ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΟΥ, ο οποίος ίσως δεν είναι ο πιο ανοιχτός, αλλά σίγουρα ούτε και ο πιο περίκλειστος, έχουν προκαλέσει ισχυρότατο σοκ το ναζιστικό πείραμα που διεξάγεται στην κατεχόμενη Μινεάπολη, με αποκορύφωμα τις εν ψυχρώ εκτελέσεις πολιτών στη μέση του δρόμου από τα ομοσπονδιακά τάγματα εφόδου του τραμπ(ουκ)ικού καθεστώτος. Είναι σα να είμαστε εκεί, αφού οι κάτοικοι της αμερικανικής πόλης, παρά το δριμύ ψύχος και την άγρια καταστολή, βγαίνουν στους δρόμους και καταγράφουν το σκηνικό του τρόμου, ρισκάροντας (και χάνοντας) ακόμα και την ίδια τους τη ζωή. Όπως όμως μπορεί να διαπιστώσει κανείς από τον δημόσιο αντίλογο στα εγχώρια αντικοινωνικά μέσα, η «άλλη άποψη» – εκείνη που δικαιολογεί τις αυταρχικές πρακτικές και τις ολοκληρωτικές λύσεις – είναι εξαιρετικά διαδεδομένη. Κάτι τέτοιο, δυστυχώς, δεν προκαλεί πλέον κανένα σοκ.
Άντε και στα δικά μας. Φασισμός; Μα τι υπερβολές! Δεν υπάρχει κανένας «φασισμός» (όπως δεν υπάρχει καμία «γενοκτονία»).
Δεν μιλάμε μόνο για το μέσο ακροδεξιό τρολ του διαδικτύου ή για τους θρασύδειλους εγχώριους τραμπούκους που οι όμοιοί τους στην Αμερική είναι εκείνοι που σε μεγάλο βαθμό στελεχώνουν τις δυνάμεις του ICE και του Border Patrol με στόχο να τσακίσουν τους «λάθρο», αλλά και για «σοβαρούς» σχολιαστές (κάτι σαν την «σοβαρή Χρυσή Αυγή») που συχνά ενδημούν στους κόλπους ή τις παρυφές της «φιλελεύθερης» μας κυβέρνησης.
Ο κόσμος (στην Αμερική, στην Ευρώπη, στην Ελλάδα) έχει απαιτήσει σκληρή κι αμείλικτη αντιμετώπιση του «μεταναστευτικού», το έχει αναγάγει σε ύψιστο ζήτημα, και ο Τραμπ απλά δείχνει πώς γίνεται η βρώμικη (αλλά απαραίτητη) δουλειά. Άντε και στα δικά μας. Φασισμός; Μα τι υπερβολές! Δεν υπάρχει κανένας «φασισμός» (όπως δεν υπάρχει καμία «γενοκτονία»).
Αυτό όμως που βλέπουμε με τρόμο να συμβαίνει στην «άλλη πλευρά του Ατλαντικού» δεν είναι πρόβα ή cosplay του φασισμού (όπως τα ναζιστικό αμπέχονο του αρχηγού του Border Patrol, Γκρεγκ Μποβίνο), είναι η αυθεντική φασιστική παράσταση σε όλο το της το νοσηρό και δολοφονικό μεγαλείο. Ακόμα κι ένας μάλλον συντηρητικός αναλυτής όπως ο Jonathan Rauch, ο οποίος δίσταζε να χρησιμοποιήσει τον όρο, έγραφε χθες σ’ ένα άρθρο του στο Atlantic με τον στεγνό τίτλο «Ναι, είναι φασισμός», ότι «η απροθυμία να προσδιοριστεί ως φασιστικό το καθεστώς που έχει στήσει ο Τραμπ, μοιάζει πλέον με διαστροφή. Δεν μιλάμε για μεμονωμένα πράγματα που έχει κάνει αυτός και η κυβέρνησή του, αλλά για το συνολικό άθροισμα. Ο φασισμός δεν είναι ένα πεδίο με σαφώς οριοθετημένα σύνορα, αλλά ένας αστερισμός χαρακτηριστικών. Όταν κοιτάζεις τα αστέρια μαζί, ο αστερισμός εμφανίζεται ξεκάθαρα».
Κάποιοι βέβαια τον είχαν δει αυτόν τον αστερισμό να σχηματίζεται πολύ πριν από την άνοδο του Τραμπ, ήδη από τις αρχές τούτου του αιώνα. Μερικούς μήνες μετά την 11η Σεπτεμβρίου και το λανσάρισμα του «Πολέμου εναντίον του Τρόμου» (ο οποίος δεν τελείωσε ποτέ), ο περιβόητος τόσο για την ζωή όσο και για το έργο του, δημοσιογράφος και συγγραφέας Χάντερ Τόμσον έγραφε σ’ ένα κείμενό του που βρίσκεται στην ανθολογία “Kingdom of Fear” («Βασίλειο του φόβου») του 2003: «Έχουμε γίνει ένα ναζιστικό τέρας στα μάτια ολόκληρου του κόσμου – ένα έθνος τραμπούκων και καθαρμάτων που προτιμούν να σκοτώνουν παρά να ζουν ειρηνικά. Δεν είμαστε απλώς πόρνες της εξουσίας και του πετρελαίου, αλλά δολοφονικές πόρνες με μίσος και φόβο στις καρδιές μας. Είμαστε ανθρώπινα αποβράσματα, χωρίς καμία κοινωνική αξία, και έτσι θα μας κρίνει η ιστορία.... Φύγετε από τη μέση, αλλιώς θα σας σκοτώσουμε».
