Η επιτροπή της Μπιενάλε θεάτρου Βενετίας 2026 ανακοίνωσε τα βραβεία και ο Χρυσός Λέοντας απονεμήθηκε στην σκηνοθέτιδα Έμμα Ντάντε για τη συνολική προσφορά της. Ο Αργυρός Λέοντας της Μπιενάλε Θεάτρου 2026 της Βενετίας απονεμήθηκε στον Μάριο Μπανούσι. Η πάρθηκε από το Διοικητικό Συμβούλιο της Μπιενάλε της Βενετίας κατόπιν εισήγησης του Γουίλεμ Νταφόε, Διευθυντή του Θεατρικού Τμήματος. Η τελετή απονομής των βραβείων θα πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια του 54ου Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου (7 - 21 Ιουνίου) στα κεντρικά γραφεία της Μπιενάλε στο Ca' Giustinian της Βενετίας.
Σύμφωνα με το σκεπτικό της επιτροπής που δημοσιεύθηκε ο Μάριο Μπανούσι:
«Με την σχεδόν αυτοβιογραφική του αφήγηση, η οποία εκτείνεται στις εμπειρίες του πένθους, του θρήνου, της απουσίας και των οικογενειακών παραδόσεων, αποκαλύπτεται μέσα από την ποιητική, ελλειπτική του γλώσσα, φτιαγμένη περισσότερο από σιωπές παρά από λέξεις, ωστόσο βαθιά υποβλητική και οδυνηρά επικοινωνιακή.
Η μνήμη, οι ήχοι της καθημερινότητας και τα μικρά πράγματα της ζωής αποτελούν τους ακρογωνιαίους λίθους γύρω από τους οποίους τελούνται οικείες αλλά ταυτόχρονα κοινές, παγκόσμιες τελετουργίες. Αναμνήσεις, όνειρα, συνύπαρξη και απώλεια ξεδιπλώνονται μέσα από ακολουθίες φαινομενικά απλών πράξεων που – στην πραγματικότητα – ανάμεσα στον ριζοσπαστικό ρεαλισμό και τις προοπτικές πτήσεις προς αφηρημένες διαστάσεις, ανοίγουν σε συμβολικά ταξίδια στα αρχέτυπα του ανθρώπινου.
Το θέατρο του Μπανούσι, άμεσα οικείο και βαθιά ριζωμένο στη βαλκανική κουλτούρα, γνωρίζει επίσης πώς να είναι ευφυώς πολιτικό, ένα αιχμηρό πλήγμα στις αντιφάσεις της εποχής μας».
Ο Μάριο Μπανούσι σκηνοθέτης και περφόρμερ μεγαλωμένος στην Αλβανία έως την ηλικία των έξι ετών πριν επιστρέψει στην Ελλάδα, όπου γεννήθηκε το 1998, αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών.
Το 2020 έφτιαξε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους με τίτλο PRANVERA, με την οποία συμμετείχε το φθινόπωρο του 2021 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου TIFF. Το 2017 εργάστηκε ως βοηθός του Ευριπίδη Λασκαρίδη στην performance THIRIO, το οποίο έλαβε μέρος στην Μπιενάλε της Αθήνας. Από το 2020 είναι ενεργός στον χώρο των παραστατικών τεχνών και η τελευταία του συνεργασία ήταν με τους Nova Melancholia στο έργο «Marcel Duchamp» (2022). Η πρώτη του σκηνοθετική δουλειά ήταν η performance RAGADA, ένα κομμάτι της οποίας παρουσίασε στο Φεστιβάλ ROOMS2022 σε διοργάνωση του Γεράσιμου Καππάτου, και η οποία ύστερα παρουσιάστηκε στο Θέατρο Στη Σάλα.
Η επόμενη δουλειά του ήταν το «GOODBYE LINDITA» που παρουσιάστηκε στην πειραματική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ η τρίτη του δουλειά, «TAVERNA MIRESIA - MARIO BELLA ANASTASIA», που είναι και το τελευταίο μέρος της τριλογίας, παρουσιάστηκε τον Ιούλιο του 2023 στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Ακολούθησε το «ΜΑΜΙ» στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση.
Δημιουργός μιας ολότελα δικής του σκηνικής γλώσσας, ο 26χρονος Μπανούσι περιοδεύει ήδη ανά τον κόσμο με τα πρώτα έργα του, «Goodbye, Lindita» (2023) και «Taverna Miresia – Mario, Bella, Anastasia» (2023), και χαιρετίζεται διεθνώς ως το παιδί-θαύμα του ελληνικού θεάτρου.
Τη σεζόν 2023-24, ο Μπανούσι ως Onassis AiR Fellow στα πλαίσια του Dramaturgy Fellowship, μετά από μια υπαρξιακή τριλογία για τη ζωή και τον θάνατο, ξεκίνησε μια έρευνα στις λαϊκές παραδόσεις για τη μητρότητα που θα αποτελούσαν και έμπνευση για το έργο του, «MAMI» και παρουσίασε την περφόρμανς «Mam, I Remember Everything» στο 12ο Open Day του Onassis AiR. Εκεί, οι εικόνες της μάνας, του φαγητού, της ιεροτελεστίας, της φροντίδας και της αγάπης βρήκαν τον τρόπο να μεταφράσουν ένα όνειρο ζωντανά χωρίς να φθείρουν το ακατέργαστο, πρωταρχικό του υλικό. Κι ενώ το θέμα στις προηγούμενες παραστάσεις του ήταν το πένθος, το τελευταία του έργο, το «ΜΑΜΙ» είναι η πηγή της ζωής.
Κύριο χαρακτηριστικό στις παραστάσεις του Μάριο Μπανούσι είναι το σπίτι, η στέγη, η φωλιά της μητέρας. Στα έργα «Ragada», «Goodbye, Lindita» και «Taverna Miresia – Mario, Bella, Anastasia», ο θεατής είναι σαν να βρίσκεται κι αυτός μέσα στο οικείο περιβάλλον του σπιτιού. Τα γνώριμα σε όλους μας αντικείμενα μεταλλάσσονται και επαναχρησιμοποιούνται. Οι χαρακτήρες, όσο και αν ξεφεύγουν από την πραγματικότητά τους, παραμένουν πάντα μέσα στους τέσσερις τοίχους. Το εσωτερικό του σπιτιού αλλάζει κι αυτό και παίρνει μορφή τάφου, ναού. Στο «ΜΑΜΙ», στρέφεται για πρώτη φορά έξω από το σπίτι. Ο χώρος συνεχίζει να είναι οικείος. Βρισκόμαστε στην επαρχία, έξω από το σπίτι και δίπλα στον δρόμο, που φωτίζεται μόνο από μια λάμπα ηλεκτρισμού. Σε αυτό το οικείο τοπίο, περνάμε αυτή τη φορά από το κλειστό σύστημα του σπιτιού και την οικογένεια στον έξω κόσμο, στον περίγυρο.
Στο 54ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου ο Μάριο Μπανούσι θα παρουσιάσει για πρώτη φορά ολόκληρη την τριλογία με τίτλο Romance Familiare. Όπως δήλωσε ο ίδιος στους New York Times: «Θέλω να δημιουργώ θέατρο που οι άνθρωποι το νιώθουν, όχι θέατρο που απλώς το καταλαβαίνουν. Θέλω να φαντάζεστε τις δικές σας ιστορίες, να βλέπετε τη δική σας ζωή και μετά να ζείτε με αυτό».
