Καταλονία. Επίθεση στην Israel Chemicals.

Στις 18 και 19 Απριλίου, μετά από κάλεσμα των Revoltes de la terra (Εξεγέρσεις της Γης), 4.000 άτομα συμμετείχαν στο διήμερο δράσης ενάντια στην Israel Chemicals. 600 άτομα απέκλεισαν και προκάλεσαν σοβαρές ζημιές στις σιδηροδρομικές γραμμές που χρησιμοποιούνται καθημερινά για τη μεταφορά τρένων γεμάτων με ποτάσα της Israel Chemicals — μιας εταιρείας της οποίας τα κέρδη στηρίζουν άμεσα τον ισραηλινό στρατό. Τα "καταλανικά ξαδέρφια" των Soulèvements de la terre αναπτύχθηκαν γύρω από πρόχειρες κατασκευές που στήθηκαν για την περίσταση μέσα σε 24 ώρες. Κατά τη διάρκεια του "αφοπλισμού" του σιδηροδρόμου, μια πορεία χιλίων ατόμων διένυσε 20 χιλιόμετρα (!) με τα πόδια για να καταλάβει το βουνό αποβλήτων που δημιουργήθηκε από δεκαετίες εξορυκτισμού, σχηματίζοντας με τα σώματά τους ένα τεράστιο PROU SAL (Φτάνει το Αλάτι). Μια τρίτη "φάλαγγα" πραγματοποίησε ταυτόχρονη επιχείρηση επιβράδυνσης της κυκλοφορίας στους αυτοκινητόδρομους C16 και C25. 

Στο τέλος της εβδομάδας, περίπου εκατό άτομα καταφθάνουν ακριβώς κάτω από τη μύτη των αρχών και στήνουν μια κατασκήνωση στα χωράφια ενός εκτροφέα αγελάδων ράτσας Salers, του οποίου τα ρυάκια έχουν γίνει υφάλμυρα από τα νερά του ορυχείου. Η τοποθεσία, σε μια πανέμορφη κοιλάδα, παραμένει μυστική μέχρι το απόγευμα της Παρασκευής, ενώ υποδομές αναπτύσσονται με την πολύπλευρη ενέργεια των πυκνών τοπικών ακτιβιστικών δικτύων και την υποστήριξη της "δια-συλλογικής κουζίνας" που ήρθε από τη νοτιοδυτική Γαλλία. Όπως σε όλες τις μεταλλευτικές περιοχές, το να πάρει κανείς δημόσια θέση ενάντια σε έναν από τους μεγαλύτερους εργοδότες της περιοχής είναι επικίνδυνο, όσο τοξικός κι αν είναι αυτός κατά τα άλλα. Κι όμως, ένας πολιτιστικός σύλλογος από το Sant Pedor είναι αυτός που δίνει το σύνθημα για να ξεκινήσει το πανηγύρι το απόγευμα της Παρασκευής σε αυτό το χωριό που βρίσκεται στην καρδιά της ζώνης που πλήττεται από το ορυχείο ποτάσας. Με μια παράσταση παραδοσιακών χορών υποδέχεται τους διαδηλωτές και τις διαδηλώτριες που έφτασαν από τη Βαρκελώνη, την υπόλοιπη Καταλονία, ακόμη και από τη Γαλλία. Μετά την παράσταση, μερικές εκατοντάδες άτομα ξεκινούν σε πορεία υπό τους ήχους του συνθήματος "Boycott Israel – Boycott ICL" για να φτάσουν στην έτοιμη πλέον κατασκήνωση, σε απόσταση περίπου μίας ώρας με τα πόδια. Συνελεύσεις και παραδοσιακές καταλανικές πανκ συναυλίες ζωντανεύουν στη συνέχεια τη βραδιά.

Το μεσημέρι του Σαββάτου, αρκετές χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώνονται και χωρίζονται σε διαφορετικές πορείες, καθεμία από τις οποίες συνδέεται με τη μορφή και τον τρόπο κίνησης κάποιου ζώου. Η πορεία των τσαλαπετεινών ξεκινά για μια μεγάλη πεζοπορία κάτω από τον ήλιο. Για την παραγωγή ποτάσας, όπως και στην υπόλοιπη μεταλλευτική βιομηχανία, είναι απαραίτητο να εξορυχθεί πολύ περισσότερη ύλη από αυτή που τελικά θα χρησιμοποιηθεί. Τα υπολείμματα της εκμετάλλευσης, άχρηστα για τη βιομηχανία, εγκαταλείπονται εκεί. Αυτό το "σεληνιακό" βουνό από απόβλητα αλατιού και το δίδυμό του λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά, είναι οι δύο υψηλότερες κορυφές της περιοχής μετά το μεγαλοπρεπές Montserrat. Διασχίζοντας εύκολα την πρόχειρα ασφαλισμένη πύλη αυτής της ζώνης, η οποία ανήκει ακόμα στην ICL παρόλο που δεν υπάρχει πλέον ενεργή εκμετάλλευση, οι διαδηλωτές και οι διαδηλώτριες την καταλαμβάνουν για λίγη ώρα. Σχηματίζουν με τα σώματά τους μεγάλα γράμματα στην κορυφή, στέλνοντας το μήνυμα PROU SAL (Φτάνει το Αλάτι). Το αλάτι καλίου (το οποίο δεν είναι βρώσιμο) που παράγεται από την εκμετάλλευση της ποτάσας μολύνει πράγματι τους δύο τοπικούς ποταμούς εδώ και δεκαετίες, αποδυναμώνει το υπέδαφος και καταστρέφει το περιβάλλον.

Λίγα χιλιόμετρα από εκεί, μια άλλη πορεία αποτελούμενη από αυτοκίνητα και ποδήλατα εισήλθε στον αυτοκινητόδρομο C25 για να πραγματοποιήσει μια "επιχείρηση σαλιγκάρι" επιβραδύνοντας την κυκλοφορία. Κινούμενη με πολύ χαμηλή ταχύτητα για χιλιόμετρα, η πορεία πήρε τον C16 μέχρι το χωριό Sallent, το οποίο αποτελεί σύμβολο των επιπτώσεων του ορυχείου στην κοινωνική ζωή. Πριν από περίπου είκοσι χρόνια, το ορυχείο είχε ρημάξει τόσο πολύ το υπέδαφος, που εκατοντάδες άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, τα οποία κινδύνευαν με κατάρρευση. Η εταιρεία δεν πλήρωσε τίποτα και μόνο ένα κρατικό ταμείο βοήθησε στη στεγαστική αποκατάσταση των οικογενειών.

Στο μεταξύ, πίσω στο στρατόπεδο, οι συμμετέχοντες και οι συμμετέχουσες των πορειών των καστόρων και των βιδρών τρώνε, προετοιμάζονται ή συμμετέχουν σε εργαστήρια εκμάθησης κατασκευής ξύλινων τριπόδων. Αυτές οι απλές κατασκευές, που χρησιμοποιούνται σε αποκλεισμούς δρόμων σε πολλούς οικολογικούς αγώνες, επιτρέπουν με τρία μεγάλα κομμάτια ξύλου την γρήγορη αναρρίχηση και παραμονή σε ύψος. Στα μέσα του απογεύματος, και ενώ το ελικόπτερο της αστυνομίας βρισκόταν μακριά —πιθανότατα απασχολημένο με την παρακολούθηση της πορείας στο βουνό— περισσότερα από χίλια άτομα εγκαταλείπουν με τη σειρά τους ξαφνικά τη βάση τους. Οι πορείες παίρνουν τότε μία αντίθετη κατεύθυνση, για να φτάσουν στις μεταλλευτικές υποδομέςπου βρίσκονται ακόμα σε λειτουργία. Μετά από μερικές εκατοντάδες μέτρα, η μικρή πορεία των βιδρών συνεχίζει τη διαδρομή της κάνοντας έναν μικρό κύκλο γύρω από τη βάση, ενώ η πορεία των καστόρων εισχωρεί βαθιά στο δάσος.

Μια "κρυφή" πορεία ξεκινά με μια απότομη ανηφόρα μέσα στις φυλλωσιές, με τη Manresa στην κοιλάδα και το Montserrat στο βάθος. Μισή ώρα αργότερα, εμφανίζεται μια σιδηροδρομική γραμμή. Είναι αυτή που επιτρέπει στην Israel Chemicals να μεταφέρει καθημερινά αρκετά τρένα γεμάτα ποτάσα, η οποία προορίζεται για λιπάσματα που χρησιμοποιούνται από την αγροτοβιομηχανία. Κατεβαίνουν τότε όλοι γρήγορα την πλαγιά, μαζεύοντας κλαδιά στο πέρασμά τους. Οδοφράγματα στήνονται στον δρόμο που οδηγεί στις ράγες και ένα μεγάλο μέρος από τα 600 άτομα καταλαμβάνει τις γραμμές. Σε μια εκκλησία πουστέκεται από πάνω μας, τα γυρίσματα μιας ταινίας εποχής διακόπτονται από μια σκηνή σαφώς πιο "πικάντικη". Τέσσερις κλούβες της αστυνομίας φτάνουν λίγα λεπτά αργότερα από την κοντινή οδό ταχείας κυκλοφορίας, αλλά είναι αργά: ο χώρος έχει ήδη καταληφθεί. Εγκαθίστανται λίγο πιο κάτω. Σε δυσμενή θέση και λιγότεροι αριθμητικά, αναγκάζονται να μην παρέμβουν μπροστά στο πλήθος που είναι αποφασισμένο να σταματήσει για λίγο τον εξορυκτισμό προς όφελος μιας ισραηλινής εταιρείας που στηρίζει ενεργά τον γενοκτονικό στρατό. Ένα πανό που ξεδιπλώνεται με το σύνθημα Del Llobregat al Jorda, ni genocidi ni ecocidi (Από τον Λιοβρεγάτ στον Ιορδάνη, ούτε γενοκτονία ούτε οικοκτονία) συνδέει το τοπικό ποτάμι που πλήττεται από το ορυχείο με το εμβληματικό ποτάμι της Παλαιστίνης.

Ένα μεγάλο εργοτάξιο "αφοπλισμού" αναπτύσσεται γρήγορα: το έρμα (τα χαλίκια) που σταθεροποιεί τη σιδηροδρομική γραμμή απομακρύνεται μαζικά, ενώ στη θέση του συσσωρεύονται πλήθος από κάθε είδους συντρίμμια. Το μεγάλο ηλεκτρικό καλώδιο που τρέχει παράλληλα με τη γραμμή τραβιέται προσεκτικά έξω από το τσιμεντένιο κανάλι του που σπάει σε χίλια κομμάτια, τα οποία καταλήγουν πάνω στις ράγες. Η ενέργεια είναι εντυπωσιακή και μέσα σε λίγα λεπτά η υποδομή υφίσταται σοβαρές ζημιές. Πριν φτάσουν οι αστυνομικές ενισχύσεις, η πορεία ανηφορίζει τα μονοπάτια μέσα στο δάσος τραγουδώντας, μέχρι τη γραμμή της κορυφογραμμής. Θα μάθουμε αργότερα ότι μια άλλη, ανεξάρτητη ομάδα, σαμποτάρισε επίσης αποτελεσματικά τις γραμμές λίγα χιλιόμετρα πιο κει, σηκώνοντάς τες με τη χρήση απλών γρύλων. Οι διάφορες πορείες ανταμώνουν στη βάση τους λίγη ώρα μετά, εξιστορώντας τις διαδρομές τους μέσα σε κλίμα ενθουσιασμού και αγκαλιάσματα. Είναι η δεύτερη κινητοποίηση των "ξαδερφών" μας των Revoltas de la terra, και όλοι και όλες λένε εκείνο το βράδυ πως κάτι σημαντικό ξεκινά εδώ, που σε προκαλεί να συνεχίσεις την περιπέτεια. [1]

Την επόμενη ημέρα ανακοινώνονται συζητήσεις, μεταξύ άλλων με σκοπό νέες επιθέσεις ενάντια σε βιομηχανίες που είναι συνεργοί στη γενοκτονία ΚΑΙ σε σύνδεση με την τρέχουσα εκστρατεία στη Γαλλία ενάντια στην Thales. Όμως, για την ώρα, μέσα στην κορύφωση της γιορτής, το πλήθος βγαίνει από τη μεγάλη τέντα και ξεκινά έναν κυκλικό χορό γύρω από μια "λαϊκή φιγούρα", έναν μεταμφιεσμένο γίγαντα, σύμβολο της αντιφασιστικής αντίστασης, που έφερε μια φεμινιστική συλλογικότητα από ένα γειτονικό χωριό. Σε απόσταση 3 χιλιομέτρων από το στρατόπεδό μας, ο Caracremada  ("Καμένο Πρόσωπο"), μία από τις ηγετικές μορφές της τοπικής αντιφασιστικής αντίστασης κατά του Φράνκο και εξέχων σαμποτέρ, άφησε την τελευταία του πνοή πριν από 50 χρόνια. Όμως το πνεύμα του πλανιέται πάνω από το χωράφι.

Η διεθνιστική φάλαγγα των Soulèvements de la terre.