Η ΜΕΤΑΛ ΣΚΗΝΗ τα τελευταία χρόνια γνωρίζει μια καινούργια άνθηση, η οποία δείχνει πως τα «πέτρινα χρόνια» της δεκαετίας του 2000 αποτελούν για τα καλά πλέον παρελθόν. Αυτή η άνθηση χαρακτηρίζεται τόσο από νέες μπάντες με όρεξη για δημιουργία όσο και από καινούργιο κοινό, νεαρότερο σε ηλικία, το οποίο, κουρασμένο από την αβυσσαλέα εκβιομηχάνιση της μουσικής, βρίσκει απάγκιο σε έναν μουσικό πολιτισμό που έχει στο γενετικό του υλικό την αποστροφή στη λογική της εφήμερης επιτυχίας.
Από αυτό το παραγωγικό ωστικό κύμα δεν θα μπορούσε να λείπει και η Ελλάδα, μια παραδοσιακά… «μεταλόφιλη» χώρα. Στο επάνω ράφι των επιλογών από φρέσκες μπάντες βρίσκονται και οι Saturday Night Satan, μια φύσει heavy metal μπάντα που κουβαλάει όλη την πλούσια παράδοση των χρυσών δεκαετιών του είδους. Με αφορμή λοιπόν την κυκλοφορία του δίσκου τους «All Things Black» τη χρονιά που μας πέρασε, αλλά και τη δυναμική επιστροφή τους στις συναυλίες, κάναμε μια ενδιαφέρουσα κουβέντα για το ίδιο το συγκρότημα αλλά και για το σύγχρονο μουσικό τοπίο.
— Την άνοιξη που μας πέρασε κυκλοφόρησε ο δίσκος σας «All Things Black», που θα έλεγα ότι ήταν από τα highlight της χρονιάς στην εγχώρια σκηνή. Πείτε μας δυο λόγια γι' αυτό τον δίσκο, βάλτε μας λίγο στο παρασκήνιο της παραγωγικής του διαδικασίας.
Δημήτρης: Ήταν 15 Ιανουαρίου του 2021. Εγώ και η Κατερίνα, απομονωμένοι στο τότε σπίτι μας, μέσα σε ένα μικρό δασάκι στην Αττική, σε ένα ιδιαιτέρως ατμοσφαιρικό setting, και έχοντας ήδη ο καθένας διαγράψει τη δική του πορεία στην εγχώρια μουσική κοινότητα, πιάσαμε μια ακουστική κιθάρα και γρατζουνίσαμε το riff του «Rule With Fire». Η χημεία ήταν φοβερή. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία!
«Στο κεφάλι μου, ο “Saturday Night Satan” είναι το ισοδύναμο αυτού που λέμε “ροκ σταρ του Σαββατόβραδου”. Ένας συμβατικός, αλλοτριωμένος τύπος, που τον έχει καταπιεί η καθημερινότητα. Κάθε Σάββατο βράδυ μεταμφιέζεται σε κάποιον άλλον, το μάτι του γυαλίζει και all hell breaks loose!»
— Η συγκεκριμένη κυκλοφορία ήταν μια δήλωση για την ταυτότητα του ήχου της μπάντας, ενός ήχου με έντονες επιρροές από τα ’70s, τα ’80s, αλλά και τα ’90s. Πώς θα περιγράφατε τον ήχο σας με απλά λόγια σε κάποιον που δεν είναι εξοικειωμένος ούτε με εσάς, ούτε και με τη συγκεκριμένη σκηνή;
Δ: Χαίρομαι που το λες αυτό και η αλήθεια είναι πως είχα τόσο πολύ καιρό μέσα μου την ανάγκη να εκφραστώ με αυτό το είδος μουσικής, που δεν θα μπορούσε να μην είναι statement. Νομίζω πως, όσο περνάει ο καιρός, μου είναι όλο και πιο δύσκολο να χαρακτηρίσω τον ήχο μας με μια σύντομη περιγραφή. Θεωρώ πως ο γενικότερος χαρακτηρισμός του ως «occult rock / metal» λίγο βοηθάει εδώ, καθώς σε κεντρικό πλάνο είναι η εσωτερική, μυστικιστική, αποκρυφιστική θεματολογία και γύρω από αυτήν εμείς, που προσπαθούμε να αποτίσουμε φόρο τιμής σε καθετί που μας μαγεύει στον ευρύτερο σκληρό ήχο.
Kατερίνα: Νομίζω είναι ένα συνονθύλευμα heavy rock με classic, horror rock και heavy metal επιρροές, περιτυλιγμένο με occult αισθητική! Σίγουρα υπάρχει και μια ’90s αισθητική στις φωνητικές μελωδίες, αλλά νομίζω ότι ο πυρήνας μας βρίσκεται πιο πολύ στα υπόλοιπα.
— Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο που αναδείχθηκε με τον δίσκο είναι το ιδιαίτερο στιχουργικό βάθος σας και η ποικιλία στις θεματικές. Ποια συναισθήματα και ποια concept σάς ιντριγκάρουν περισσότερο και σας ωθούν να τα εξερευνήσετε μέσω της μουσικής σας; Από πού αντλούν έμπνευση οι Saturday Night Satan;
Δ: Αναλαμβάνω προσωπικά τους στίχους και θα σου πω πως προσπαθώ πρωτίστως να είναι πηγαίοι. Όταν δεν αφηγούμαι μια συγκεκριμένη ιστορία, όπως στο «By The River», που μιλάει για το κάψιμο μιας μάγισσας στην πυρά και τον αγαπημένο της που την αναζητά, μέχρι να αντιληφθεί πως συνέβη το μοιραίο, ή στο «Witches’ Dance», όπου περιγράφω το τελετουργικό ένταξης μιας νέας μάγισσας σε μια Σύναξη, τότε μου αρέσει να γράφω πιο ποιητικά, με αλληγορικές εικόνες που εκείνη την ώρα βγάζουν νόημα στο μυαλό μου και σίγουρα κάποια στιγμή θα βγάλουν και στο μυαλό κάποιου ακροατή. Πειραματίζομαι αρκετά, μου αρέσει η ομοιοκαταληξία και οι δυνατές λέξεις, εκείνες που γεμίζουν το στόμα. Η έμπνευση προέρχεται από μερικές δεκαετίες γεμάτες μουσικές ακροάσεις, τον horror κινηματογράφο –εσχάτως ειδικότερα των ’70s και των ’80s– και φυσικά την καθημερινότητά μας.
— Μιας και μιλάμε για το στιχουργικό κομμάτι, είναι συλλογική δουλειά η στιχουργία;
Δ: Πρώτα γράφουμε τη μουσική, guitar riffs και ένα draft μελωδικών γραμμών στη φωνή, την οποία επιμελείται η Κατερίνα, και μετά εγώ, βασισμένος πάνω σε αυτό το demo, προσπαθώ να δώσω λέξεις στα μουρμουρητά της. Κάποιες φορές, βέβαια, οι λέξεις είναι πιο δυνατές από τη διαδικασία, και κάπως της ξεφεύγουν πάνω στο jam. Αν βρω κάτι ενδιαφέρον εκεί, το αρπάζω και χτίζω γύρω του. Νομίζω πως έχουμε γενικά το «θεόπνευστο» σε πρώτο πλάνο.
Κ: Έχω άπειρες μελωδίες στο κεφάλι μου, όλη τη μέρα, ασταμάτητα (γέλια)! Όταν αποφασίζουμε με τον Δημήτρη να γράψουμε νέο υλικό, πιάνουμε την κιθάρα και ξεκινάω να τραγουδάω σκόρπιες μελωδίες και σκόρπιες λέξεις. Μετά από λίγα τζαμαρίσματα, έχουμε ακόμα ένα κομμάτι! Το να καθόμαστε Σάββατο βράδυ, να χαλαρώνουμε από την καθημερινότητά μας, να πίνουμε κρασί και να γράφουμε μουσική είναι το χόμπι μας εδώ και αρκετά χρόνια!
Saturday Night Satan - Devil in Disguise
— Έχετε ομολογουμένως ένα από τα πιο ευφάνταστα ονόματα που έχω ακούσει. Υπάρχει κάποια ιδιαίτερη ιστορία πίσω από αυτό; Πώς το σκεφτήκατε;
Δ: Έχω τζαμάρει τουλάχιστον με δύο ακόμη σύνολα στα οποία σκόπευα να δώσω αυτό το όνομα. Το έχω στο μυαλό μου καιρό. Δεν θυμάμαι καθόλου πώς μου ήρθε, ήταν σαν να μου το ψιθύρισε μια φωνή από το υπερπέραν. Αν δεν έκανα κάτι με αυτή την ονομασία, θα έσκαγα! Κοιτάζοντας τώρα αναδρομικά τη διαδικασία της ονοματοδοσίας και το πώς επηρέασε τη δημιουργική διαδικασία, θα σου πω πως στο κεφάλι μου, ο «Saturday Night Satan» είναι το ισοδύναμο αυτού που λέμε «ροκ σταρ του Σαββατόβραδου». Ένας συμβατικός, αλλοτριωμένος τύπος, που τον έχει καταπιεί η καθημερινότητα. Κάθε Σάββατο βράδυ μεταμφιέζεται σε κάποιον άλλον, το μάτι του γυαλίζει και all hell breaks loose! Είναι ο Σατανάς που κρύβεις μέσα σου. Αυτός ο εσωτερικός εαυτός που βαρέθηκε τις μαλακίες και θέλει να τα διαλύσει όλα! Ίσως να είμαι κι εγώ αυτός ο χαρακτήρας, τώρα που το σκέφτομαι (γέλια).
Κ: Όταν μου είπε ο Δημήτρης το όνομα, η πρώτη αντίδρασή μου ήταν –φυσικά– έκπληξη! Μου φάνηκε τολμηρό, πολύ έξυπνο και πολύ ταιριαστό γι' αυτό που θέλαμε να κάνουμε.
— Ένα από τα δυνατά χαρακτηριστικά της μπάντας, κατά τη γνώμη μου, είναι τα υπέροχα φωνητικά της Kate. Πώς είναι η εμπειρία για μια γυναίκα lead vocalist στη μέταλ σκηνή; Έχει γίνει πιο συμπεριληπτική η φάση;
Δ: Προσωπικά πιστεύω πως υπάρχει ακόμη σεξισμός, σε όλες τις δουλειές, αλλά και στη μουσική. Είναι κάπως ανδροκρατούμενος ο ροκ και ο μέταλ χώρος γενικά. Πάντα θα βρεις άτομα που δεν μας ξεχωρίζουν από μια οποιαδήποτε μέταλ μπάντα εκεί έξω, αλλά συχνά νιώθω πως για κάποιους είμαστε «αυτοί που τραγουδάει η κοπέλα», ξέρεις. Ακόμη και στα λόγια εκείνων που προσπαθούν να σκεφτούν με σύγχρονο τρόπο (και λέω «προσπαθούν» γιατί κάποιοι απλά δεν το έχουν!), πολλές φορές θα βρεις λεξούλες που μαρτυρούν ότι δεν έχουν τελείως καταρρίψει την εν λόγω νόρμα στο κεφάλι τους. Η Κατερίνα έχει φωνάρα, δουλεύει ασταμάτητα σε όλα τα επίπεδα, φωνή και σκηνική παρουσία, είναι δυναμική και νομίζω πως είναι ένας από τους βασικούς λόγους –αν όχι ο βασικότερος– που έχουμε πάει όσο μπροστά έχουμε πάει μέχρι στιγμής.
Κ: Δεν θα ήθελα να σχολιάσω εκτεταμένα τα περί σεξισμού. Μερικές φορές νιώθω πως υπάρχει ακόμη αυτό, μερικές φορές όχι. Οι απόψεις επί του θέματος ποικίλουν, αλλά εγώ θα σταθώ στη δική μου εμπειρία, η οποία είναι πραγματικά η καλύτερη που θα μπορούσε να είναι! Μου αρέσει πολύ η μέταλ μουσική, μου αρέσει πολύ να είμαι μέρος της με κάθε τρόπο και το απολαμβάνω!
—Είναι γόνιμες τελικά οι διαφοροποιήσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών vocalists και μουσικών ευρύτερα ή η λογική της διάκρισής τους ενέχει κάποιον συντηρητισμό;
Δ: Σίγουρα οι γυναίκες και οι άντρες σκέφτονται, λειτουργούν και εκφράζονται διαφορετικά. Άλλη δυναμική σού δίνει μια γυναίκα στην μπάντα. Εγώ το βλέπω με την Κατερίνα, δηλαδή. Υπάρχει διαφορά. Εντοπίζω μια μοναδική μαγεία σε αυτήν τη χημεία που δημιουργείται. Τώρα, κάθε διάκριση πέραν αυτής είναι μάλλον άτοπη.
— Βρισκόμαστε σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο μουσικό τοπίο, με το streaming να αποτελεί πλέον τη νέα πραγματικότητα. Ποια είναι η γνώμη σας για αυτά τα καινούργια δεδομένα; Παραδοσιακά μέσα αναπαραγωγής μουσικής ή streaming; Σας έχει επηρεάσει κάπως αυτή η νέα πραγματικότητα και, αν ναι, πώς;
Δ: Πάνω σ' αυτό μπορούμε να κάνουμε πολλές φιλολογικές συζητήσεις, όπως για το πώς η άνοδος του ψηφιακού streaming και download έβγαλε εν πρώτοις τις δισκογραφικές εταιρείες από το game, αλλά και το πώς μετά οι ίδιες δημιούργησαν μέσα σε αυτό ένα ακόμη πιο ελεγχόμενο περιβάλλον, υπέρ των συμφερόντων τους. Έχει νόημα όμως; It is what it is! Έντονη είναι και η συζήτηση περί της ποιότητας του ήχου σε αυτές τις πλατφόρμες. Τα πράγματα είναι απλά: τα νέα μέσα δημιουργούν νέους ακροατές, εκείνοι έχουν νέες ανάγκες και όλο αυτό είναι ένα σύστημα που ανατροφοδοτείται από μέσα. Αν θες –όπως στην περίπτωσή μας– να είσαι ρομαντικός και να συνεχίσεις να κυκλοφορείς και να ακούς τη μουσική σε παραδοσιακά μέσα όπως το βινύλιο, μπορείς, και μάλιστα υπάρχει και ένα ικανό κοινό να το απορροφήσει. Θα έλεγα, ας μη μεμψιμοιρούμε, κι ας μην αφορίζουμε την πρόοδο. Κάθε νέο δεδομένο δημιουργεί και νέες δυνατότητες. Τις εκμεταλλεύσαι και πας παρακάτω. Αποδέχομαι, βέβαια, πως κάποια units, μεγαλύτερα συγκροτήματα, οργανισμοί κ.λπ. συρρικνώνονται μέρα με τη μέρα εξαιτίας αυτής της κατάστασης και, αλήθεια, υποφέρω μαζί τους. Δεν θα ήθελα ούτε εγώ να δω τη δουλειά μου να συρρικνώνεται. Αλλά, τουλάχιστον όσον αφορά στους SNS, ήμασταν, είμαστε και –κατά πάσα πιθανότητα– θα είμαστε ένα underground συγκρότημα. Πάντα θα κάνουμε προσωπικό αγώνα για να διαδώσουμε τη μουσική μας στον κόσμο. Όσο υπάρχει κόσμος που πηγαίνει στις συναυλίες, θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε κι εμείς.
Saturday Night Satan - Rule With Fire
— Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδια των SNS;
Δ: Κάναμε ένα μικρό διάλειμμα για να συνέλθουμε από το σφυροκόπημα που ακολούθησε την κυκλοφορία του άλμπουμ μας (συναυλίες, συνεντεύξεις, networking, προσπάθειες σε κάθε επίπεδο) και τώρα νομίζω πραγματοποιούμε τον δεύτερο –και μάλλον τελευταίο– κύκλο προώθησής του. Στις 8 Φεβρουαρίου παίζουμε με τους Hällas στην Αθήνα, τον Απρίλιο έχουμε μια βαλκανική περιοδεία με τους θρύλους Coven της Jinx Dawson, στις 31 Ιανουαρίου είναι προγραμματισμένο να κυκλοφορήσουμε ως single μια αγαπημένη διασκευή σε ένα συγκρότημα που λατρεύουμε, σύντομα θα έχουμε και νέο merch και νομίζω πως ίσως κάνουμε και κάποια συναυλιακά πλάνα για το καλοκαίρι, αν δεν μπούμε στον πειρασμό να κοιτάξουμε εσωστρεφώς και να επιταχύνουμε τη δημιουργία του δεύτερου άλμπουμ, που είναι στα σπάργανα.
K: Περιμένω πώς και πώς το live μας με τους proto-metallers Hällas. Μου έλειψε λίγο το σανίδι, δεν σου κρύβω, μέσα σε αυτούς τους 2-3 μήνες ξεκούρασης (γέλια)! Φυσικά ανυπομονώ και για το mini tour, τον ερχόμενο Απρίλιο, με τους θρύλους Coven, που ανακοινώθηκε προ ολίγων ημερών, ενώ, τέλος, θα ήθελα πολύ έως το τέλος του έτους να είναι έτοιμος και ο δεύτερος δίσκος μας! Μέχρι τότε, σας περιμένουμε στα live να πιούμε μπίρες, να απολαύσουμε τη μουσική και... να χορέψουμε με τον διάβολο!
