά. Φέτος, ήρθε η ώρα του, απ' ό,τι φαίνεται. Την άνοιξη έκανε την εμφάνισή του το άνισο «Outcast» που υπογράφει ο δημιουργός του «Walking Dead», Robert Kirkman, και τώρα ο «Εξορκιστής». Κι αν το «Outcast» χάνει λίγο λόγω των μονοδιάστατων χαρακτήρων, ο «Εξορκιστής» εκπλήσσει όχι μόνο με ένα ιδιαίτερα σύγχρονο σενάριο που ξεδιπλώνεται σταδιακά, αλλά και με μια σειρά από ενδιαφέροντες και πολυδιάστατους χαρακτήρες που σε κάνουν να θέλεις να παρακολουθήσεις την εξέλιξή τους. Η ανήσυχη μητέρα, ο άρρωστος πατέρα, ο μετριοπαθής παπάς, οι καταπιεσμένες σεξουαλικά κόρες, είναι ήρωες που σε καμία περίπτωση δεν θα περιέγραφες ως βαρετούς. Εδώ θα ήθελα να αναφέρω ότι η Geena Davis λάμπει στον ρόλο της πονεμένης μάνας − μια συνέντευξή της ήταν ο λόγος που ξεκίνησα να βλέπω τη σειρά. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι είναι αρκετά χαμηλών τόνων, προτιμώντας να δώσει χώρο στο νεαρό καστ.
Ένα άλλο στοιχείο που κάνει το πακέτο τόσο ελκυστικό είναι η διάχυτη σεξουαλικότητα που υπάρχει στη σειρά, κάτι που πραγματικά είναι μη αναμενόμενο. Στο φιλμ κάτι τέτοιο θα ήταν ανήκουστο, ειδικά όσον αφορά τους παπάδες. Ο Max von Sydow ήταν ένας σεβάσμιος γέρος και ο Jason Miller είχε μια γοητεία που χανόταν λόγω θέματος. Στη σειρά, ο Alfonso Herrera δεν είναι απλώς καλός υποκριτικά, αλλά και πανέμορφος, ενώ ο Ben Daniels βγάζει ένα βρόμικο πάθος στον ρόλο του πιο ώριμου και βασανισμένου ιερέα − μόνο οι ανάμεικτες με φλερτ και θυμό συναντήσεις του με τη δαιμονισμένη είναι ικανές να ξορκίσουν από μόνες τους τον κάθε Pazuzu. Υπάρχει μια τρομερή χημεία στο καστ και οι δημιουργοί εκμεταλλεύονται στο έπακρο το γεγονός ότι έχουν να κάνουν με καθολικούς παπάδες, δαίμονες και νεαρά κορίτσια.
Ωστόσο, το σημαντικότερο ερώτημα παραμένει: είναι αρκετά τρομακτικό; Ας πούμε ότι κάθε επεισόδιο είναι αρκούντως ανατριχιαστικό και ότι ο πρώτος κύκλος, που κλείνει με τους ήχους του «Tubular Bells» του Oldfield, σε αφήνει να καταλάβεις τι είναι αυτό που πρόκειται να παρακολουθήσεις στη συνέχεια.
σχόλια