ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ, όπως και τόσων πολλών άλλων που τον «πρόλαβαν» πριν αποσυρθεί – έστω και μέσω της τηλεόρασης ή των μαρτυριών από τις μυθικές νυχτερινές εμφανίσεις του – ήταν πάντα κάτι ιδιαίτερο, ως τραγουδιστής, ως περφόρμερ, ως προσωπικότητα. Αλλά και ως λαμπρός και επιφανής φορέας (σχεδόν αποκλειστικός στην εγχώρια μαζική κουλτούρα) μιας διαφορετικής ευαισθησίας και αντίληψης και ενός άλλου, «ήθους» που κανείς στο mainstream σύστημα δεν έλεγε με το όνομά του, σε μια εποχή που ακόμα οι γκέι άνθρωποι ήταν οι απόκληροι της κοινωνικής και της επαγγελματικής ζωής και η «σόου μπιζ» ήταν ένα από τα σπάνια και παραδοσιακά καταφύγιά τους.
Ο Γιώργος Μαρίνος ήταν ένας καλλιτέχνης αξεπέραστος, μοναδικός και πολύτιμος (τόσο ως ιδιοφυής performer όσο και ως ιδανικός crooner εξαίσιων τραγουδιών), μια από μηχανής θεότητα που είχε αναλάβει να ξαλαφρώσει βάρη και να απελευθερώσει επιθυμίες. Δεν τον θυμάμαι όμως ακριβώς ως γενναίο πρωτοπόρο του γκέι ακτιβισμού, όπως περίπου τον εμφανίζουν πολλές από τις – γνήσια τρυφερές και συναισθηματικές κατά τ’ άλλα – μικρές και μεγάλες νεκρολογίες που ακολούθησαν την είδηση του θανάτου του.
Ο Γιώργος Μαρίνος ήταν ο επίσημος, ο αποδεκτός, ο εθνικός «queer» σταρ, και δεν χρειαζόταν καν να συζητηθεί η ταυτότητά του, ακόμα κι από τον ίδιον. Δεν είχε ούτε να κρύψει ούτε να αποκαλύψει τίποτα.
Δε νομίζω όμως ότι ήταν αυτός ο ρόλος του, ούτε η αποστολή του. Ο Γιώργος Μαρίνος ήταν ο επίσημος, ο αποδεκτός, ο εθνικός «queer» σταρ, και δεν χρειαζόταν καν να συζητηθεί η ταυτότητά του, ακόμα κι από τον ίδιον. Δεν είχε ούτε να κρύψει ούτε να αποκαλύψει τίποτα. Δεν ήταν δικηγόρος, γιατρός, δημόσιος υπάλληλος, καταστηματάρχης, εκπαιδευτικός, υδραυλικός. Ήταν ένας υψηλόβαθμος «διασκεδαστής» και ένας κορυφαίος «σόουμαν», γεγονός που στα μάτια του κοινού, καθιστούσε απολύτως ταιριαστή την «εξωτική» του ταυτότητα.
Ήταν άλλες εποχές, όπως λέμε. Σε κάθε περίπτωση όμως, ποτέ του δεν χρησιμοποίησε την διασημότητά του για να κολακέψει συντηρητικά ένστικτα (τα οποία μοιάζουν να θεριεύουν στην ελληνική κοινωνία αντί να αμβλύνονται) και να προσελκύσει τις φοβικές μάζες, όπως κατά καιρούς μοιάζει να κάνει με πυροτεχνικές δηλώσεις του κάποιος σαν τον Λάκη Γαβαλά, ο οποίος συχνά επαινείται για την «αντρίκια» στάση του από τους ανθρώπους εκείνους που λένε «δεν έχω πρόβλημα με τους γκέι, έχω φίλους γκέι, αλλά όχι μπροστά στα μάτια μας, έχουμε και παιδιά…» (αυτό το «έχουμε και παιδιά» με πεθαίνει κάθε φορά). Στο παρελθόν υπήρξε λάβρος κατά της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια, ενώ η πιο πρόσφατη περίπτωση αυτό είναι που είπε πριν από μερικές μέρες για τις γυναίκες που «προκαλούν τους άνδρες πάνω στα τραπέζια με την κοιλιά έξω, ημίγυμνες…».
Σε ένα σημαντικό βαθμό, και πέρα από τις άλλες επαγγελματικές του δραστηριότητες, ο Λάκης Γαβαλάς είναι μια επιφανής τηλεοπτική περσόνα. Και το πιο χαρακτηριστικό συστατικό του ατέλειωτου «πρωινάδικου» που είναι η ελληνική τηλεόραση, είναι η αυτοτροφοδοσία του με «αμφιλεγόμενες» δηλώσεις και με «αποκαλυπτικά» σπαράγματα. Όπως φερ’ ειπείν εκείνο το βαθύτατα ντροπιαστικό και χυδαίο ρεπορτάζ που είχε προβληθεί ακριβώς πριν από δύο χρόνια, ένα μεσημέρι Σαββάτου στο Mega, παρουσιάζοντας «αποκλειστικά πλάνα» από την ζωή του Γιώργου Μαρίνου στη δομή ηλικιωμένων που περνούσε το τελευταίο κομμάτι της ζωής του. Ήταν άλλη μια θλιβερή υπενθύμιση ότι στο τέλος, πουθενά δεν μπορεί κανείς να είναι ασφαλής από την τηλεοπτική «ζώνη ενδιαφέροντος».
