Ο Komal Jagtap δούλευε ως τραγουδιστής γάμων στην Ινδία. Για περίπου 5.000 ρουπίες Ινδίας (52 αγγλικές λίρες) θα χόρευε και θα τραγουδούσε σε γαμήλιες τελετές ή γενέθλιες γιορτές. Αλλά είχε μεγάλα όνειρα. Δεν έχανε οντισιόν για οντισιόν στην ινδική τηλεόραση, μέχρι που ένας φίλος τον ενημέρωσε ότι γινόταν κάστινγκ για ένα νέο ποπ συγκρότημα. Τώρα, ο Jagtap είναι μέλος 6μελούς ινδικού συγκροτήματος που δημιουργήθηκε πέρσι την άνοιξη και ήδη σημειώνει μεγάλη επιτυχία στη χώρα. Δεν είναι ασυνήθιστο το στόρι: όλη την ώρα ξεφυτρώνουν συγκροτήματα μέσα από talent shows. Το ασυνήθιστο είναι ότι όλα τα μέλη του συγκροτήματος – ο Bhavika Patil, ο Fida Khan, ο Chandrika Suvarnakar, ο Asha Jagtap και ο Ravina Jagtap – είναι διαφυλικοί. Και αυτό που κάνουν στην παρούσα φάση σε μία χώρα, όπως η Ινδία είναι πραγματικά θαρραλέο και επαναστατικό.
«Εξωτερικά, ήμουν αγόρι», λέει ο Jagtap, που θυμάται γλυκόπικρα τις μέρες που πέρασε ως γιος γονιών που τιμούσαν την παράδοση, τα ήθη και τα έθιμα. «Μέσα μου, όμως, ένιωθα κορίτσι. Όλοι μπορούσαν να δουν ότι ο τρόπος που μιλούσα και συμπεριφερόμουν ήταν διαφορετικός. Και κάπως έτσι συνειδητοποίησα ότι δεν είχα πραγματικά οικογένεια, δεν ανήκα εδώ», συνεχίζει.
Στην Ινδία ζουν γύρω στα 2 εκ. διαφυλικοί. Είναι γνωστοί ως “hijras” και ζουν στιγματισμένοι και περιθωριοποιημένοι. Την απόρριψη βιώνουν και οι γονείς αυτών των ανθρώπων, ακριβώς όπως συνέβη με τους γονείς του Jagtap, που ποτέ δεν αποδέχθηκαν τη σεξουαλική ταυτότητα του γιου τους.
Όταν έγινε γνωστό ποιος πραγματικά ήμουν, ο κόσμος άρχισε να κοροϊδεύει τους γονείς μου, ότι, δηλαδή, στο σπίτι τους γεννήθηκε κάποιος σαν κι εμένα. Επειδή αυτό τους δημιουργούσε τρομερά προβλήματα στην καθημερινότητα τους, σταμάτησαν να μου μιλάνε», εξομολογείται ο διάσημος πλέον στη χώρα του καλλιτέχνης.
Η κοινωνική πίεση τον ανάγκασε να εγκαταλείψει το πατρικό του το 1999. Αλλά όχι ως έφηβος... Τότε, ήταν μόλις 8 ετών! «Ο αδελφός και η αδελφή μου, μου είχαν πει τότε: “αν φοράς παντελόνια και πουκάμισα, όλα θα πάνε καλά”. Αλλά εγώ τους είχα απαντήσει, ότι όλο αυτό δεν είμαι εγώ. Την πρώτη φορά που με είδαν να φοράω σάρι, τέλειωσαν όλα. Μου είπαν “μην επιχειρήσεις να μας ξανασυναντήσεις, για εμάς είσαι νεκρός”. Ποτέ δεν επέστρεψα σ’ εκείνο το σπίτι».
Ο Jagtap βρήκε καταφύγιο σε μία κοινότητα διεμφυλικών. «Απευθύνθηκα στον γκουρού μου. Του ομολόγησα ότι είμαι hijra, τον ικέτεψα να μείνω μαζί του. Τότε υπήρχαν περίπου 30 άνθρωποι, όπως εγώ, που έμεναν εκεί. Με έμαθαν όσα έπρεπε να ξέρω για να επιβιώσω», εξηγεί.
Στην Ινδία, για έναν διαφυλικό η λεκτική βία και ο ρατσισμός είναι στην καθημερινότητα του και δεν είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να ζήσει.
«Όταν περπατάμε στους δρόμους, οι άνθρωποι μας χλευάζουν. Προειδοποιούν τα παιδιά τους να μείνουν μακριά μας. Ο γκουρού μου, μου έχει εξηγήσει ότι αυτό συνέβαινε και θα συμβαίνει. Απλώς, δεν πρέπει να αφήνω τον πόνο και την απόγνωση να με καταβάλει, δεν πρέπει να δείχνω ότι υποφέρω».
Για τους "hijras" είναι σχεδόν αδύνατον να βρουν κανονικές δουλειές. Στην Ινδία έχουν δύο δρόμους να διαλέξουν: ή αυτόν της επαιτείας ή της πορνείας. Τίποτα άλλο.
Τα πράγματα πήραν να αλλάζουν πέρσι την άνοιξη. Αυτό έγινε όταν ο Ashish Patil – επικεφαλής κινηματογραφικών παραγωγών, για την ακρίβεια της παντοδύναμης στην Ινδία Yash Raj Films – αποφάσισε να λανσάρει στην Ινδία ένα συγκρότημα, το οποίο θα απαρτιζόταν μόνο από διαφυλικούς καλλιτέχνες. Γι’ αυτό τον σκοπό προσέλαβε έναν χορογράφο και τον κορυφαίο στυλίστα των κινηματογραφικών μεγαθηρίων του Bollywood, τον Sonu Nigam. Αποστολή του συγκεκριμένου ήταν να μεταμορφώσει τους ανθρώπους του συγκροτήματος σε αληθινά αστέρια της ινδικής ποπ.
«Δεν υπήρχε ένα νεανικό είδωλο στην Ινδία για τους διαφυλικούς. Και χρειαζόμασταν κόσμο που θα μπορούσε να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους», εξήγησε ο Patil.
Για τους “hijras” είναι σχεδόν αδύνατον να βρουν κανονικές δουλειές. Στην Ινδία έχουν δύο δρόμους να διαλέξουν: ή αυτόν της επαιτείας ή της πορνείας. Τίποτα άλλο. Όταν, λοιπόν, ο Jagtap ενημέρωσε τους φίλους του για τις οντισιόν, στην αρχή αντέδρασαν με επιφύλαξη και σκεπτικισμό.
Στην αρχή πίστευαν ότι αποκλείεται να δημιουργηθεί ένα τέτοιας σύνθεσης συγκρότημα. Μετά, όμως, πείστηκαν ότι όλο αυτό θα βοηθούσε στ' αλήθεια πολύ κόσμο που βρισκόταν σε απόγνωση και ζούσε σε συνθήκες απόλυτης παρακμής και εξαθλίωσης.
Βέβαια, βοήθησε και το γεγονός ότι κάπως άλλαξε και η στάση του κράτους απέναντι σ' αυτή την κατηγορία ανθρώπων. Το 2014, με μία δικαστική απόφαση – σταθμό που απασχόλησε την κοινή γνώμη, οι διαφυλικοί επισήμως αναγνωρίστηκαν ως «3ο φύλο» με ίσα δικαιώματα δια νόμου.
Το πρώτο τους τραγούδι ήταν μία διασκευή του "Happy", του Pharrell Williams και κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο, κάνοντας μεγάλη επιτυχία, η οποία οφείλεται και στο καλογυρισμένο video clip. Εκεί, περιγράφεται μία ανεκτική κοινωνία, ένας καλύτερος κόσμος για τους διαφυλικούς παγκοσμίως. Το τραγούδι κοντεύει να ξεπεράσει τις 2 εκ. προβολές στο YouTube, ενώ η ζωή του τραγουδιστή επίσης έχει αλλάξει ριζικά.
«Μετά από χρόνια σιωπής, ο αδελφός μου με κάλεσε σπίτι. Τώρα οι γείτονες λένε στην οικογένεια μου ότι με βλέπουν στην τηλεόραση και ότι είμαι πολύ καλός παρουσιαστής. Αυτοί που παλιά με κατέτρεχαν και με παρενοχλούσαν στον δρόμο, με αντιμετωπίζουν ως σταρ», λέει ο Jagtap, λίγο πριν στείλει το δικό του μήνυμα: «Πάντοτε, κάπου στον κόσμο θα γεννιέται ένα παιδί σαν κι εμάς. Όμως, του αξίζει να ζήσει. Μην το κρύβετε. Μην το κρατάτε σ’ ένα κλουβί. Αφήστε το ελεύθερο. Γιατί το “6 Pack Band” (σ.σ.: το όνομα του συγκροτήματος) είναι μια απόδειξη ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε και να κάνουμε πολλά».
ΠΗΓΗ: Guardian
