Ο ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ δεν μιλούσε για την κυκλική ή την…φιλοπαίγμονα διάθεση της ιστορίας αλλά για τις παθογένειες του παρελθόντος που κληροδοτούνται στο παρόν και υποθηκεύουν το μέλλον, όταν ξεκινούσε το βιβλίο του «Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη» (1852) με την διάσημη ατάκα «η ιστορία επαναλαμβάνεται, την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα».
Ό, τι κι αν είχε στο μυαλό του πάντως, σίγουρα δεν ήταν η περίπτωση της δεύτερης ορκωμοσίας του Προέδρου Τραμπ (ναι, έπρεπε να το δούμε για να το χωνέψουμε ότι πράγματι συνέβη), η οποία έμοιαζε με φάρσα –ή με τρομακτικό μπουρλέσκ– αλλά και με τραγωδία συγχρόνως που θα παιχτεί σε πολλές σκηνές το προσεχές διάστημα.
Σίγουρα πάντως έμοιαζε με (ιστορική) φάρσα και μόνο το γεγονός ότι, εξαιτίας του ψύχους που επικρατούσε στην αμερικανική πρωτεύουσα, η τελετή της ορκωμοσίας δεν έγινε έξω αλλά μέσα, στη ροτόντα του Καπιτωλίου, εκεί που στις 6 Ιανουαρίου του 2021 είχε μπουκάρει ο «εξεγερμένος» όχλος των φανατικών οπαδών του πρώην αλλά και νυν Πρόεδρου, και τα είχε κάνει γης μαδιάμ.
«Ένιωσα τότε, και τώρα το πιστεύω ακόμα περισσότερο, ότι υπήρχε λόγος που σώθηκε η ζωή μου» δήλωσε στη χθεσινή τελετή ο 45ος και 47ος Προέδρος των ΗΠΑ. «Με έσωσε ο Θεός για να κάνω την Αμερική μεγάλη ξανά». Όλος ο ναρκισσισμός και η μεγαλομανία του Τραμπ, μαζί με μια ισχυρή δόση θεοκρατίας.
«Ένιωσα τότε, και τώρα το πιστεύω ακόμα περισσότερο, ότι υπήρχε λόγος που σώθηκε η ζωή μου» δήλωσε στη χθεσινή τελετή ο 45ος και 47ος Προέδρος των ΗΠΑ. «Με έσωσε ο Θεός για να κάνω την Αμερική μεγάλη ξανά». Όλος ο ναρκισσισμός και η μεγαλομανία του Τραμπ, μαζί με μια ισχυρή δόση θεοκρατίας.
Αν αναλογιστεί κανείς και την αύρα μυστικισμού / αποκρυφισμού που αναδύει το καμπάλ της σύγχρονης ακροδεξιάς ανά την υφήλιο, σε συνδυασμό με τον «αλγοριθμικό φεουδαρχισμό» που επιβάλλουν οι τεχνολογικοί κολοσσοί (που παρίσταναν τους φορείς της προόδου και της συμπερίληψης και τώρα προσκυνάνε στον βωμό του τραμπισμού) και τις νέες κάστες (δημοσιογράφοι μέσων όπως το Fox News, YouTubers, podcasters, streamers, influencers) που απαρτίζουν τους ινστρούχτορες της Νέας Αντίδρασης, τότε θα μπορούσαμε πράγματι να χαρακτηρίσουμε τη χθεσινή παράσταση στο Καπιτώλιο ως την γενική πρόβα μιας πολύ σκοτεινής εποχής. «Νιώθω απελευθερωμένος», δήλωνε ένας τραπεζίτης πριν από μερικές μέρες σ’ ένα ρεπορτάζ των Financial Times. «Μπορούμε να λέμε ξανά "καθυστερημένος" (retard) και "μουνάκι" (pussy) χωρίς τον φόβο του "cancel"…Μια νέα αυγή χαράζει».
«Η δημοκρατία πεθαίνει στο σκοτάδι» είναι το σλόγκαν της Washington Post κάτω από τον τίτλο της εφημερίδας, χθες όμως ο ιδιοκτήτης της, ο Τζεφ Μπέζος, ο δεύτερος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, παρακολουθούσε από την VIP θέση του στην ορκωμοσία τη δημοκρατία να δέχεται σοβαρά πλήγματα μέρα μεσημέρι. Δίπλα του στεκόταν ο τρίτος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ και πιο πέρα ο πρώτος, ο Ίλον Μασκ, ο οποίος αποφάσισε ότι η περίσταση ήταν το ιδανικό πεδίο για να τερματίσει την φασιστική του ονείρωξη, επιδεικνύοντας έναν θριαμβευτικό (και ξεκάθαρο) ναζιστικό χαιρετισμό προς το κοινό, με το αυτάρεσκο μειδίαμα κακομαθημένου παιδιού που ξέρει ότι κάνει κάτι «κακό», ξέρει επίσης όμως ότι κανείς δεν πρόκειται να τον τιμωρήσει.
