ΗΜΟΥΝ 24 ΧΡΟΝΩΝ. Ζούσα στο Λονδίνο ήδη 2 χρόνια, και στο Ηνωμένο Βασίλειο σχεδόν 7. Είχα περάσει όλη την ενήλικη ζωή μου στη Βρετανία, ονειρευόμουν σε δύο γλώσσες, ένιωθα την Ελλάδα πολύ μακριά μου. Όλα αυτά, στα χρόνια πριν από το Brexit και τα αστρονομικά πανεπιστημιακά δίδακτρα, όταν ως Έλληνας σπούδαζες φτηνά στα αγγλικά πανεπιστήμια και δούλευες εξίσου εύκολα ως Ευρωπαίος πολίτης. Ζούσα με δύο Αγγλίδες φίλες μου σε μια άθλια γειτονιά, όπου κάποτε έμεναν μόνο Κύπριοι και Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι τώρα είχαν αναχωρήσει για καλύτερα μέρη. Ο γείτονάς μας έκανε τον εκτροφέα πίτμπουλ, δύο σπίτια πιο κάτω είχε γίνει ένας φόνος και στο τοπικό high street γίνονταν πλειστηριασμοί με μικρόφωνο όπου πουλούσαν από κλεμμένα στερεοφωνικά μέχρι λούτρινα αρκουδάκια. Δούλευα ως editorial assistant σε ένα από τα πιο βαρετά κλαδικά περιοδικά του σύμπαντος με μια ημίτρελη μάνατζερ. Τα βράδια έγραφα σε ένα blog στα ελληνικά με ψευδώνυμο, κάτι σαν άσκηση ελληνικών και γραψίματος. Τα Σαββατοκύριακα έβγαινα με τις φίλες μου, με τις οποίες αναλύαμε αντρικά text messages στα Νokia 3310 σε pub και club, πίνοντας cranberry vodka. Από το 2003 η Βρετανία μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ξεκινήσει τον πόλεμο στο Ιράκ, στο πλαίσιο του γενικότερου «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους το 2001.
«Το ότι ζούσα μού προκαλούσε απορία και ντροπή. Ένιωθα τύψεις. Αφού είχα επιζήσει, τι δικαίωμα είχα να νιώθω έτσι;»
H Πέμπτη 7 Ιουλίου του 2005 ξεκίνησε όπως κάθε μέρα. Περπάτησα από το σπίτι μου στην Turnpike Lane, στο Bόρειο Λονδίνο, και μπήκα στο μετρό. Στις 8:55 περίπου, βγήκα στη στάση Κing’s Cross, για να αλλάξω γραμμή και να φτάσω στο Farringdon όπου ήταν το γραφείο μου.
Βγήκα από τη μεσαία πόρτα του βαγονιού. Ήταν 8:55, άρα όλοι πάλευαν να μπουν στο τρένο. Την ώρα που έβγαινα, έμπαινε στο ίδιο ακριβώς βαγόνι –το πρώτο– ο 19χρονος Germaine Lindsey. Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, την ώρα που το τρένο μπήκε στη σήραγγα με κατεύθυνση τη Russsel Square, ο Lindsey πυροδότησε μια βόμβα. Ήμουν ακόμα στην πλατφόρμα. Ακούστηκε ένας παράξενος θόρυβος, τα φώτα έσβησαν και άρχισε να μυρίζει καπνό, σαν να είχε σκάσει κάτι πλαστικό. Η Picadilly line είναι αρκετά βαθιά στον σταθμό του King’s Cross – πρέπει να ανέβει κανείς πολλές σκάλες για να βγει στην επιφάνεια. Ανεβήκαμε εκατοντάδες σκαλιά με τα φώτα να τρεμοπαίζουν, ενώ οι υπάλληλοι μάς φώναζαν να εκκενώσουμε τον σταθμό. Οι περισσότεροι ήταν ψύχραιμοι. Όταν βγήκαμε έξω, οι δρόμοι ήταν κλειστοί, η περιοχή είχε ήδη γεμίσει με αστυνομικούς.
Οι βομβιστές ήταν τέσσερις. Τρεις επιτέθηκαν στο μετρό, ο ένας σε λεωφορείο. 54 άτομα σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα. 700 τραυματίστηκαν. 26 πέθαναν στο τρένο που ήμουν. 21 από αυτούς βρίσκονταν στο πρώτο βαγόνι.
Είδα τη μίνι σειρά του Netflix «Attack on London. Hunting the 7/7 bombers», που κυκλοφόρησε στην 20ή επέτειο της επίθεσης, με περιέργεια. Συνειδητοποίησα, βλέποντάς τη, ότι γνώριζα τα πάντα, κάθε λεπτομέρεια, κι ας είχαν περάσει χρόνια. Βλέποντας ένα πλάνο με έναν άντρα που μιλούσε για την εμπειρία του στην Edgware Road, ήξερα σχεδόν ενστικτωδώς πως στο επόμενο πλάνο θα τον έβλεπα να κάθεται σε αναπηρικό αμαξίδιο. Για τα επόμενα δέκα χρόνια έψαχνα όλα όσα είχαν σχέση με τη βομβιστική επίθεση – ειδικά για τον Germaine Lindsey. Έχω δει εκατοντάδες φορές το βίντεο από τη στιγμή που μπαίνει στο βαγόνι, προσπαθώντας να τον θυμηθώ.
Θα περίμενε κανείς πως, μετά το πρώτο σοκ, το γεγονός πως βγήκα από ένα τρένο την ώρα που έμπαινε ένας βομβιστής και έσκασε μια βόμβα πίσω μου δέκα δευτερόλεπτα αργότερα θα με έκανε νικήτρια της ζωής, πως θα θεωρούσα τον εαυτό μου τυχερό. Στην πραγματικότητα, μου πήρε χρόνια να επεξεργαστώ τι είχε συμβεί. Για πολύ καιρό μετά την επίθεση επιθυμούσα να έχω πεθάνει εγώ. Το ότι ζούσα μού προκαλούσε απορία και ντροπή. Ένιωθα τύψεις. Αφού είχα επιζήσει, τι δικαίωμα είχα να νιώθω έτσι; Άρχισα να ζω παρορμητικά. Eπέστρεψα στην Ελλάδα μέσα σε μια νύχτα, έκανα μια σειρά από αυτοκαταστροφικές επιλογές, παλινωδούσα μπρος πίσω για χρόνια ολόκληρα μέσα στην ανασφάλεια.
Μου πήρε καιρό να μπορώ να μιλήσω για όλο αυτό με ψυχραιμία και να καταλάβω πόσο άλλαξε τη ζωή μου. Και μάλλον μου πήρε και είκοσι χρόνια κι ένα ντοκιμαντέρ, για να νιώσω –επιτέλους– τυχερή.
Το τρέιλερ της σειράς.
