Στη δεκαετία του ’60 και του ’70 ήταν μόδα να έχεις ένα εξοχικό σπίτι στα νότια για να παραθερίζεις τους καλοκαιρινούς μήνες. Τη λογική αυτή υιοθέτησε στη ζωή του ο Στέφανος Τρουπάκης, βρίσκοντας ένα ηλιόλουστο μικρό διαμέρισμα στη Βουλιαγμένη που λειτουργεί πλέον σαν δεύτερη κατοικία.
Λίγο πριν από τον Covid, με την προτροπή ενός φίλου, ξεκίνησε να κάνει μπάνιο στη θάλασσα και τον χειμώνα, μου εξηγεί, και με τον καιρό έγινε η αγαπημένη του συνήθεια, αυτή δηλαδή που περίμενε όλη τη βδομάδα. «Η απόκτηση αυτού του διαμερίσματος στη Βουλιαγμένη ήταν κάτι πολύ σημαντικό. Είμαι Κηφισιώτης και, όσο κι αν αγαπώ την Κηφισιά, έχει ένα άλλο βάρος. Το νότιο κομμάτι του Λεκανοπεδίου είναι σχεδόν πάντα φωτεινό και πιο ανάλαφρο», μου εξηγεί. Το σπίτι το επισκέπτεται χειμώνα-καλοκαίρι. «Είναι ιδανική συνθήκη για ανθρώπους που δεν τους αρέσει να φεύγουν από το Λεκανοπέδιο», λέει. «Όταν φτάνω στη Βουλιαγμένη, μου φτιάχνει κατευθείαν η διάθεση, νιώθω την ελευθερία του ταξιδιώτη. Κάθομαι στην κουζίνα ή στο μπαλκόνι, διαβάζω ενώ ακούω μουσική και έχω μια αίσθηση ελευθερίας και γαλήνης μαζί», εξομολογείται.
Πρόκειται για ένα διαμέρισμα πενήντα τετραγωνικών που με τη βοήθεια του φίλου του, αρχιτέκτονα Νίκου Σμυρλή το ανακαίνισε με πρακτικότητα και αισθητική που αποτελεί σπουδή για το πώς μπορείς να κάνεις ένα πολυκαιρισμένο διαμέρισμα να μοιάζει φρέσκο και εντελώς ξεχωριστό. Ο ευφάνταστος Νίκος Σμυρλής δημιούργησε την πιο εντυπωσιακή τουαλέτα που έχω δει ποτέ, ένα μπάνιο που δίνει την εντύπωση πισίνας.
Το υπνοδωμάτιο μού βγάζει κάτι από Κινέζο αυτοκράτορα, χωρίς να υπάρχει όμως τίποτα κινεζικό ή τίποτα βαρύ στη διακόσμηση. Το κρεβάτι και οι ντουλάπες υπήρχαν στο σπίτι, εξηγεί ο Νίκος. Τις έβαψε μαύρες, έβαψε χρυσό τον τοίχο, έβαλε ένα μαύρο σώμα καλοριφέρ που δεν φαίνεται ότι είναι καλοριφέρ, και με μια ταπετσαρία και δυο-τρεις έξυπνες κινήσεις... voila!
Η πρώτη αίσθηση που έχω, όταν αντικρίζω το διαμέρισμα, είναι ότι το λούζει ένα φως εκτυφλωτικό. Φοράω γυαλιά ηλίου μέσα. Είναι σαν να έχει μείνει αυτό το σπίτι σε ένα διαρκές καλοκαίρι. Έχει ένα ωραίο μαυρόασπρο δάπεδο και στους τοίχους παλιές αφίσες του ΕΟΤ που ο Στέφανος έχει βρει σε αγορές –άκουσον, άκουσον!− στη Νέα Υόρκη. Το καθιστικό είναι επιβλητικό γιατί έχει χρώμα, δυο καναπέδες σε σχέδιο του Michel Ducaroy του 1973 που λέγεται «Τogo» και μια πορτοκαλί φλοκάτη. Το χρώμα μαζί με δυο επιπλάκια ’70s δίνουν στο διαμέρισμα μια αίσθηση σαν να είσαι σε ταινία του Γκοντάρ.
Εντυπωσιακό και το μπαλκόνι. Ο Nίκος Σμυρλής βρήκε έναν έξυπνο τρόπο να μη φαίνονται τα γειτονικά μπαλκόνια και δημιούργησε μια αίσθηση ιδιωτικότητας με ένα εξωτερικό μπαρ που από την πίσω πλευρά λειτουργεί και σαν κρυφή ντουλάπα, στην οποία μπορείς να κρύψεις όλα αυτά που ενοχλούν σε ένα μπαλκόνι, τη βρύση, τους κουβάδες, τα λάστιχα. Ενθουσιάζομαι με το πρακτικό του πράγματος και σκέφτομαι πόσο ωραία θα ‘ναι το καλοκαίρι για σουαρέ με κοκτέιλ και καλή μουσική.
Ο Νίκος Σμυρλής μού εξηγεί ότι την έμπνευση του σπιτιού τού την έδωσε αρχικά το μαυρόασπρο πάτωμα που υπήρχε από τη δεκαετία του ’80. Σκέφτηκε να το κρατήσει όπως ήταν και να δημιουργήσει κάτι με βάση αυτό.
Με φωνάζει στο μπάνιο και μένω με το στόμα ανοιχτό. Ήταν, μου λέει, ένα απαίσιο μπάνιο που ξηλώθηκε και έγινε απ’ την αρχή. Δημιούργησε έναν χώρο που ήθελε να έχει καμπύλες, να μην έχει καθόλου γωνίες και να έχει μαλακά σχήματα. Έτσι όπως εξελισσόταν τού θύμιζε τα έργα του Leandro Erlich, όπου ο κόσμος είναι μέσα στην πισίνα και από πάνω είναι η επιφάνεια του νερού. Κλείνει την πόρτα, μου λέει «κοίτα πάνω, το ταβάνι» και βγάζω επιφωνήματα ενθουσιασμού γιατί είναι πραγματικά σαν να βρίσκομαι μέσα στο έργο του Erlich. Το ταβάνι μοιάζει με νερό και είναι σαν να είμαι στον πάτο της πισίνας και να έφτασα εδώ με μακροβούτι.
Κοιτάζω τον Στέφανο εντυπωσιασμένη. Πώς είναι να έχεις ένα τέτοιο μπάνιο; «Το μπάνιο αυτό είναι εντελώς τρελό, δηλαδή είναι μοναδικό. Δεν ξέρω τι να πω, είναι πραγματικά φοβερή αίσθηση να κάνεις ντους μέσα σ’ αυτό. Χάνεις τον χρόνο και το πού βρίσκεσαι». Εγώ θα το ήθελα για υπνοδωμάτιο, λέω στον Νίκο και μου απαντά ότι το κάνει τώρα για έναν πελάτη στη Μύκονο, αλλά λευκό. Τον ρωτάω πώς πέτυχε το μπλε χρώμα της πισίνας. «Χρησιμοποίησα την ίδια μπογιά μ’ αυτήν που βάφουν τις πισίνες», λέει. «Είναι πολύ ανθεκτική αυτή η βαφή και δεν παθαίνει τίποτα. Βέβαια, έκανε μια βδομάδα να ξεβρομίσει. Ήταν απίστευτη η μυρωδιά γιατί είναι για εξωτερικούς χώρους, όχι για εσωτερικούς, και βρόμισε όλη η πολυκατοικία», λέει γελώντας. «Τα αξεσουάρ στο μπάνιο είναι όλα νίκελ και η ίδια η λεκάνη είναι ασημένια», μου εξηγεί. Του λέω ότι δεν έχω ξαναδεί ασημένια λεκάνη, μόνο τη χρυσή του Μαουρίτσιο Κατελάν.
Και η κουζίνα είναι πολύ έξυπνα σχεδιασμένη. «Ήταν μια κλασική κουζίνα με τον απορροφητήρα, τα ξύλινα ντουλάπια», μου λέει και τη σχεδίασε με το σκεπτικό να λειτουργεί και σαν γραφείο για να μπορείς να τρως, να εργάζεσαι, να αράζεις. Είναι της εταιρείας Corian, τονίζει ο Νίκος. Οι καρέκλες είναι Philippe Starck, αλλά ο Στέφανος θεωρεί ότι έχει αντιγράψει, στην προκειμένη, τον Saariner και την Tulip chair. Tις διάλεξε γιατί είναι διάφανες. Έξυπνο διάλογο με τις καρέκλες κάνει ένα vintage φωτιστικό ΙΚΕΑ που ανακάλυψαν σε ένα ηλεκτρονικό site στο οποίο βρίσκεις vintage αντικείμενα.
Παρατηρώ μια φωτογραφία με ένα πολεμικό πλοίο που γράφει πάνω το επίθετό του, «Τρουπάκης». Μαθαίνω ότι ο παππούς του ήταν ο υποπλοίαρχος Τρουπάκης που υπηρετούσε στο υποβρύχιο «Κατσώνης» και σκοτώθηκε το ’43 σε μια άνιση μάχη με μια γερμανική κορβέτα. Ήταν ήρωας πολέμου και έδωσαν το όνομά του στο πολεμικό πλοίο που βλέπω στη φωτογραφία. Τον ρωτάω και για τα ωραία ζωγραφισμένα καράβια και μαθαίνω ότι είναι του Φασιανού. Βρίσκω ότι είναι πολύ σωστά βαλμένα. Το σπίτι έχει μια απλότητα και ένα μέτρο ζηλευτό.
Εντυπωσιακή είναι και η φωτογραφία της μητέρας του Στέφανου με τον πατριό της, τον ποιητή Ζήσιμο Λορεντζάτο, τραβηγμένη το ’54 στο Μόντε Κάρλο. «Αχ, πες μου πώς ήταν ο Λορεντζάτος», τον ρωτάω με πραγματική περιέργεια. «Ενώ είχε μια αύρα δωρική, ήταν ένας πολύ γλυκός άνθρωπος με μοναδικό χιούμορ. Ήταν 80 χρονών όταν βγήκε το “Pulp Fiction”, πήγε στο σινέ Μπομπονιέρα να το δει και ενθουσιάστηκε», λέει.
Το υπνοδωμάτιο μού βγάζει κάτι από Κινέζο αυτοκράτορα, χωρίς να υπάρχει όμως τίποτα κινεζικό ή τίποτα βαρύ στη διακόσμηση. Το κρεβάτι και οι ντουλάπες υπήρχαν στο σπίτι, εξηγεί ο Νίκος. Τις έβαψε μαύρες, έβαψε χρυσό τον τοίχο, έβαλε ένα μαύρο σώμα καλοριφέρ που δεν φαίνεται ότι είναι καλοριφέρ, και με μια ταπετσαρία και δυο-τρεις έξυπνες κινήσεις... voila! Σ’ ένα παραθυράκι που βλέπει στο μπαλκόνι παρατηρώ τη συλλογή του Στέφανου από αυτοκινητάκια Porche, που δίνει στο σπίτι μια παιχνιδιάρικη αίσθηση.
Ο Νίκος κλείνει τα παντζούρια και το σπίτι γίνεται σκοτεινό. «Δες το και τι όμορφο είναι το βράδυ και πώς αλλάζει χωρίς το φως». Πράγματι, το σπίτι τη νύχτα έχει μια τελείως διαφορετική αίσθηση. Πιο cosy, πιο υπαινικτική.
Φεύγω με μια αίσθηση ελευθερίας, φωτός και καλού γούστου και σκέφτομαι ότι είναι δώρο να έχεις ένα σπίτι κοντά στη θάλασσα, όπως είναι δώρο στη ζωή να έχεις φίλο τον αρχιτέκτονα Νίκο Σμυρλή, που ανεβάζει τον πήχη της αισθητικής πολύ ψηλά.
