Μισαλλοδοξία
Στέγη (Kεντρική Σκηνή)
20-31 Ιανουαρίου
Μισαλλοδοξία (Intolerance) είναι ο τίτλος της τρίωρης, βωβής ταινία, που ο D.W. Griffith γύρισε το 1916 και σήμερα θεωρείται θεμέλιος λίθος του κινηματογράφου ως υψηλή καλλιτεχνική έκφραση. Μέσα από τέσσερις ιστορίες ο σκηνοθέτης πραγματεύεται πώς εκδηλώνεται η μισαλλοδοξία (εθνική, πολιτική, θρησκευτική και ταξική), ένα χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης και συμπεριφοράς που κάθε φορά παρασύρει σε περιπέτειες και δεινά χώρες και κοινωνίες. «Η συνύπαρξη των ανθρώπων στη Γη μεταφέρεται σαν ένας εμφύλιος διαρκείας» επισημαίνει η Ιώ Βουλγαράκη που σκηνοθετεί την τελευταία ιστορία της ταινίας του Γκρίφιθ στη Στέγη. Ένας αθώος καταδικάζεται για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε με φόντο τον άγριο καπιταλισμό και πουριτανισμό της Αμερικής του 1914-15. Με σημερινούς θεατρικούς όρους στήνει ένα βωβό μουσικοθεατρικό έπος γύρω από το δίπολο αδιαλλαξία/αλληλεγγύη.
Στον θίασο συμμετέχουν ο Γιώργος Γάλλος, ο Δημήτρης Γεωργιάδης, ο Στέλιος Ιακωβίδης, η Δέσποινα Κούρτη, ο Αλέξανδρος Λογοθέτης, ο Αργύρης Ξάφης, ο Σωκράτης Πατσίκας, η Εύη Σαουλίδου, η Ναταλία Τσαλίκη και ο Νίκος Χατζόπουλος. Ένα κουαρτέτο, που αποτελείται από τους μουσικούς Μαρία Δελή, Θοδωρή Κοτεπάνο, Φώτη Παπαντωνίου και Δημήτρη Χουντή, ερμηνεύει ζωντανά τη μουσική που έγραψε για την παράσταση ο Θοδωρής Αμπαζής.
Festen
Baumstrasse
18 Ιανουαρίου-8 Μαρτίου
Η ταινία του Τόμας Βίντερμπεργκ Festen (Oικογενειακή Γιορτή, 1998), που μαζί με τον Λαρς φον Τρίερς αποτέλεσαν τους βασικούς εκφραστές και εκπροσώπους του κινηματογραφικού τρόπου που ονομάστηκε Δόγμα 95, μεταφέρεται για δεύτερη φορά στο θέατρο, μετά την προσέγγιση της Αλίκης Δανέζη-Κνούτσεν πριν από λίγα χρόνια στο Θησείο. Τώρα θα το δούμε στο Βaumstrasse (στο 8 της οδού Σερβίων στον Βοτανικό), σε σκηνοθεσία Μιχάλη Πανάδη, στη διασκευή για την αγγλική σκηνή του David Eldridge, με πρωτότυπη μουσική της Μαρίζας Ρίζου. Το πολυμελές σχήμα που θα ζωντανέψει την ιστορία αποτελούν οι ηθοποιοί Φώτης Αρμένης, Σταύρος Καλλιγάς, Χρήστος Κοντογεώργης, Ιωάννα Νασιοπούλου, Γιώργος Οικονόμου, Τάνια Παπαδοπούλου, Γιάννης Παπαϊωάννου, Μιχάλης Πανάδης, Δανάη Παπουτσή, Γεωργία Τσαγκαράκη και Γιώργος Φριντζήλας. Φιλική συμμετοχή: Αλεξάνδρα Ταβουλάρη.
Και θα σφάξουμε το κουνέλι. Η ζωή είναι ωραία. Η ζωή είναι καλή. Θα σφάξουμε το κουνέλι
Bios.Tesla Main
19 Ιανουαρίου-1 Μαρτίου
Να που η Λένα Κιτσοπούλου έκανε μόδα και τους ανοικονόμητους τίτλους! Για συντομία, ας πούμε ότι η παράσταση Θα σφάξουμε το κουνέλι είναι μια σκηνική σύνθεση που υπογράφουν η Αγγελική Παπαθεμελή και η Σοφία Κορώνη, με αφετηρία το Περί αλήθειας και ψεύδους υπό εξωηθική έννοια του Φρειδερίκου Νίτσε. Το κείμενό τους βασίζεται στα Κύματα της Βιρτζίνια Γουλφ και στην Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων και Μέσα απ' τον καθρέφτη του Λιούις Κάρολ. Οι δύο ερμηνεύτριες ενσαρκώνουν μια σύγχρονη Αλίκη, στήνοντας ένα παιχνίδι για ενήλικες σχετικά με τον κατακερματισμένο εαυτό και τον λαβύρινθο του Εγώ, την πολλαπλή πραγματικότητα και τα δυσδιάκριτα όρια πραγματικού κόσμου και ονείρου.
Η πρωτότυπη μουσική της παράστασης είναι του Θάνου Ανεστόπουλου από τα Διάφανα Κρίνα και η επιμέλεια της κίνησης της Αγγελικής Στελλάτου.
Φόβος
Νέο Θέατρο Βασιλάκου
22-30 Ιανουαρίου
Η Ιρένε, μια νεαρή γυναίκα, διατηρεί εξωσυζυγική σχέση μ' έναν πιανίστα. Κάθε φορά που φεύγει από το σπίτι του εραστή της λέει μέσα της πως είναι η τελευταία φορά. Δεν θέλει να διακινδυνεύσει την οικογενειακή της ζωή, να χάσει τον αφοσιωμένο σύζυγό της, με τον οποίο έχει δύο παιδιά, ούτε και το ασφαλές σπίτι της. Όταν στην εξώπορτα του εραστή της έρχεται αντιμέτωπη με τον κίνδυνο, η ζωή της αλλάζει και οδηγείται σε μια σκοτεινή διαδρομή με αναπάντεχο τέλος. Αυτή είναι εν περιλήψει η ιστορία του Φόβου (1913), της θαυμάσιας νουβέλας του Στέφαν Τσβάιχ που διασκεύασε και σκηνοθέτησε η συγγραφέας Έλενα Πέγκα στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Καλαμάτας. Η παράσταση έρχεται στην Αθήνα και θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Βασιλάκου. Παίζουν ο Διαμαντής Καραναστάσης, η Κατερίνα Μισιχρόνη, η Κατερίνα Μαούτσου και ο Παναγιώτης Σούλης.
Ισορροπία του Nash
Πειραματική Σκηνή Εθνικού Θεάτρου
15-31 Ιανουαρίου
Η Πηγή Δημητρακοπούλου μαζί με την ομάδα της επιχειρούν μια σκηνική σύνθεση που πατάει στους Δίκαιους του Αλμπέρ Καμύ, σε άλλα λογοτεχνικά κείμενα και στην υπόθεση της 17 Νοέμβρη, με διάθεση να δουν τι μπορεί να σημαίνει δικαιοσύνη, αυτοδικία και τρομοκρατία στην πρόσφατη ελληνική Ιστορία. Ο τίτλος της καινούργιας παράστασης της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού είναι δανεισμένος από τη Θεωρία των Παιγνίων, σύμφωνα με την οποία κάθε παίγνιο με πεπερασμένο πλήθος παικτών και στρατηγικών έχει ένα τουλάχιστον σημείο ισορροπίας. Οι παίκτες σκέφτονται τι μπορεί να επιλέξει ο αντίπαλός τους και προσπαθούν να καταλάβουν τη συμπεριφορά του, επιλέγοντας τη στρατηγική που είναι η πλέον συμφέρουσα για τους ίδιους. Παίζουν ο Ελισσαίος Βλάχος, η Αγγελική Μαρίνου, ο Νίκος Ντάλλας, ο Κώστας Παπακωνσταντίνου και ο Σήφης Πολυζωίδης.
Όσα η καρδιά μου στην καταιγίδα
Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν
από τις 14 Ιανουαρίου
Ο Γιάννης Σκουρλέτης προσκαλεί την Τάνια Τσανακλίδου στην bijoux de kant και μαζί με τη Λένα Δροσάκη, τον Γιάννη Παπαδόπουλο και τον Νικόλα Αγγελή παρουσιάζουν το νέο έργο του Άκη Δήμου Όσα η καρδιά μου στην καταιγίδα, εμπνευσμένο από τη νουβέλα του Ιωάννη Κονδυλάκη Πρώτη Αγάπη (1919). «Ο Γιωργής βρέχεται από μια θάλασσα κι ανεβαίνει ένα βουνό για να στεγνώσει. Αυτή ήταν η εικόνα που καρφώθηκε στην καρδιά μου, διαβάζοντας την Πρώτη Αγάπη του Κονδυλάκη. Αυτή την εικόνα ακολούθησε πιστά κι ο λόγος του Άκη Δήμου, παραδίδοντας ένα νέο έργο, το Όσα η καρδιά μου στην καταιγίδα. Η σκηνοθεσία ακολουθεί την υγρή γραμμή της επιθυμίας, το αδύναμο φωτάκι που μεταμορφώνεται μέρα με τη μέρα, λέξη τη λέξη, σε μαύρο ήλιο. Σκηνοθετώ ακραία καιρικά φαινόμενα σ' αυτή την παράσταση. Σκηνοθετώ απόκρημνα τοπία και επιθυμίες, ένα βήμα πριν από τον γκρεμό. Γνώριμοι τόποι για την bijoux de kant, που συχνάζει σε βυθούς και γυμνά βράχια» σημειώνει ο σκηνοθέτης. Η μουσική είναι του Κώστα Δαλακούρα.
Οι Ιδιοτροπίες της Μαριάννας
Πόρτα
από 28 Ιανουαρίου
Ο Θωμάς Μοσχόπουλος, μετά τις Σκοτεινές Γλώσσες, καταπιάνεται μ' ένα έργο του 1832, γραμμένο από τον 22χρονο τότε Γάλλο ρομαντικό ποιητή και συγγραφέα Αλφρέ ντε Μυσσέ. Εξηγώντας την επιλογή του, σημειώνει: «Το έργο είναι ένα μικρό κομψοτέχνημα. Σκιαγραφεί το πανόραμα μιας ολόκληρης κοινωνίας που αιωρείται μεταξύ λάσπης, ακριβών αρωμάτων, ιδρωμένης σάρκας και φίνων κρασιών, φαντασίωσης και άχθους. Είναι ο κόσμος του πρώτου "εκρηκτικού" ρομαντισμού που απέχει από τη μετέπειτα "ζαχαρένια" επιφάνεια που του έχει προσδοθεί στις μετέπειτα μεταλλάξεις του. Ένας κόσμος βίαιος, ιλιγγιώδης, σαρδόνιος, μηδενιστικός και λάγνος, ένας κόσμος όπου το πάθος αποτελεί τη μόνη πιθανότητα χαράς, ζωής και απόλαυσης, ένας κόσμος όπου η ανάγκη για αλήθεια παλεύει λυσσαλέα πριν την καταπιεί πλήρως η λήθη και η άρνηση. Κι όμως, όσο σκοτεινά κι αν ακούγονται όλα αυτά, ο Μυσσέ, με τη λεπτή προσωπική του ειρωνεία, καταφέρνει να καθιστά τον κόσμο αυτό ανάλαφρο και παιγνιώδη, σαν ένα πρόσκαιρο μεθύσι, μια φαιδρή εξαπάτηση της σοβαροφάνειάς μας». Παίζουν η Ξένια Καλογεροπούλου, η Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, ο Χρήστος Σαπουντζής, ο Γιώργος Παπαγεωργίου, η Ντένη Μακρή, η Ηλιάνα Μαυρομάτη, ο Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος και ο Παντελής Βασιλόπουλος.
Η Μελαγχολία των Δράκων
Στέγη (Κεντρική Σκηνή)
26-28 Φεβρουαρίου
Ο Γάλλος σκηνοθέτης και εικαστικός Φιλίπ Κεν (Philippe Quesne), στα 45 του σήμερα, ανήκει στην εικονοκλαστική γενιά δημιουργών των παραστατικών τεχνών που κυριαρχούν στα ευρωπαϊκά φεστιβάλ, προτάσσοντας παράδοξες συναντήσεις ιδεών, μέσων και εκφραστικών τρόπων. Ξεκίνησε ως σκηνογράφος στο θέατρο και στην όπερα, αλλά από το 2003 διοχέτευσε τις σκηνογραφικές του ικανότητες στη δημιουργία σκηνικών κόσμων/παραστάσεων. Ήταν η χρονιά που ίδρυσε την ομάδα του, το Vivarium Studio, αποτελούμενη από ηθοποιούς, εικαστικούς, μουσικούς και... «έναν σκύλο». Η παράσταση του Κεν Η μελαγχολία των δράκων έκανε πρεμιέρα στο Festwochen της Βιέννης το 2008 και πήρε ενθουσιώδεις κριτικές. Εδώ, ένα ξεχαρβαλωμένο Σιτροέν «μένει» λόγω μηχανικής βλάβης σε ένα ξέφωτο, στο μέσον ενός απόκοσμου χιονισμένου τοπίου. Στο αυτοκίνητο επιβαίνουν έξι μεσήλικες φαν του hard rock. Μια γιαγιά με γνώσεις μηχανικού που ανταμώνουν προσφέρεται να επισκευάσει το σαραβαλάκι. Κι εκείνοι, για να την ευχαριστήσουν, προθυμοποιούνται να την ψυχαγωγήσουν με το hard rock ρεπερτόριό τους. «Το αλπικό τοπίο, οι "μαλλιάδες" με τα μπλουζάκια που γράφουν "Metallica" και η μπαλάντα "Still loving you" των Scorpions, μιξαρισμένη με μεσαιωνικές καντάτες, συνθέτουν έναν υπερρεαλιστικό παιάνα στο πιο αλλόκοτο επίτευγμα της ανθρώπινης φυλής: τη φιλία» διαβάζουμε για την παράσταση που θα φιλοξενήσει η Στέγη στην Κεντρική Σκηνή της από τις 26 έως τις 28 Φεβρουαρίου.
Το Κουκλόσπιτο
Θέατρο Οδού Κυκλάδων
από 3 Φεβρουαρίου
Γραμμένο το 1879, το Κουκλόσπιτο του Ίψεν συντάραξε τα θεατρικά δεδομένα της εποχής του. Έκτοτε, σημειώθηκαν συγκλονιστικές αλλαγές στη θέση της γυναίκας και στις σχέσεις των δύο φύλων, ωστόσο ο ήχος της πόρτας που κλείνει πίσω της η Νόρα, αφήνοντας σύζυγο και παιδιά, ακούγεται εκκωφαντικός ακόμη και σήμερα. Το έργο προκαλεί διαδικασίες αυτογνωσίας που δεν αφορούν πια μόνο το καταπιεσμένο αδύναμο φύλο αλλά τους ανθρώπους γενικώς. Στην παράσταση του Γιώργου Σκεύα πρωταγωνιστούν η Αμαλία Μουτούση, ο Άρης Λεμπεσόπουλος, η Μαρία Ζορμπά, ο Γιώργος Συμεωνίδης και ο Νικόλας Παπαγιάννης.
