ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ, ούτε και η τελευταία, αυτό είναι το μόνο βέβαιο, που η επιφανής –συχνά για τους λάθος λόγους, αλλά δεν φταίει η ίδια γι’ αυτό– Ελληνίδα διαιτήτρια Βάσω Τσαρούχα, δέχτηκε οχετό ύβρεων («Τσαρούχα π…άνα» και άλλα χειρότερα) από την εξέδρα. Το νέο περιστατικό συνέβη κατά τη διάρκεια του χθεσινοβραδινού αγώνα μπάσκετ ανάμεσα στην ΑΕΚ και την Φενέρμπαχτσε στα Άνω Λιόσια, ένα παιχνίδι εντελώς φιλικού χαρακτήρα όπου θα παρουσιαζόταν στο κοινό η φετινή εκδοχή της ελληνικής ομάδας ενώ συγχρόνως θα γιορταζόταν η εκατονταετηρίδα από την ίδρυση του συλλόγου.
Θεωρητικά, μια ωραία, οικογενειακή ατμόσφαιρα. Γύρω στα μισά του δεύτερου δεκάλεπτου όμως, η Τσαρούχα αναγκάστηκε να διακόψει προσωρινά το ματς καθώς πολλοί οπαδοί των γηπεδούχων την «στόλιζαν» εν χορώ με υβριστικά συνθήματα, για ασήμαντη αφορμή όπως μπορεί να συμπεράνει κανείς αν σκεφτεί τη μηδενική κρισιμότητα της αναμέτρησης.
Ο ιπποτισμός έχει πεθάνει στις μέρες μας και δικαίως, διότι το να προστατεύεται μια γυναίκα ως αδύναμη και περιορισμένη εκ φύσεως δεν είναι ούτε σωστό ούτε φεμινιστικό ούτε βοηθάει την ισότητα. Στην Τσαρούχα όμως οι «αγανακτισμένοι» δεν συμπεριφέρονται όπως θα συμπεριφέρονταν σ’ έναν άνδρα διαιτητή, αλλά πολύ χειρότερα και εντελώς σε προσωπικό (και έμφυλο) επίπεδο.
Το γεγονός ότι κάτι τέτοιο συνέβη σε φιλικό αγώνα και μάλιστα εορταστικού χαρακτήρα, σημαίνει ότι δεν μπορεί να έφταιγε κάποια αμφιλεγόμενη απόφασή της, αλλά η ίδια η παρουσία της και μόνο.
Η Τσαρούχα (η οποία έχει δεχτεί μέχρι και φτύσιμο σε αγώνα που διαιτήτευε) μπορεί να έχει στοχοποιηθεί ως φίλη του Ολυμπιακού από τους οπαδούς της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού (καθόσον αυτός είναι ο νηπιακός τρόπος με τον οποίον λειτουργεί το μυαλό πολλών φανατικών οπαδών), κυρίως όμως έχει στοχοποιηθεί ως γυναίκα, ως πρόσωπο δακτυλοδεικτούμενο και ανεπιθύμητο σ’ ένα ασφυκτικά ανδροκρατούμενο σύστημα. Αν είναι δυνατόν δηλαδή, μια γυναίκα να είναι ο «άρχων του αγώνα» σε αναμετρήσεις μεταξύ ανδρικών ομάδων, και μάλιστα στο «ελίτ» επίπεδο…
Υπάρχουν και κάποιοι που δικαιολογούν τις αντιδράσεις εναντίον της, ισχυριζόμενοι ότι ουδόλως έχουν να κάνουν αυτές με το ότι είναι γυναίκα αλλά με την κακή, και ενδεχομένως μεροληπτική, απόδοσή της στο παρκέ. Είναι, λένε, προκλητική (;), αυτάρεσκη, ευερέθιστη, διακόπτει τους αγώνες για ψύλλου πήδημα, θέλει να τραβά διαρκώς την προσοχή, κλπ. Με μια λέξη, δηλαδή, είναι «γυναίκα». Και δεν έχει καμία σημασία ούτε η πραγματική της αξία ούτε καν το γεγονός ότι το 2019 έγινε η δεύτερη μόλις γυναίκα που κλήθηκε να διαιτητεύσει αγώνα της Ευρωλίγκας.
Ο ιπποτισμός έχει πεθάνει στις μέρες μας και δικαίως, διότι το να προστατεύεται μια γυναίκα ως αδύναμη και περιορισμένη εκ φύσεως δεν είναι ούτε σωστό ούτε φεμινιστικό ούτε βοηθάει την ισότητα. Στην Τσαρούχα όμως οι «αγανακτισμένοι» δεν συμπεριφέρονται όπως θα συμπεριφέρονταν σ’ έναν άνδρα διαιτητή, αλλά πολύ χειρότερα και εντελώς σε προσωπικό (και έμφυλο) επίπεδο.
Τι να περιμένει κανείς όμως από τυφλωμένους οπαδούς όταν πριν λίγους μήνες, στη διάρκεια των play-offs του ελληνικού πρωταθλήματος μπάσκετ, της είχε επιτεθεί ο ίδιος ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ Παναθηναϊκός με φράσεις τόσο ακατανόμαστες που θα έκαναν και το πιο καμένο χουλιγκάνι να κοκκινήσει από ντροπή.
