ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ τις «Σέρρες» του Γιώργου Καπουτζίδη και δεν έχω επισκεφθεί ποτέ τον νομό Σερρών. Τη σειρά δεν την έχω παρακολουθήσε γιατί δεν έχω τηλεόραση. Στον νομό Σερρών δεν έχω ταξιδέψει γιατί δεν συμπαθώ τα ταξίδια, και μάλιστα τα τόσο μακρινά. Ευτυχώς που υπάρχουν τα σόσιαλ και οι αποστάσεις μηδενίζονται.
Έτσι μαθαίνω πολλά –χρήσιμα και μη– για το πρόγραμμα της τηλεόρασης, ενημερώνομαι για διάφορα, ευχάριστα και μη. Στο timeline μου είδα δύο σύντομα αποσπάσματα, μάλλον αυτά που προώθησε ο αλγόριθμος, το ένα με τη διάγνωση της «γιατρού» (Ν. Εξηνταβελώνη) και το άλλο με το αρκτικόλεξο ΛΟΑΤΚΙ αντεστραμμένο σε ΙΤΚΟΛΑ. Είναι εξαιρετικά ευχάριστο και τολμηρό αλλά και δίκαιο το εγχείρημα κάθε δημιουργού να διευρύνει την ορατότητα των ίντερσεξ ατόμων.
Σκρολάροντας και διαβάζοντας τα διθυραμβικά σχόλια που αξίζει το εγχείρημα, θυμήθηκα ότι το μακρινό 2015 δεν μπόρεσα να πω όχι στην πρόσκληση της ομάδας «Πρωτοβουλία κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης». Εκεί γνώρισα για πρώτη φορά ένα ίντερσεξ άτομο, τον Λάκη, τον πρώτο ανοιχτά ίντερσεξ ακτιβιστή στην Ελλάδα και ιδρυτικό μέλος της Intersex Greece, που μας αφηγήθηκε τη δύσβατη διαδρομή του έως ότου ανακαλύψει πως γεννήθηκε ίντερσεξ.
Ελπίζω και εύχομαι στις απανταχού «θείες Σταματίνες» το επόμενο coming out τους να είναι λεσβιακό ή έστω να βρουν μια κολλητή λεσβία που θα τους ανατρέψει τα στερεότυπα.
Μόλις το 2022 η Intersex Greece πέτυχε τη νομική προστασία των ίντερσεξ παιδιών από τις κακοποιητικές επεμβάσεις «κανονικοποίησης», απαγορεύοντας τις μη αναγκαίες για την υγεία ιατρικές πράξεις και τη χορήγηση αγωγής σε ίντερσεξ παιδιά κάτω των 15 ετών, με στόχο την αλλαγή των χαρακτηριστικών φύλου τους για κοινωνικούς και αισθητικούς λόγους (intersex.org.gr).
Η «θεία Σταματίνα» (Γιούλη Τσαγκαράκη) είναι ήδη ένας ιστορικός ρόλος για την ελληνική δραματουργία και η Intersex Greece δημοσίευσε ευχαριστήριο δελτίο τύπου προς στον Γιώργο Καπουτζίδη. Δεν χωράει καμιά αμφιβολία λοιπόν ότι η προσπάθεια πέτυχε και μακάρι να είναι μόνο η αρχή.
Στο δεύτερο απόσπασμα όμως, ειλικρινά πόνεσαν τα μάτια μου και τα αυτιά μου. Όχι γιατί η θεία Σταματίνα, ως ίντερσεξ newcomer στις ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτότητες, διεκδικεί τα πρωτεία αναγραμματίζοντας ένα αρκτικόλεξο που έτσι κι αλλιώς τα τελευταία χρόνια έχει στοχοποιηθεί και κακοποιηθεί, αλλά γιατί προκειμένου να το δικαιολογήσει χρησιμοποιεί αρνητικά στερεότυπα.
Σκίζει την αφίσα ΛΟΑΤΚΙ+ σε μια μετάβαση από «θύμα» σε «τιμωρό» και απονέμει δικαιοσύνη στις υπόλοιπες ομάδες της κοινότητας, σαν Κάρεν και όχι ως ένα άτομο με ενσυναίσθηση και γενικά αίσθηση του τι σημαίνει κοινότητα. Αρχίζοντας από τις λεσβίες («Ποιος τις έβαλε πρώτες, αφού δεν τις χωνεύει κανείς;»), ακολουθεί ένας όρος «chatGPT» του τι σημαίνει κουίρ από τον σις στρέιτ μπαμπά Γιώργο Γάλλο («σκέφτονται διαφορετικά από την υπόλοιπη ετεροκανονική κοινωνία, δεν καλύπτονται από το δίπολο αρσενικό-θηλυκό, γκέι-στρέιτ»), λες και τα κουίρ άτομα είμαστε νεράιδες και φιλόσοφοι χωρίς σώμα και χωρίς στόμα, αφού ο κουίρ ρόλος (M. Sunshine) σιωπά και προτείνει με μπλαζέ ύφος την τρίτη θέση για το Τ (τα τρανς άτομα έχουν υποστεί τον μεγαλύτερο ρατσισμό).
Εδώ δεν διατίθεται όρος και η ανακατάταξη περνάει στους ομοφυλόφιλους άνδρες και κλείνει με τελευταία τα αμφιφυλόφιλα άτομα, τα οποία περιγράφονται ως οι «παντρεμένες» που κάνουν σεξ και με τα δύο φύλα, ενώ οι υπόλοιποι είναι οι «χήρες». Κάτι ανάμεσα σε slut-shaming και «χάρη σας κάνουμε».
Το χιούμορ είναι κάτι υποκειμενικό. Οι λεσβίες όμως είναι φιλενάδες μας, συντρόφισσές μας και ερωμένες μας, είναι οι νταλίκες μας και οι φαμάρες μας, οι θείες μας, οι αδερφές μας και οι μανάδες μας. Στάθηκαν στο πλευρό των οροθετικών ανδρών τα μαύρα χρόνια του AIDS, έχουν στηρίξει τους αγώνες του κινήματος, έχουν βάλει στη ΛΟΑΤΚΙ+ ατζέντα τους φεμινισμούς και είναι και γνωστές αδερφομάνες. Όλα αυτά δεκαετίες προτού ο δημιουργός, που τώρα επιχειρεί να διδάξει στο τηλεοπτικό κοινό το ΛΟΑΤΚΙ+ με λάθος ορισμούς, δώσει τον ρόλο μιας τρανς γυναίκας σε έναν σις άντρα. («Εθνική Ελλάδος», 2019).
Κανένας δημιουργός δεν είναι υποχρεωμένος να «αγιογραφήσει» μια κοινότητα για να αποδείξει την υποστήριξή του, ούτε καν την κοινότητα στην οποία ανήκει και την οποία έχει εκπροσωπήσει αναρίθμητες φορές δημόσια από το 2020 που έκανε το δικό του coming out.
Όταν η συζήτηση για την ορατότητα και την ισότητα περιλαμβάνει επιχειρηματολογία συντηρητικής ρητορικής με σύνδρομο pick me, τότε το ένα βήμα μπροστά για μια ομάδα μπορεί να κοστίζει δύο βήματα πίσω για τις υπόλοιπες.
Ελπίζω και εύχομαι στις απανταχού «θείες Σταματίνες» το επόμενο coming out τους να είναι λεσβιακό ή έστω να βρουν μια κολλητή λεσβία που θα τους ανατρέψει τα στερεότυπα.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.
