ΕΙΧΕ ΚΟΣΜΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ του Παναιτωλικού την Κυριακή το βράδυ, όπως και σε κάθε αγώνα σχεδόν, αντίθετα από τα περισσότερα γήπεδα των λιγοστών επαρχιακών ομάδων που συμμετέχουν στην ελληνική Superleague (όχι ότι οι «συνοικιακές» ομάδες της Αθήνας που αγωνίζονται στο «πρώτο τη τάξει» ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα παρουσιάζουν πιο θερμή εικόνα στην έδρα τους, όσο ιστορικές κι αν είναι).
Το παλιό γήπεδο, που υπάρχει από το 1930 και ανακαινίστηκε προ δεκαπενταετίας, βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του Αγρινίου, μιας πόλης βαθιά «αντι-τουριστικής» όπως δηλώνουν με κάποια δόση περηφάνιας οι φανατικοί οπαδοί της ομάδας (μου έρχονται στο μυαλό οι στίχοι του Μιχάλη Μπουρμπούλη στο τραγούδι του Χατζιδάκι «Το παιδί από την Κρήτη»: «ήταν κρύο το φεγγάρι / κρύο αλουμίνιο / σαν τα βράδια του Γενάρη / πάνω από τ’ Αγρίνιο»).
Προβληματικής θεματολογίας και φρασεολογίας πανό έχουν ανέβει κατά καιρούς από τους σκληρούς πυρήνες οπαδών των μεγάλων ομάδων, οι οποίες καταδυναστεύουν συστηματικά το ελληνικό ποδόσφαιρο και μονοπωλούν τη δημόσια συζήτηση και το αποκλειστικό ενδιαφέρον των ενημερωτικών μέσων.
Οι «Warriors», όπως επονομάζονται, συνωστίζονται στους εντός έδρας αγώνες στο πέταλο της Θύρας 6, στήνοντας όχι μόνο μία από τις πιο ενθουσιώδεις αλλά και από τις πιο ευφάνταστες εξέδρες του πρωταθλήματος. Γεγονός που καταδείχτηκε και μάλιστα με τον πιο ιδιαίτερο τρόπο προχθές στο ματς με τον Παναθηναϊκό, όταν υποδέχτηκαν την ομάδα τους έχοντας προετοιμάσει ένα εντυπωσιακό «κορεό». Αντί για χαρτόνια ύψωσαν σακούλες με τα αποτυπώματά τους στα χρώματα της ομάδας, ως μια ένδειξη αλληλεγγύης στον Νίκο Ρωμανό.
Ασχέτως της άποψης που μπορεί να έχει κανείς για την υπόθεση, θα πρέπει να ομολογήσει ότι ήταν μια χειρονομία ευφυής, μάλλον διακριτική και διόλου κραυγαλέα. Και ταιριάζει στην επιτυχημένη φετινή πορεία του συλλόγου, ο οποίος εμφανίζει ένα υγιές πρόσωπο σε όλα τα επίπεδα (ομάδα, διοίκηση, οπαδοί, προπονητικό τιμ με επικεφαλής την προσωπική μου αδυναμία, τον συναισθηματικό Κρητικό Γιάννη Πετράκη).
Το ίδιο βράδυ στο Γεώργιος Καραϊσκάκης, οι φανατικοί οπαδοί του Ολυμπιακού ανέβασαν πανό ως αντίδραση στην ποινική δίωξη του πρόεδρο της ΠΑΕ αλλά και μελών της διοίκησης του συλλόγου σχετικά με την υπόθεση των επεισοδίων στου Ρέντη όπου επήλθε ο θάνατος του αστυνομικού, Γιώργου Λυγγερίδη. Το πανό ανέγραφε: «100 χρόνια ιστορίας δεν τα αγγίζετε με μια στημένη δικογραφία. Κλείστε μας όλους φυλακή να ανοίξουμε Θύρα 7 και εκεί». Έγιναν κάποιες εκκλήσεις από τα μεγάφωνα να κατέβει, τελικά όμως το «μήνυμα» παρέμεινε μέχρι την λήξη του αγώνα.
Αντίστοιχης έμπνευσης (και συχνά ακόμα πιο προβληματικής θεματολογίας και φρασεολογίας) πανό έχουν κατά καιρούς ανέβει από τους σκληρούς πυρήνες οπαδών των μεγάλων ομάδων, οι οποίες καταδυναστεύουν συστηματικά το ελληνικό ποδόσφαιρο και μονοπωλούν τη δημόσια συζήτηση και το αποκλειστικό ενδιαφέρον των ενημερωτικών μέσων.
Την ίδια στιγμή, η περιφέρεια, που κάποτε ήταν ο ζωογόνος πνεύμονας του ποδοσφαίρου μας υπο-εκπροσωπείται στην πρώτη κατηγορία σε ακραίο βαθμό, ενώ ακόμα κι οι επαρχιακές ομάδες που έχουν το «θράσος» να ανταγωνιστούν στα ίσια τις παραδοσιακές και κατεστημένες δυνάμεις του κέντρου (και σε μικρότερο βαθμό, της Θεσσαλονίκης) αντί για επιβράβευση αντιμετωπίζονται, ανάλογα με το αποτέλεσμα, από τους οπαδούς των «μεγάλων ομάδων» ως «τσάτσοι» των ιστορικών αντιπάλων τους.
