Το ερχόμενο Σαββατοκύριακο, 1-2 Οκτωβρίου, η Στέγη ξεκινά τη φετινή καλλιτεχνική χρονιά με ένα μίνι φεστιβάλ χορού στους δρόμους της Αθήνας, με ελεύθερη είσοδο. Τέσσερις σημαντικοί χορογράφοι με τις ομάδες και τους συνεργάτες τους θα πειραματιστούν μαζί μας, έξω στον δρόμο, σε πολυσύχναστα σημεία του ιστορικού κέντρου της πόλης, (εξ)ερευνώντας τη σχέση σώματος, κίνησης και χώρου. Η Στέγη και οι Willi Dorner, Boris Charmatz, Γιάννης Μανταφούνης, Aoife McAtamney και Trisha Brown καλούν τους Αθηναίους και τους επισκέπτες της πόλης να μοιραστούν μαζί τους την εμπειρία του ανοιχτού πεδίου και της δημόσιας έκφρασης.
Cie. Willi Dorner
Bodies in urban spaces
Ο Willi Dorner και η ομάδα του, μέσα από το έργο Bodies in urban spaces, «εκμεταλλεύονται» κάθε πιθανή και απίθανη «ατέλεια» του αστικού ιστού. Σώματα «παραγεμίζουν» εσοχές, άλλοτε πάλι χώνονται κάτω από σκάλες ή σχηματίζουν τόξα, στοιβάζονται σε χαραμάδες, σκαρφαλώνουν σε στύλους, κρεμιούνται από σωλήνες, ανεβαίνουν τοίχους και χορεύουν, ενώ τα σώματά τους, χάρη στα πολύχρωμα κοστούμια τους, δημιουργούν εικόνες. Χρωματικές συνθέσεις μιας ιδιόρρυθμης κι απρόσμενης χορογραφίας που αντανακλά τους ρυθμούς της πόλης, από την οποία «δανείζεται» ή ακόμα και «κλέβει» τις συνήθειες των κατοίκων της, αναδεικνύοντας μ' αυτό τον τρόπο τη μοναδικότητά της. Στις αντιδράσεις των περαστικών οι χορευτές ανταποκρίνονται ανάλογα και ξάφνου όλα αλλάζουν, η ατμόσφαιρα μετατρέπεται σε κάτι άλλο. Άλλωστε, τα μέλη της βιεννέζικης ομάδας χορού Cie. Willi Dorner που ειδικεύεται σε site-specific χορευτικά events πάντα επιλέγουν σημεία που είναι ξεχασμένα και παραμελημένα από τους κατοίκους της πόλης, δίνοντάς τους νέα πνοή. Αυτό θα αποπειραθούν να πετύχουν και στην Αθήνα.
1/10, 18:00. Σημείο εκκίνησης: πλατεία Συντάγματος
Boris Charmatz
Danse de nuit
Ο αντισυμβατικός χορογράφος Boris Charmatz, παρ' όλη την κλασική του παιδεία, ερευνά μέσα από τη δουλειά του νέες μορφές και κώδικες έκφρασης που ανατρέπουν την αποδεκτή σχέση ερμηνευτή-κοινού. Ο ίδιος συνηθίζει να συμμετέχει σε αυτοσχεδιαστικά δρώμενα καλλιτεχνών, όπως οι Saul Williams, Archie Shepp και Médéric Collignon, και συνεργάζεται σταθερά με τη χορογράφο Anne Teresa de Keersmaeker. Η τελευταία φορά που εμφανίστηκε στη χώρα μας ήταν το 2013 στη Στέγη με το έργο Partita. Προκλητικός, ευφυής, επικριτικός απέναντι στις κινησιολογικές συμβάσεις των ανθρώπων, θέτει συνεχώς ερωτήματα επάνω στη «φύση» του χορού. Από πολύ νωρίς στην καριέρα του αμφισβήτησε τους παραδεδεγμένους κώδικες του συστήματος του θεάματος και επέλεξε να μεταφέρει τη δράση και τις παραστάσεις του σε εξωτερικούς χώρους. Συνεπακόλουθα ήταν σαν να επαναπροσδιόριζε τη σχέση δημιουργίας/ερμηνείας και θέασης. Τα έργα του αποτελούν από κάθε άποψη μια μη-συνθήκη. Σαν τα σώματα να επιδιώκουν να επιστρέψουν στην πρωταρχική απόλαυση του χορού, χωρίς να προσδοκούν τίποτα περισσότερο από το να ερμηνεύσουν και να αφεθούν στην ευδαιμονία της έκφρασης.
Στο Danse de nuit, το έργο που θα παρουσιάσει στο Dancing Athens, ο Charmatz επαναφέρει τον χορό στον γενέθλιο τόπο και στην καρδιά της πόλης. Μια «χειρονομία» μέσω της οποίας συνοψίζει όλα τα αναγνωρίσιμα και μη χαρακτηριστικά του χορού και τα «παντρεύει» με ζωντανές μορφές έκφρασης ώστε να δημιουργήσει έναν «χορό της πόλης». Ένα πείραμα ελάχιστα προβλέψιμο, όπου το ζητούμενο είναι η αίσθηση της επανακατοίκησης του δημόσιου χώρου από μια κοινότητα σωμάτων, δημιουργώντας μια ρωγμή μέσα στη νύχτα. Ο ανυποψίαστος θεατής θα συναντά αυτόν το νυχτερινό χορό καθώς θα περιφέρεται στους δρόμους, που ίσως πάλι να μην είναι παρά ένας μυστικός κώδικας επικοινωνίας των ανθρώπων μεταξύ τους. Να σημειώσουμε ότι τα τελευταία χρόνια ο Charmatz έχει δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον τρόπο που το σώμα μετατρέπεται σε ζωντανό «αρχείο» για την καταγραφή της ιστορίας του χορού. Επηρεασμένος από το παράδοξο αυτό εγχείρημα της σχεδόν μουσειακής καταγραφής του χορού μέσα από τη δημιουργία ενός αρχειακού υλικού κινήσεων, ίδρυσε το Μουσείο του Χορού (Musée de la danse), ένα ανορθόδοξο υβρίδιο που αντλεί το υλικό του από τις ίδιες τις αντιφάσεις του. Ένα εργαστήριο που ευνοεί τη σκέψη, την πρακτική και την περαιτέρω εξερεύνηση των ορίων του χορού και το οποίο έχει έδρα του τη Ρεν. Πρόκειται για ένα «μουσείο» έτσι φτιαγμένο ώστε να περιοδεύει, να διευκολύνει τις επιμειξίες ανάμεσα στις πρακτικές των εκθέσεων και των περφόρμανς, καθώς και τη διακίνηση των ιδεών, να αποτελεί εν ολίγοις έναν χώρο ο οποίος διατυπώνει τις θέσεις του και τις θέτει σε εφαρμογή, χωρίς ωστόσο να τις παγιώνει σε αμετάκλητους κανόνες. Αυτός ο νομαδικός χαρακτήρας επαληθεύει και όλη τη θεώρηση της τέχνης του Charmatz, ενός αμφισβητία καλλιτέχνη που διαρκώς επανεφευρίσκει τους τρόπους με τους οποίους δημιουργεί.
1-2/10, 21:00, πλατεία Κοτζιά, είσοδος ελεύθερη.
Η παρακολούθηση της παράστασης από ανηλίκους πραγματοποιείται μόνο με τη συναίνεση των γονέων ή των κηδεμόνων τους.
Γιάννης Μανταφούνης & Aoife McAtamney
One One One
Ο γνωστός Έλληνας χορογράφος Γιάννης Μανταφούνης έχει θητεύσει στους κορυφαίους χορογράφους της εποχής μας, όπως ο William Forsythe, κι έχει κατακτήσει σπάνιες ερμηνευτικές ικανότητες. Παράλληλα, έχει αναπτύξει και μια δημιουργική εμμονή να πειραματίζεται επάνω στη χορογραφία. Το διήμερο αυτό θα συνεργαστεί με την εξαιρετική Aoife McAtamney επάνω σε ένα πείραμα με ανατρεπτικό χιούμορ και διαρκή μετασχηματισμό της κίνησης. Οι δυο τους θα ξετυλίξουν μια βεντάλια συναισθημάτων και εικόνων, δημιουργώντας μαγικές στιγμές ανταλλαγής με το κοινό. Στην παράστασή τους One One One δύο καρέκλες και δύο γραμμές χαραγμένες στο έδαφος θα προορίζονται για ισάριθμους θεατές. Δηλαδή κάθε θεατής θα είναι το αποκλειστικό κοινό ενός χορού! Στην άκρη της γραμμής θα βρίσκεται ένας ερμηνευτής που θα χορεύει γι' αυτούς την ώρα που οι υπόλοιποι θεατές θα συμμετέχουν, διαλέγοντας το τραγούδι που τους αρέσει. Οι ερμηνευτές θα αντανακλούν σαν καθρέφτης τις αντιδράσεις που προκαλεί ο χορός τους. Μια νέα πρόταση χορευτικής παράστασης στην οποία οι ρόλοι και τα όρια αμφισβητούνται και μολονότι θα εκτελείται σε δημόσιο χώρο, θα αποτελεί μια σχεδόν προσωπική υπόθεση.
2/10, 11:00, Μουσείο Ακρόπολης - προαύλιο. Είσοδος ελεύθερη
Trisha Brown
In plain site
Η διάσημη Αμερικανίδα χορογράφος Trisha Brown, εμβληματική μορφή του αμερικανικού μεταμοντέρνου χορού, έρχεται στη Στέγη και συμμετέχει επίσης στις δράσεις του διήμερου φεστιβάλ. Ο άνθρωπος που πρωτοστάτησε στις αρχές της δεκαετίας του '60 στη μεταμόρφωση της τέχνης του χορού, ανατρέποντας τους βασικούς κανόνες του, όταν έδεσε έναν χορευτή της με σχοινιά ορειβασίας και τον έβαλε να κατέβει περπατώντας την πρόσοψη ενός επταώροφου κτιρίου της Wooster Street στο Μανχάταν, δεν παύει να προκαλεί με τους προσωπικούς της κώδικες ακόμα και σήμερα.
Στα έργα της συχνά οι χορευτές επικοινωνούν μεταξύ τους από ταράτσες κτιρίων, περπατούν σε τοίχους μουσείων από πάνω προς τα κάτω, εκτελούν χορογραφίες γεωμετρικής συμμετρίας πάνω σε σχεδίες στο μέσον μιας λίμνης. Ο χώρος στις χορογραφίες της Brown δεν είναι σκηνογραφία αλλά πάντα συμπληρώνει τη σύλληψη ως καταλυτικό στοιχείο, πολύτιμο πλαίσιο, σχεδόν παρτενέρ του ερμηνευτή. Πενήντα χρόνια μετά τους πειραματισμούς της Νέας Υόρκης των '60s, όταν χορευτές, συνθέτες, ποιητές και εικαστικοί αναζητούσαν νέους παραστατικούς κώδικες, η Trisha Brown εξακολουθεί να τους αναζητεί και να πειραματίζεται με τη σχέση χώρου, κίνησης και θεατή. Σε αντίθεση με προηγούμενες site-specific δημιουργίες της, στην Αθήνα έρχεται να παρουσιάσει στους «αμόλυντους» και άπλετους χώρους του νέου Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης το έργο της In plain site. Μια σύνθεση από το ανεξάντλητο υλικό του ρεπερτορίου της, με την οποία ευελπιστεί να αναδείξει την ιδιαιτερότητα του επιλεγμένου χώρου. Θα αξιοποιήσει τον φυσικό φωτισμό, αναβιώνοντας αποσπάσματα από πρώιμα και πιο αφαιρετικά έργα, όπως το Accumulation του 1971, συνδυάζοντάς τα με πιο θεατρικά, όπως το Foray Forêt του 1990. Με την επιλογή του αυτή είναι σαν το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης να αποτίνει φόρο τιμής στην εικαστικό Trisha Brown, της οποίας η ζωγραφική τιμήθηκε το 2008 από το μουσείο Walker Art Center της Μινεάπολης με μεγάλη αναδρομική έκθεση των έργων της.
1-2/10, 12:00, ΕΜΣΤ (Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης)
Είσοδος του κοινού από τη λεωφόρο Συγγρού, είσοδος ελεύθερη
