ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟΙ ΟΙ DJs στη hard techno σκηνή που επιλέγουν να κρύψουν το πρόσωπό τους όταν παίζουν. Κι ενώ τρανά παραδείγματα όπως o I hate models, ο DJ Stingray και ο Pawlowski απλώς δένουν πρόχειρα ένα κομμάτι υφάσματος για να κρύψουν όπως όπως τα χαρακτηριστικά τους και να αποφύγουν τα περιττά φώτα της διασημότητας, υπάρχουν και οι πιο «look-at-me» λύσεις με επιβλητικές, ανατριχιαστικές μάσκες σαν αυτές του SNTS, του Carv και του Vendex. Αυτό τους πρόσφερε μια σαφή ώθηση στην αρχή της καριέρας τους, αφού τους έκανε να ξεχωρίσουν αμέσως από τις ορδές των πρωτοεμφανιζόμενων DJs, δίνοντας στο όνομά τους έναν αέρα μυστηρίου. Η επιλογή μασκών φυσικά δεν είναι τυχαία, μια και το πρώτο πράγμα που φέρνουν στο μυαλό είναι κάτι σκοτεινό, «σατανικό», ακριβώς για να προϊδεάσουν το κοινό για το αντίστοιχο ύφος της μουσικής τους. Κι ενώ είναι ξεκάθαρο το αρχικό boost, ο ρυθμός αύξησης της δημοτικότητάς τους κάποια στιγμή φτάνει σε σημείο καμπής επειδή ο κόσμος μπορεί πολύ πιο εύκολα να δεθεί με ένα πρόσωπο, όμορφο ή μη. Αυτό που μένει, λοιπόν, για να διατηρηθούν επίκαιροι είναι η ένταση, η διαφορετικότητα και η ποιότητα της μουσικής τους.
Η μουσική του Vendex δεν διεκδικεί βραβείο πρωτοτυπίας, αρκετά samples και μουσικές του μοιάζουν «κλεμμένα» από άλλους DJs, αλλά το αποτέλεσμα είναι σωστό και εν τέλει δικό του, δηλαδή έχει δικό του ήχο.
Ο Ισπανός και μεγαλωμένος στην Ίμπιζα, Vendex, δεν έχει ιδιαίτερα μακρά πορεία στη hard techno σκηνή (γράφει, βέβαια, μουσική εδώ και σχεδόν δέκα χρόνια), η δημοτικότητά του όμως έχει φτάσει ήδη τα πιο εδραιωμένα ονόματα στον χώρο. Όπως έχω ξαναγράψει, το ζήτημα με το υποείδος αυτό της techno, που μοιάζει τόσο κορεσμένο, είναι να καταφέρεις να διαφοροποιηθείς και να βρεις ένα niche μέσα στο οποίο να αναπτυχθείς. Ο Vendex νιώθω πως το έχει καταφέρει αυτό, η μουσική του μοιάζει να είναι ένας ισορροπημένος συνδυασμός industrial techno και hard techno/trance με λίγη hardstyle. Κατά κάποιον τρόπο, είναι το «παιδί» του Azyr και του SNTS. Η μουσική του δεν διεκδικεί βραβείο πρωτοτυπίας, αρκετά samples και μουσικές του μοιάζουν «κλεμμένα» από άλλους DJs, αλλά το αποτέλεσμα είναι σωστό και εν τέλει δικό του, δηλαδή έχει δικό του ήχο. Υπάρχουν, βέβαια, και επιφυλάξεις, καθώς οποιαδήποτε προσπάθεια ενός DJ να μοιάσει στον συγκλονιστικό SNTS οδηγεί στη σύγκριση μαζί του, και μάλλον στην ήττα. Δεν υπάρχει αυτήν τη στιγμή ήχος πιο σκληρός, βιομηχανικός, έντονος και συνάμα συναισθηματικός από του SNTS (συχνά τα sets του με την Paula Temple σχολιάζονται ως τα μόνα με αληθινή hard/industrial techno).
Χάρη στο εντυπωσιακό οπτικοακουστικό show του στο φεστιβάλ Duro στη Βαρκελώνη, ένα από τα πιο «σκληρά» φεστιβάλ techno στην Ευρώπη, τον είδαν χιλιάδες θεατές. Όσον αφορά τώρα την παρθενική του εμφάνιση στο Oddity το Σάββατο, το mood ήταν κορυφαίο, αυτό που απολαμβάνεις σε hard techno events, όπου ο ήχος απευθύνεται μόνο σε μυημένους και το κοινό δεν είναι ετερόκλητο. Τα φώτα ήταν ωραία, ο ήχος δυνατός, μα όχι καθαρός (θες ωτοασπίδες), και στις τρεις ακριβώς βγήκε ο Vendex. Από τα πρώτα λεπτά έδειχνε πως δεν είχε έρθει ούτε για να κάνει εισαγωγές ούτε για να χτίσει κλιμακωτά το set του. Μπήκε αμέσως στο θέμα, έπαιξε σε υψηλά BPMs, με νεύρο και θυμό, και σε έβαζε στο κλίμα απευθείας. Ομολογώ πως, ενώ ανυπομονούσα για το event, δεν είχα ιδιαίτερες προσδοκίες για το πώς θα έπαιζε, μια και τα sets αυτά συχνά «φλυαρούν». Σε κάποια σημεία βγήκα σωστός.
Τις αλλαγές δεν τις έλεγες πάντα βελούδινες, υπήρχαν κάποια κομμάτια με αχρείαστες γέφυρες ή που προσέγγιζαν την dubstep και μια κάποια επαναληψιμότητητα προς το τέλος του set, που ήταν δυόμισι ώρες. Είχε, βέβαια, πολλά και σημαντικά καλά, διάθεση και όρεξη. Ο Vendex χόρευε και γινόταν ένα με τον κόσμο, το tracklist ήταν γενικά προσεγμένο, το μπάσο έντονο και βαθιά ικανοποιητικό· ένιωθες να χάνεσαι, οι κοιλιές ήταν ελάχιστες (αυτός ο κίνδυνος πάντα ελλοχεύει σε extended hard techno sets). Το πραγματικά εντυπωσιακό όμως για τον Vendex είναι το πώς έδενε τα κομμάτια μεταξύ τους. Δεν ξέρω πώς να το διατυπώσω σωστά, μια και δεν είμαι μουσικός, αλλά η ιδέα είναι ότι χρησιμοποιούν μια σειρά από μελωδίες/samples που επαναλαμβάνονται και δένουν τα κομμάτια με έναν μαγικό τρόπο, σχεδόν σαν να είναι live set – αυτές είναι πρακτικές και του Ben Klock και του SNTS, και πολλών άλλων κορυφαίων DJs, ανεξάρτητα από το ύφος που παίζουν. Συνολικά, αυτό που εκλάμβανες ήταν μια πραγματικά διασκεδαστική νύχτα με ένα φρέσκο όνομα, πολύ καλή μουσική (που είναι λιγότερη σε σχέση με πέρσι, που είχαμε και το Eon) και χορό ως το πρωί.
