"Πώς μπορούμε να ευχαριστήσουμε την Ισπανία;"
Ημερολόγιο της Γάζας -124
Rami Abou Jamous
Βραβευμένος ανταποκριτής του Orient XXI
Ο Rami Abou Jamous γράφει το ημερολόγιό του για το Orient XXI. Ιδρυτής του GazaPress, ενός γραφείου που παρείχε βοήθεια και μεταφράσεις σε δυτικούς δημοσιογράφους, αναγκάστηκε τον Οκτώβριο του 2023 να εγκαταλείψει το διαμέρισμά του στην πόλη της Γάζας μαζί με τη σύζυγό του Sabah, τα παιδιά της και τον τριών ετών γιο τους Walid, υπό την απειλή του ισραηλινού στρατού. Κατέφυγαν στη Ράφα, στη συνέχεια στο Ντεϊρ Ελ-Μπαλάχ και αργότερα στη Νουσεϊράτ. Μετά από μια νέα μετακίνηση λόγω της παραβίασης της εκεχειρίας από το Ισραήλ στις 18 Μαρτίου 2025, ο Rami επέστρεψε στο σπίτι του με την οικογένειά του στις 9 Οκτωβρίου 2025.
[Orient XXI - 16.03.2026]
Παρασκευή 13 Μαρτίου 2026
Αυτή την περίοδο δέχομαι πολλά τηλεφωνήματα από φίλους, κυρίως από τη Γάζα, που μου λένε: "Πώς μπορούμε να ευχαριστήσουμε την Ισπανία; Εσύ που γνωρίζεις δημοσιογράφους και διπλωμάτες, μπορείς να τους μεταφέρεις τα συγχαρητήριά μας;"
Οι κάτοικοι της Γάζας που είναι σήμερα μεταξύ 20 και 25 ετών, και οι οποίοι δεν έχουν ζήσει τίποτα άλλο εκτός από πολέμους και σφαγές, δεν μπόρεσαν ποτέ να φύγουν από εκεί. Κι όμως, η Ισπανία είναι πολύ παρούσα στη ζωή τους. Νιώθουν κοντά της μέσα από το ποδόσφαιρο και τις τηλεοπτικές σειρές. Εδώ, όπως και σε μεγάλο μέρος του αραβικού κόσμου, οι λάτρεις του ποδοσφαίρου χωρίζονται ανάμεσα στους δύο μεγάλους ισπανικούς συλλόγους, την Μπάρτσα ή τη Ρεάλ: ο καθένας έχει τους υποστηρικτές του. Παρακολουθούν με πάθος τους αγώνες στο διαδίκτυο ή συγκεντρώνονται στα ελάχιστα καφέ που έχουν απομείνει, όταν αυτό είναι ακόμα εφικτό. Όσο για τις σειρές, οι νέοι της Γάζας είχαν εθιστεί στο La Casa de Papel, αυτή την παγκοσμίως διάσημη ισπανική παραγωγή που αφηγείται τις περιπέτειες μιας συμμορίας τολμηρών ληστών.
Η Άλμπα Φλόρες (Alba Flores) στα βραβεία Γκόγια
Για εκείνους, πριν ακόμα κι από την τάξη των πολιτικών, η υποστήριξη της Ισπανίας ενσαρκώνεται πρώτα από τους ηθοποιούς και τους αθλητές. Ο "Πεπ" Γκουαρδιόλα, πρώην παίκτης της Μπάρτσα που έγινε προπονητής της Μάντσεστερ Σίτι στο Ηνωμένο Βασίλειο, έχει γίνει ήρωας στη Γάζα από τότε που καταγγέλλει τις σφαγές σε δημόσιες συγκεντρώσεις ή συναυλίες, φορώντας μερικές φορές μια παλαιστινιακή μαντίλα στους ώμους. Το ίδιο ισχύει και για τους ηθοποιούς του La Casa de Papel, οι οποίοι πέρασαν από το καθεστώς του σταρ σε αυτό του ήρωα όταν πήραν το λόγο για να υπερασπιστούν την Παλαιστίνη. 'Οπως ο Πέδρο Αλόνσο, τον οποίο οι κάτοικοι της Γάζας γνωρίζουν με το όνομα Μπερλίν, το ψευδώνυμό του στη σειρά (όλοι οι χαρακτήρες έχουν πάρει ονόματα πόλεων). Είχε συμμετάσχει, μεταξύ άλλων, στην πρωτοβουλία Φωνές της Γάζας, για την οποία διάβασε, τον Ιούνιο του 2024, ένα απόσπασμα από το Ημερολόγιο της Γάζας μου, το οποίο έγραψα όταν ήμουν εκτοπισμένος στη Ράφα και είχε μεταφραστεί στα ισπανικά.
Δεν φαντάζεστε πόσο συγκινήθηκαν οι κάτοικοι της Γάζας. Η Άλμπα Φλόρες, η άλλη σταρ του La Casa de Papel, την οποία οι κάτοικοι της Γάζας γνωρίζουν ως "Ναϊρόμπι", με το "πολεμικό της όνομα", μας συγκίνησε επίσης βαθύτατα όταν εμφανίστηκε με μια κονκάρδα που έγραφε "Free Palestine" στην τελετή των βραβείων Goya στις 28 Φεβρουαρίου 2026 — την πιο σημαντική τελετή του ισπανικού κινηματογράφου. Το 2024 είχε επίσης καταγγείλει τους θανάτους στη Γάζα, πάλι στη βραδιά των Goya, κλείνοντας την ομιλία της στη σκηνή λέγοντας: "Ειρήνη για την Παλαιστίνη". Φέτος, αφού παρέλαβε ένα νέο βραβείο, κατέληξε λέγοντας: "Ζήτω η ελεύθερη Παλαιστίνη!" Άλλοι Ισπανοί ηθοποιοί έπραξαν το ίδιο, όπως ο Χαβιέρ Μπαρδέμ και η Πενέλοπε Κρουζ.
Όλοι είναι έκπληκτοι και περήφανοι για αυτή τη φωνή που έρχεται από την Ευρώπη
Έπειτα, υπήρξαν και οι πολιτικοί ηγέτες. Ο πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ έχει γίνει εξαιρετικά δημοφιλής εδώ, από τότε που πρόφερε καθαρά τη λέξη "γενοκτονία". Όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι ο Σάντσεθ ενέκρινε τις διαδηλώσεις κατά της συμμετοχής της ισραηλινής ομάδας στον ποδηλατικό γύρο της Ισπανίας, χαρακτηρίζοντάς τις ως "κινητοποίηση για έναν δίκαιο σκοπό". Έμαθαν με χαρά για την ακύρωση ενός συμβολαίου αγοράς όπλων από το Ισραήλ και, πρόσφατα, για την ανακοίνωση της παύσης των καθηκόντων της πρέσβειρας της Ισπανίας στο Τελ Αβίβ. Επίσης, για την άρνηση της Μαδρίτης να επιτρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες τη χρήση των δύο βάσεών τους στη νότια Ισπανία (κληρονομιά μιας συμφωνίας από την εποχή του Φράνκο) για τον πόλεμό τους, μαζί με το Ισραήλ, εναντίον του Ιράν. Χωρίς να ξεχνάμε τη στήριξη προς το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε ένταλμα σύλληψης κατά του Νετανιάχου, ούτε τα 150 εκατομμύρια ευρώ ανθρωπιστικής βοήθειας προς τους Παλαιστίνιους για το 2026.
Οι κάτοικοι της Γάζας ανακάλυψαν επίσης ότι οι Ισπανοί έχουν βασιλιά και όχι πρόεδρο, όταν ο Φίλιππος ΣΤ' κατήγγειλε, τον Σεπτέμβριο του 2025 στην κρατική τηλεόραση, "τον ανείπωτο πόνο εκατοντάδων χιλιάδων αθώων και την ολοκληρωτική καταστροφή της Γάζας". Παρακολουθούν επίσης τις τακτικές διαδηλώσεις του πληθυσμού.
Αυτή η συμμαχία καλλιτεχνών, πολιτών και ηγετών υπέρ μας συγκινεί βαθιά τους Παλαιστίνιους. Εδώ, όλοι είναι έκπληκτοι και περήφανοι για αυτή τη φωνή που έρχεται από την Ευρώπη και λέει τα πράγματα καθαρά, υποστηρίζοντας το διεθνές δίκαιο. Μια τεράστια διαφορά σε σχέση με άλλες χώρες, όπου οι ηθοποιοί που μιλούν για τη Γάζα υφίστανται μποϊκοτάζ από τον κινηματογραφικό χώρο —όπως η Blanche Gardin στη Γαλλία— και όπου οι δημοσιογράφοι που αναφέρονται στα δεινά των Παλαιστινίων κατηγορούνται για αντισημιτισμό. Υπάρχουν εκείνοι που φοβούνται, και εκείνοι που δεν φοβούνται, όπως οι Ισπανοί. Υπάρχουν εκείνοι που θέλουν να δουν με τα ίδια τους τα μάτια, και εκείνοι των οποίων τα μάτια είναι τυφλά.
Επαναλαμβάνω αυτή την παλαιστινιακή παροιμία: δεν μπορείς να κρύψεις τον ήλιο με ένα κόσκινο. Το ίδιο ισχύει και για τη δικαιοσύνη. Η δικαιοσύνη είναι ξεκάθαρη, λάμπει. Είναι τόσο ισχυρή που δεν μπορείς να την κρύψεις με τα ψέματα των μέσων ενημέρωσης, των διπλωματών ή των πολιτικών, ούτε με την προπαγάνδα που παραχαράσσει την ιστορία και αντιστρέφει τους ρόλους μεταξύ του θύτη και του θύματος. Γι' αυτό οι Παλαιστίνιοι χαιρετίζουν τον ισπανικό λαό, τους καλλιτέχνες, τους αθλητές και τους πολιτικούς του, που δεν φοβούνται τις απειλές του Ντόναλντ Τραμπ, ούτε την κατηγορία του αντισημιτισμού.
Ευχαριστούμε την Ισπανία μέσα από την καρδιά μας. Το λέω εξ ονόματος όλων αυτών των φίλων που μου ζήτησαν να μεταφέρω αυτό το μήνυμα: ¡gracias a todos!
Μία ακόμη "σελίδα" του Ημερολογίου της Γάζας από τις πολλές που έχουν αναδημοσιευτεί στο Αλμανάκ:
Ζώντας υπό τον νόμο της ζούγκλας
