ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΕΧΕΙ συνηθίσει το Velocity, έτσι και φέτος είχαμε ένα μεγάλο πάρτι να περιμένουμε το τελευταίο Σαββατοκύριακο της χρονιάς. Αυτήν τη φορά στο Universe, και όχι σε κάποιο κλειστό γήπεδο, φιλοξενήθηκαν ο Alignment, ο Nico Moreno και η Otta Ottie – οι δύο τελευταίοι εμφανίζονταν στην Ελλάδα για πρώτη φορά. Το line-up και η σειρά εμφάνισης ήταν αρκετά ταιριαστά, με το «κύριο» όνομα να βγαίνει στις τρεις και η μουσική να βαραίνει όσο περνούσε η ώρα.
Πηγαίνοντας νωρίς για να αποφύγουμε τη μεγάλη ουρά που μοιραία δημιουργήθηκε, λίγο πριν από τη μία προλάβαμε για λίγο το εναρκτήριο σετ του Cirkle· σταθερά με εντυπωσιάζουν η ένταση, οι αλλαγές και η προσαρμοστικότητά του στο υπόλοιπο line-up.
Ο Nico Moreno, έχοντας κατακτήσει τη hard techno/hard trance (με στοιχεία hardstyle) σκηνή, μία από τις δημοφιλέστερες στις μέρες μας και ομολογουμένως αρκετά κορεσμένη, αντιλαμβάνεσαι γρήγορα γιατί έχει αυτό το star quality που τον κάνει να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους.
Η Otta έχει μια σχετικά σύντομη πορεία κυρίως ως DJ και δευτερευόντως ως παραγωγός, αλλά η δημοτικότητά της αυξάνεται πολύ γρήγορα – ήταν η πρώτη φορά που την άκουσα κι εγώ από κοντά. Στην πράξη το σετ της, που πατά κυρίως σε trance και πιο funky στοιχεία, ικανοποιεί και με το παραπάνω. Δεν βαριέσαι λεπτό, είναι πάρα πολύ χορευτικό και έχει συνοχή. Οι αλλαγές της είναι βελούδινες και ο κόσμος ενθουσιάζεται από την αρχή. Οι επιλογές των τραγουδιών δεν είναι πολύ πρωτότυπες αλλά είναι πολύ ταιριαστές με τον ήχο της και τα τραγούδια του Somewhen προς το τέλος του σετ τρελαίνουν τον κόσμο κι αφήνουν ένα χαμόγελο στα χείλη.
Χωρίς καθυστερήσεις, βγήκε ο πρωταγωνιστής της βραδιάς Nico Moreno. Έχοντας κατακτήσει τη hard techno/hard trance (με στοιχεία hardstyle) σκηνή, μία από τις δημοφιλέστερες στις μέρες μας και ομολογουμένως αρκετά κορεσμένη, αντιλαμβάνεσαι γρήγορα γιατί έχει αυτό το star quality που τον έχει κάνει να ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους.
Συνδέεται αμέσως με το κοινό, κάνει είσοδο με δυνατά κομμάτια, χορεύει, χαμογελά και γίνεται και ο ίδιος μέρος του πάρτι. Είναι άλλη μια απόδειξη πως αυτή την εποχή (για καλό ή κακό) η εικόνα έχει σχεδόν την ίδια σημασία με τον ήχο. Το σετ του είναι γρήγορο, ρυθμικό, δεν κάνει κοιλιά, κορυφώνεται στα σωστά σημεία και σε κρατά ως το τέλος. Οι γέφυρες είναι βέβαια αρκετές, δεν λείπουν οι φλυαρίες, μια και τα πάρα πολλά lyrics και οι πoπ μελωδίες μοιάζουν να καταλαμβάνουν παραπάνω χρόνο απ' όσο θα έπρεπε, παρ' όλα αυτά βρήκε σίγουρα το κοινό του. Δεν θα επιδίωκα να τον ακούσω πάλι, αλλά γενικά μου άρεσε αρκετά.
Βέβαια, σε αυτό το σημείο οφείλω να πω πως αν και η θερμοκρασία και ο εξαερισμός ήταν τέλεια, και το μπάσο βαθύ, στα φώτα δεν έγινε ιδιαίτερη δουλειά (αυτού του είδους τα line-ups θέλουν λέιζερ) και ο χώρος γέμισε ασφυκτικά, όπως και στο Photon. Όσοι πήγαν πέρσι στον I Hate Models με τη Nur Jaber μάλλον κατάλαβαν γρήγορα πόσο πιο προσεκτική δουλειά έγινε στο ΟΑΚΑ. Το μεγάλο προσόν του Universe, βέβαια, είναι ότι βρίσκεται κοντά στο κέντρο της πόλης.
Kαι φτάνουμε στον Alignment, ένα από τα πρόσωπα που έδωσε νέα πνοή και τόνο στη hard techno όταν ξεκίνησε την καριέρα του, με τη δημοτικότητά του να αυξάνεται αδιάκοπα και να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στα μεγαλύτερα events του πλανήτη. Τον έχω ακούσει πολλές φορές και στην Ελλάδα και έξω, και όσο κι αν δεν θέλω να το παραδεχτώ, δεν είναι πολύ καλός DJ (άποψη που, απ' όσο ακούω, φαίνεται να μην ενστερνίζομαι μόνο εγώ). Είναι ίσως ο αγαπημένος μου παραγωγός αυτήν τη στιγμή. Τα κομμάτια του έχουν ένταση, θυμό, συναίσθημα και νοσταλγία, ήχο που δεν μοιάζει με τίποτε άλλο που έχεις ακούσει, σαν να βγαίνει απευθείας από την Κόλαση.
Το μπάσο του είναι εκκωφαντικό. Είναι σκοτεινός και «μαύρος», στο κινητό μου όλα τα χρόνια φιγουράρει στους αγαπημένους μου καλλιτέχνες. Από τη θεωρία μέχρι την πράξη όμως η απόσταση είναι μεγάλη και όσο κι αν προσπαθώ να τον απολαύσω live, στα σετ του βαριέμαι. Τo tracklist του είναι προσεγμένο, όμως ως σύνολο δεν δένει, κάνει μεγάλες, αχρείαστες παύσεις πολλών δευτερολέπτων (που αντιτίθενται πλήρως στη λογική της techno και στη συνέχεια που απαιτεί), οι αλλαγές είναι συχνά απότομες και νιώθεις εν τέλει να σε ρίχνει, δεν σε βάζει στη διάθεση να χορέψεις.
Κι ενώ τελικά το πάρτι μού άφησε μια απλώς καλή επίγευση, η βαθιά, αληθινή ικανοποίηση ήρθε την Κυριακή με τον Hector Oaks στο Ωδείο (το οποίο πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια είδα τόσο γεμάτο), σε ένα από τα Κυριακάτικα EDEN parties που διοργανώνει το Plissken. Βέβαια, και εδώ δυστυχώς η οργάνωση έπασχε –στην γκαρνταρόμπα πολλά μπουφάν δεν χώρεσαν, οι ουρές ήταν μεγάλες και ο ήχος διακόπηκε για τουλάχιστον μισή ώρα λόγω τεχνικών προβλημάτων–, αλλά ο Hector μας αποζημίωσε και με το παραπάνω.
Η μοναδική του ικανότητα να συλλέγει βινύλια, να μπορεί να ρεμιξάρει σχεδόν τα πάντα (όχι μόνο techno κομμάτια) και να τα φέρνει στα μέτρα του είναι ασυναγώνιστη στον χώρο. Στο 4,5 ωρών σετ του σε κατακλύζει το συναίσθημα, παίζει από industrial techno μέχρι discο και house. Ακούς remixes και ήχους ακυκλοφόρητους που ξέρεις πως μόνο αυτός μπορεί να παραγάγει και σου κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο ως το τέλος – δεν θες να σταματήσει να παίζει.
Η διάθεση του κόσμου ήταν στο ζενίθ και αποτελεί απόδειξη πως το παν σε ένα πάρτι, ανεξαρτήτως ύφους ή κοινού, θα είναι πάντα η καλή, ποιοτική μουσική. Όσες φορές και να τον ακούσω από κοντά δεν παύει να με εντυπωσιάζει και να παίζει πάντα κάτι διαφορετικό, κανένα σετ του δεν μοιάζει με άλλο δικό του. Οι μελωδίες του παίζουν ακόμη στο κεφάλι μου, ένα φανταστικό κλείσιμο για το ’24. Ένας φίλος μου είπε «είναι το καλύτερο πάρτι που έχω πάει». Δεν τον αδικώ.
