ΑΝ ΓΚΟΥΓΚΛΑΡΕΙΣ έτσι αθώα «Ερώτικ Ηλεκτρόνικα», πρώτα θα βγει μια σειρά από sex toys και μετά ο δίσκος. Ο Αντώνης Χατζηαντώνης υπογράφει έντεκα ερωτικά κομμάτια με μια μικρή, αλλά ουσιαστική ανατροπή. Παρότι η ατμόσφαιρα του άλμπουμ χτίζεται μέσα από ηλεκτρονικές υφές, λούπες, συνθεσάιζερ και ηχοτοπία, ο ρυθμός του πατά σταθερά πάνω σε λαϊκές φόρμες, δημιουργώντας μια ιδιότυπη και ιδιαίτερα ελκυστική συνθήκη.
Είναι σαν να αναζητά έναν τρόπο να πει παλιά πράγματα με μια φωνή που ανήκει στο τώρα. Στα κομμάτια του μοιάζει να είναι ερωτευμένος με την ιδέα αυτής της μουσικής μείξης αλλά και της αφήγησης. Ο Αντώνης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κύπρο, η Ecati γεννήθηκε στην Αθήνα. Ήταν η παραμονή του στο Παρίσι για σπουδές που τον έκανε να στραφεί προς πιο πειραματικά μονοπάτια, όπως μου αναφέρει.
«Έγραψα έναν δίσκο για τον έρωτα, μα είναι μάλλον ένας δίσκος για πολλούς. Πολλοί οι έρωτες, πολλοί οι χωρισμοί. Γι’ αυτό έγραψα κι εγώ δεκαοχτώ τραγούδια, μα τα οχτώ πέθαναν»
«Προτού μετακομίσω στην Αθήνα, ζούσα στη Γαλλία για δέκα χρόνια. Το πανεπιστήμιο στο οποίο σπούδασα είχε ως επίκεντρο την τζαζ, παρ’ όλα αυτά δεν βρήκα τον τρόπο να εκφραστώ μέσα από εκείνο το ρεπερτόριο και άρχισα να ψάχνω άλλους τρόπους έκφρασης. Στην Τουλούζη ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με το λαϊκό ρεπερτόριο μέσα από τη γνωριμία μου με μουσικούς που έπαιζαν ρεμπέτικα σε μαγαζιά. Άρχισα κι εγώ να παίζω σε ένα σχήμα. Τα τελευταία έξι χρόνια έπαιζα και σε ένα σχήμα στο Παρίσι. Κάποια στιγμή άρχισα να παίζω σόλο ένα μέρος του ρεπερτορίου που λέγεται “τσιμπιτά”, τραγούδια για μια κιθάρα και μια φωνή, ηχογραφημένα στην Αμερική κυρίως από τον Γιώργο Κατσαρό.
Ecati - «Τα αγαπημένα μου ταξίμια»
Ξεκίνησα να μελετάω αυτά τα τραγούδια μουσικά και στιχουργικά κι έτσι, μάλλον υποσυνείδητα, όταν θέλησα να γράψω δικά μου, η φόρμα τους ήταν λαϊκή. Τότε μπήκε στο παιχνίδι ο υπολογιστής, τα συνθεσάιζερ και ο απέραντος ωκεανός δημιουργίας που δίνει η ηλεκτρονική μουσική. Νιώθω ότι με πολύ οργανικό τρόπο θέλησα να φέρω κοντά διάφορα κομμάτια μου, τουλάχιστον όπως τα αντιλαμβάνομαι εγώ, τους μουσικούς ήχους της Ανατολικής Μεσογείου, τη λαϊκή στιχουργική φόρμα και τις υφές του ηλεκτρονικού ήχου».
Το αποτέλεσμα ξαφνιάζει ευχάριστα από το πρώτο κομμάτι του δίσκου. Τον βοηθά αρκετά και η καθαρή φωνή του. Δεν ακούμε συχνά σύγχρονα ηλεκτρονικά έργα που να αγκαλιάζουν το λαϊκό τραγούδι με τόση φυσικότητα και ειλικρίνεια, χρησιμοποιώντας έναν καθαρά προσωπικό τόνο.
— Τι είναι το «Ερώτικ Ελεκτρόνικα»;
Είναι η διαδρομή μου τα τελευταία τέσσερα χρόνια, μια υπενθύμιση ότι με μελέτη, δουλειά και με τη στήριξη και τη γενναιοδωρία των ανθρώπων μου, πολλά μπορούν να συμβούν. Μπαίνοντας στη διαδικασία να φτιάξω αυτόν τον δίσκο, έμαθα ταυτόχρονα να κάνω μουσικές παραγωγές. Τον Νοέμβριο του 2020 αγόρασα έναν υπολογιστή. Άρχισα να βλέπω tutorials στο ίντερνετ και ταυτόχρονα είχα δίπλα μου φίλο και δάσκαλο τον Ηλία Παντελιά, έναν εξαιρετικό συνθέτη, παραγωγό, mixing/mastering engineer, ο οποίος μου έμαθε –και μου μαθαίνει ακόμα– όλα όσα χρειαζόταν για να μπορέσω να προχωρήσω σε αυτή την τέχνη. Ο Ηλίας υπογράφει τη μείξη και το mastering του δίσκου.
Η πρώτη επαφή με τη μουσική για θέατρο ήρθε μέσα από τον Οδυσσέα Ιωάννου Κωνσταντίνου (OdyIcon), ο οποίος μου πρότεινε να γράψω μουσική για το θεατρικό του έργο «Του έρωτα και της ψυχής». Στη συνέχεια ο Χάρης Κούσιος μου πρότεινε να γράψω μουσική για την ταινία του, «17000”». Έτσι ανακάλυψα αυτό που θέλω να κάνω στη ζωή μου: μουσική για θέατρο και ταινίες. Η αφορμή για όλο αυτό ήταν μερικά τραγούδια που αναρωτήθηκα αν θα μπορούσα να τα φτιάξω μόνος μου και εν τέλει τα έφτιαξα στον ελεύθερο χρόνο που έβρισκα ανάμεσα στις θεατρικές παραστάσεις. Έτσι γεννήθηκε η Ecati, μέσα από το χάος και την ακαταστασία.
— Πώς θα περιέγραφες τον ήχο του άλμπουμ;
Είναι σαν ένα είδος ηχητικού ημερολογίου, σαν έντεκα σκηνές από ταινία. Ένας δίσκος βραδινός: ένα αμάξι είναι παρκαρισμένο σε μια αποβάθρα, δεν κάνει κρύο, ο φωτισμός από κάποια φώτα του δρόμου πιο πέρα είναι χαμηλός. Στην οροφή είναι ακουμπισμένο ένα ποτήρι Disaronno στυμμένο. Δεν βρισκόμαστε στο σήμερα, ούτε στο χθες, μάλλον κάπου στο ανάμεσα. Συνεχώς ακούγεται ο ήχος της θάλασσας.
— Για τι πράγμα μιλάνε τα τραγούδια σου; Πόσο αυτοβιογραφικά είναι;
Έγραψα έναν δίσκο για τον έρωτα, μα είναι μάλλον ένας δίσκος για πολλούς. Πολλοί οι έρωτες, πολλοί οι χωρισμοί. Γι’ αυτό έγραψα κι εγώ δεκαοχτώ τραγούδια, μα τα οχτώ πέθαναν. Πέρασε ύστερα ο καιρός, ήρθε μετά κι η Αμοργός, γράφτηκε αυτό της Ερατώς το τελευταίο. Η καψούρα γράφει δίσκους χρόνια τώρα, απλώς αλλάζει χέρι. Και έφτιαξα αυτόν τον δίσκο χωρίς αντωνυμίες (με εξαίρεση μία) για να μπορέσει να συνδεθεί οποιοσδήποτε με τους στίχους μου.
— Γιατί διάλεξες το όνομα Εcati ως ψευδώνυμο;
Μου είχε κολλήσει. Δεν σκέφτηκα την οποιαδήποτε αμφισημία. Είναι ένα όνομα για το οποίο χρησιμοποιείς το άρθρο «η» και αυτό δεν θέλησα ποτέ να το αλλάξω. Λέω στα live «είμαι η Εκάτη, ευχαριστώ πολύ που ήρθατε». Ταυτόχρονα είμαι και ο Αντώνης. Είναι ένα ψευδώνυμο που επέλεξα για να υπογράφω τη δουλειά μου ως συνθέτη. Δεν το συνδέω με τίποτε άλλο.
Ecati - «Χωρίς οθόνη»
— Ήθελες να ασχοληθείς με τη μουσική από πάντα; Πώς προέκυψε;
Όχι. Στην Α’ Λυκείου είχα αποφασίσει ότι ήθελα να γίνω σκιτσογράφος, να φτιάχνω κόμικς συγκεκριμένα. Ήθελα να δουλέψω στο «Spirou», ένα βελγικό περιοδικό με ιστορίες του ομώνυμου χαρακτήρα. Άρχισα μαθήματα ζωγραφικής, ελεύθερο και τεχνικό σχέδιο και να μελετάω όλα τα απαραίτητα για να μπω σε μια σχολή που είχα βρει τότε στις Βρυξέλλες. Μετά προέκυψε μια κιθάρα. Έχω ακόμα, στο παιδικό μου δωμάτιο, μια ηλεκτρική κιθάρα, σε μπλε σκούρο, που θυμάμαι να εμφανίζεται στο σπίτι, αλλά δεν έχω καμία συγκεκριμένη ανάμνηση σχετικά με το πώς εμφανίστηκε. Δεν θυμάμαι πώς έφτασε εκεί. Άρχισα να την κουβαλάω μαζί μου στα μαθήματα ζωγραφικής, για να πάω μετά σε κάποια πρόβα. Έπαιζα τότε, στο λύκειο, σε ένα συγκρότημα. Παίζαμε διασκευές από Τρύπες, Διάφανα Κρίνα, Ξύλινα Σπαθιά, Σιδηρόπουλo, όλο αυτό το ρεπερτόριο. Εγώ έπαιζα κιθάρα και τραγουδούσα. Κάπως έτσι αποφάσισα ότι θέλω να ασχοληθώ με τη μουσική. Οι γονείς μου με στήριξαν σ’ αυτό, πράγμα καθόλου δεδομένο για μια κοινωνία σαν της Κύπρου, στην οποία μεγάλωσα.
— Πόσο δύσκολο είναι για έναν καλλιτέχνη να αναδειχθεί στην Ελλάδα σήμερα;
Πιστεύω ότι έχει κυρίως να κάνει με το τι ψάχνει κάθε άτομο. Κάποιες φορές μου φαίνεται μυστηριώδης η διαδικασία, δεν την καταλαβαίνω. Είναι μέρες που πιστεύω ότι είναι εύκολο και άλλες που πιστεύω ότι είναι δύσκολο. Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρος είναι ότι παίρνει χρόνο και χτίζεται με υπομονή και επιμονή. Πέραν της ανάδειξης, το πιο δύσκολο απ’ όλα για ένα άτομο που ασχολείται με την τέχνη στην Ελλάδα είναι η επιβίωση χωρίς να κάνει κάποια άλλη εργασία, να βρεθεί μια ισορροπία ανάμεσα σε βιοπορισμό, ζωή και ενασχόληση με την τέχνη, κυρίως ο χρόνος.
— Υπάρχει κάτι που σε ενοχλεί στην ελληνική μουσική σκηνή και γιατί; Θα άλλαζες κάτι;
Αυτό που λείπει είναι οι κρατικές υποδομές για να στηρίξουν τις παραστατικές τέχνες, το λεγόμενο statut d’intermittents στη Γαλλία και στο Βέλγιο, χάρη στο οποίο τα άτομα που εργάζονται σε όλους τους τομείς των παραστατικών τεχνών βιοπορίζονται. Δυστυχώς, πρακτικά, αυτή η αντίληψη της προσφοράς στον χώρο του πολιτισμού δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα τότε με το διάταγμα που υποβάθμισε τα πτυχία των δραματικών σχολών, άσχετα από το ότι, ευτυχώς, αυτό δεν ισχύει πλέον. Στην Ελλάδα η κοινωνία συνεχίζει να αντιλαμβάνεται τα άτομα που εργάζονται στον χώρο των παραστατικών τεχνών ως χομπίστες, άτομα που ασχολούνται με κάτι «έτσι, να ’χαμε να λέγαμε». Δεν το γενικεύω σε καμία περίπτωση. Είναι όμως μια αντίληψη η οποία υπάρχει εκεί έξω.
— Επόμενα σχέδια;
Μέσα Φεβρουαρίου θα κυκλοφορήσει ο δίσκος με τη μουσική που έγραψα για την ταινία «17000”» του Χάρη Κούσιου. Στις 20 Μαρτίου θα παίξω ως opening act στο ΑΝΗΜΕΡΑ - Billie Kark X Ody Icons live, στο Ilion Plus. Έχω έναν σκληρό δίσκο με υλικό που θα ήθελα πολύ να ακουστεί, ίσως συμβεί φέτος.
Ecati - «Το τραγούδι της Ερατώς»
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για το event εδώ.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
