ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ των γιορτών κυκλοφόρησαν πολλοί ελληνικοί δίσκοι (πάντα έτσι συμβαίνει). Οι εταιρείες και τα ανεξάρτητα labels επιχειρούν να εκμεταλλευτούν το καταναλωτικό κλίμα, τροφοδοτώντας με παραγωγές τους την αγορά. Αποτέλεσμα τούτου είναι στις λεγόμενες λίστες με «τα καλύτερα», που ετοιμάζονται στο τέλος κάθε χρονιάς, πολλά απ’ αυτά τα άλμπουμ να απουσιάζουν (αναφέρομαι, προφανώς, στα ωραιότερα εξ αυτών) είτε επειδή δεν έφτασαν εγκαίρως στα αυτιά των μουσικών συντακτών είτε γιατί πάνω στη σπουδή της δουλειάς δεν προσέχθηκαν όπως θα τους άξιζε. Βασικά, ποτέ δεν είναι αργά για ν’ ακούσεις και να ξανακούσεις ή για να ανακαλύψεις «τα καλύτερα» του 2025 ή οποιασδήποτε άλλης χρονιάς και οι δίσκοι των Los tre και του Γιάννη Βεσλεμέ είναι σίγουρα απ’ αυτούς...
LOS TRE: Taha Mu
[Private Pressing, 2025]
Οι Los tre, τους οποίους αποτελούν οι Άγγελος Αγγελίδης κιθάρες, Βασίλης Παπασταμόπουλος μπάσο, Λέανδρος Φράτνικ ντραμς και Άγγελος Πολυχρόνου κρουστά, είναι ένα γκρουπ που υπάρχει από το 2012, έχοντας πολύ καλή και στιβαρή δισκογραφία, με το πιο πρόσφατο LP του να αποκαλείται “Taha Mu” – ένα ηλεκτρικό άλμπουμ, το οποίο δεν είναι εύκολο να το προσδιορίσεις με λίγες λέξεις. Έχει πάντως δικό του χρώμα, ύφος και κυρίως ενότητα, παρά τις πολλές και διαφορετικές αναφορές του.
Ο δίσκος των Los tre είναι απολαυστικός – δεν το συζητάμε αυτό. Τα παιδιά τα έχουν «δουλέψει» όλα αυτά τα ηχοχρώματα που παρουσιάζουν, με αποτέλεσμα οι συνθέσεις τους να βγαίνουν φυσικές και όχι «τραβηγμένες». Μεγάλο πράγμα αυτό, αν θέλεις να λέγεσαι... μεγάλο γκρουπ
Το πρώτο track, το “Taha mu”, συνδυάζει blues, afrobeat και oriental στοιχεία, και σαν lead track «κρατάει» όλο αυτό το μυστήριο, που χαρακτηρίζει τους Los tre σαν σχήμα. Στο επόμενο “Ike ohi” το funk δείχνει να κυριαρχεί σ’ ένα άλφα επίπεδο, αλλά το κομμάτι... ρεμπετοφέρνει, διαθέτει όργανο από τον Κωστή Χριστοδούλου (aka Pragma) και σόλο κιθάρα σε ανατολίτικο ύφος. Πολύ καλό είναι και το “Ela m’de”, εκεί όπου η βασική φόρμα είναι το δυτικο-αφρικανικό highlife με την κιθάρα να σπέρνει, και με τα πλήκτρα να φορτώνουν στο background. Η πλευρά θα κλείσει με το πολύ καλό 7λεπτο “Oute kan”, που κινείται κάπου ανάμεσα σε Tinariwen και Orchestra Baobab, για να αποκτήσει, μετά το 4:30, περισσότερα proggy γνωρίσματα, φέρνοντας στη μνήμη μου το LP “Released” (1971) των Βρετανών Jade Warrior.
Το κομμάτι που ανοίγει την δεύτερη πλευρά, το “Bamako-Katapola”, είναι ένα πολύ ωραίο αποικιακού (δηλαδή δυτικο-αφρικανικού) τύπου blues, με το “A kala” να ακούγεται στ’ αυτιά μου περισσότερο παιγνιδιάρικο (ένα ανακάτεμα από ελληνικά, funky, oriental και anadolu στοιχεία). Λίγο πριν από το τέλος και οι Los tre μας ταξιδεύουν για μιαν ακόμη φορά με το έξτρα groovy “Isa pu”, που είναι funky ασυζητητί, με ωραίο όργανο (από τη μέση και μετά), ζηλευτές πενιές κι ένα ρυθμικό τμήμα όλο φωτιά, σ’ ένα στυλ T.P. Orchestre Poly-Rythmo (η ιστορική τοπ μπάντα από την Cotonou του Benin). Το “Taha Mu” θα κλείσει με το “Eke ti”, ένα μονότονο κάπως track, με oriental και anadolu αφήγηση.
Ο δίσκος των Los tre είναι απολαυστικός – δεν το συζητάμε αυτό. Τα παιδιά τα έχουν «δουλέψει» όλα αυτά τα ηχοχρώματα που παρουσιάζουν, με αποτέλεσμα οι συνθέσεις τους να βγαίνουν φυσικές και όχι «τραβηγμένες». Μεγάλο πράγμα αυτό, αν θέλεις να λέγεσαι... μεγάλο γκρουπ.
Los Tre - Topic
VESLEMES: Maldives
[Veego Records, 2025]
Οι «Μαλδίβες» είναι μια ταινία του 2024, σκηνοθετημένη από τον Γερμανό Daniel Bolda. Όπως διαβάζουμε στο σάιτ του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης:
«Ένας δάσκαλος μουσικής, που ζει σε μία απομονωμένη ορεινή περιοχή με τον σκύλο του, ονειρεύεται να ξεφύγει από το κρύο λαχταρώντας μία ζωή κάτω από τον καυτό ήλιο δίπλα στη θάλασσα. Όταν ο σκύλος του εξαφανίζεται, ο απόηχος ενός άλλου κόσμου αρχίζει να διεισδύει στην καθημερινότητά του, φέρνοντας μαζί του ένα κύμα αλλόκοτων βιωμάτων που αναστατώνουν τη ζωή του».
Και παραδίπλα, στο ίδιο σάιτ:
«Ο Ντάνιελ Μπόλντα γεννήθηκε στη Γερμανία και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε κινηματογράφο στη Δανία. Το 2017 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους “Muffin” και το 2020 την ταινία “Όταν γελάω κλείνουν τα μάτια μου”, οι οποίες έκαναν πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Κορκ. Η ταινία “Μαλδίβες” είναι η πρώτη του μεγάλου μήκους».
![LOS TRE: Taha Mu [Private Pressing, 2025]](/sites/default/files/inline-images/a%20LIFO%20Los%20tre%20-%20veslemes%204.jpg)
Την ταινία δεν την ξέρω, δεν την έχω δει, αλλά ακούω τώρα το σάουντρακ, που θα έγραφε για ’κείνη ο Γιάννης Βεσλεμές (Veslemes). Στο οπισθόφυλλο του 20λεπτης διάρκειας δίσκου βινυλίου διαβάζουμε τα ονόματα των συντελεστών της ηχογράφησης: Γιάννης Βεσλεμές φωνή, σύνθια, modular, προγραμματισμός, Γιώτης Παρασκευαΐδης ακουστική, κλασική κιθάρα, μπάσο, κρουστά, αυλός, didgeridoo, Σταύρος Παργινός τσέλο, Γιώργος Κοκκινάρης κοντραμπάσο, συν παιδική χορωδία.
Η μουσική, που ακούγεται εδώ είναι ουσιαστική. Δεν ξέρω, φυσικά, πως «συμπεριφέρεται» μέσα στην ταινία, όμως φαίνεται πως διατηρεί μιαν αυτονομία, καθώς μπορείς να την απολαύσεις και πέρα από τις οθόνες. Είναι, και αυτό, ένα προφανές ατού της. Γιατί, τα άλλα ατού της είναι εκείνα που σχετίζονται με την ουσία της, τα ηχοχρώματά της, τα τραγούδια της και τη γενικότερη ατμόσφαιρά της.
Κατ’ αρχάς να πω πως από τη διάρκειά του, και μόνο, μου δημιουργήθηκε η εντύπωση πως το σάουντρακ του Βεσλεμέ αφορούσε μικρού μήκους ταινία, σκεπτόμενος πως αυτή (η ταινία) θα ήταν πλημμυρισμένη από μουσική. Το να γεμίζεις μια ταινία, είτε αυτή είναι μικρού μήκους είτε μεγάλου, με μουσική, το να έχει δηλαδή μια ταινία μεγάλης διάρκειας σάουντρακ, δεν το βρίσκω σωστό, το βρίσκω, χοντρικά, αντι-κινηματογραφικό, με αποτέλεσμα, όταν το διαπιστώνω, να σκέφτομαι αρνητικά (και για την ταινία και για το σάουντρακ). Εν προκειμένω πληροφορήθηκα γρήγορα πως η 20λεπτη μουσική του Βεσλεμέ αφορούσε μια σχεδόν 80λεπτη ταινία... οπότε είπα... όλα ok, να μια σωστής διάρκειας μουσική.
Λίγα και μικρά θέματα λοιπόν (σχεδόν όλα τα tracks είναι μονόλεπτα και δίλεπτα – υπάρχει κι ένα 4λεπτο), που είναι όλα πολύ ωραία, ιδιαίτερα και κυρίως σωστά παραταγμένα στις δύο όψεις του δίσκου, ώστε να τα παρακολουθείς απρόσκοπτα. Πολύ ωραία και τα χορωδιακά tracks, όπως και «Το βουνό» στο τέλος, με τους «Τίτλους τέλους» να μαγεύουν. Απλότητα, ευθύτητα, συγκίνηση, χάρη, ουσία και περαιτέρω απουσία κάλπικων εντυπωσιασμών, είναι τα χαρακτηριστικά αυτής της παράξενης μουσικής, που δεν μπορείς να την αποκαλέσεις ούτε ηλεκτρική, ούτε ακουστική, ούτε ηλεκτρονική, ούτε folk, ούτε blues, ούτε avant, ούτε κάτι άλλο... Σίγουρα ένας συνδυασμός όλων αυτών, και άλλων ίσως, να αποδίδει κάτι από την υφή της.
Μπράβο στον Βεσλεμέ, για τις «Μαλδίβες» του, ένα από τα κρυφά δισκογραφικά «διαμάντια» της χρονιάς που πέρασε. Πολύ ωραία, και από εικαστικής πλευράς, η έκδοση της Veego. Μπράβο και σ’ εκείνη.
Τίτλοι τέλους
