ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ πώς ήταν τα καλοκαίρια όταν πήγαινα σχολείο. Η εποχή της ελευθερίας χωρίς μαθήματα, με μπόλικα παγωτά και κυριακάτικα μπάνια, λίγες διακοπές, αν και εφόσον μπορούσαμε, και σίγουρα ατελείωτες μέρες στο χωριό. Δεν χρειάζεται να σου πει το ημερολόγιο πώς λέγονται αυτοί οι μήνες που σου εξασφαλίζουν όλα αυτά σε συνδυασμό, άρα το καλοκαίρι δεν είχε καμία σχέση με τον χρόνο αλλά με την ιδέα της απόλυτης ευτυχίας.
Ακόμα και ως φοιτήτρια, παρότι οι καλοκαιρινές διακοπές περιορίστηκαν αρκετά σε διάρκεια –αν βάλεις εξεταστικές και διαβάσματα– και πάλι ο Ιούνιος έφερνε μαζί του μια αίσθηση απελευθέρωσης και χαλάρωσης. Βέβαια, τότε τα παγωτά έμπαιναν στην κατηγορία των ενοχικών απολαύσεων και δεν μετρούσαμε πόσα θα έτρωγε ο καθένας, αλλά πόσες θερμίδες γλιτώνουμε αποστρέφοντας το βλέμμα από τον αγαπημένο μας πύραυλο.
Αν το πρωί ξυπνήσω στο νησί και νιώσω ότι μου λείπει ένας καφές της προκοπής, του χρόνου θα μείνω σπίτι μου αγκαλιά με τον μονοποικιλιακό μου εσπρέσο και θα κάνω βόλτες στην Αθήνα του staycation.
Εκείνη την περίοδο είχα πια μάθει ότι το «χωριό» δεν ήταν ακριβώς χωριό-πατρίδα, αλλά χωριό-εξοχικό που νοίκιαζαν οι γονείς για να μας χτυπάει ο βουνίσιος αέρας. Ξέρεις τώρα. Ελλάδα των '80s, όπου η μέση μικροαστική οικογένεια μπορούσε να πληρώνει παραθεριστική κατοικία και ταυτόχρονα να χτίζει το σπίτι της – ακόμα και χωρίς δάνειο. Σε κάθε περίπτωση, όταν έμαθα ότι τίποτα δεν μας συνέδεε με την πανέμορφη Τερψιθέα, ξεριζώθηκε η καρδιά μου και μαζί η εικόνα με τα αμέτρητα έλατα που για χρόνια έβλεπα από εκείνο το παράθυρο.
Έτσι κι αλλιώς όμως, είναι η φάση που δεν θέλαμε χωριό, αλλά καμιά Μύκονο, Σαντορίνη ή Πάρο, το τρίγωνο της ευτυχίας για κάθε εικοσάχρονο που σέβεται τον εαυτό του. Κουβαλούσαμε σακίδια με ανακατεμένα T-shirt, μαγιό και κανένα πιστολάκι για τα μαλλιά, απαραίτητο για τα κορίτσια όπως το φούξια hair gel για τα αγόρια της παρέας.
Κράτησα για χρόνια τη λαχτάρα για το καλοκαίρι –ή με κράτησε εκείνη, δεν ξέρω–, ακόμα κι όταν ξεκίνησα δουλειά και διαπίστωσα ότι, όταν είσαι επαγγελματίας, οι μέρες των διακοπών μειώνονται δραματικά. Κάθε χειμώνα περίμενα τον Ιούνιο, αλλά μάλλον αυτή ήταν μια συνήθεια που δεν είχε πια καμία σχέση με το παρόν μου και καθώς περνούσαν τα χρόνια άρχισα να χάνω το νόημα των διακοπών της ενήλικης ζωής.
Όταν μάλιστα έπιασα τον εαυτό μου να ξεκινάει για κάμπινγκ φροντίζοντας να έχω πάρει μαζί το μισό μου σπίτι, κατάλαβα ότι μάλλον πρέπει να επαναπροσδιορίσω τη σχέση μου με το καλοκαίρι. Μου πήρε πολύ καιρό να παραδεχτώ ότι αυτή ίσως και να μην είναι η αγαπημένη μου εποχή –κι αυτή είναι μια μάχη εσωτερική που συγκρίνεται μόνο με τη στιγμή που μαθαίνεις την αλήθεια για τον Αϊ-Βασίλη– κι ακόμα περισσότερο να ομολογήσω ότι ίσως, ίσως το να μείνω στην πόλη, στο σπίτι μου, χωρίς να δουλεύω, μπορεί και να είναι οι πιο ουσιαστικές διακοπές που έχω ανάγκη.
Θέλω να πω, είναι πολύ ωραία να φορτώνεσαι σε ένα πλοίο για την Αμοργό, αλλά αν είναι να κουβαλάς όλα όσα ορίζουν την καθημερινότητά σου, δεν ξέρω ποιο είναι το νόημα. Το λέω εγώ, που έχω πάει διακοπές κουβαλώντας μαζί την εσπρεσομηχανή μήπως και δεν βρίσκω το πρωί καφέ της προκοπής. Αν όντως ως ενήλικες δεν μπορούμε να αρκεστούμε σε εκείνο το σακίδιο με τα ανακατεμένα Τ-Shirts, το staycation μπορεί να είναι πιο ξεκούραστη επιλογή.
Είναι ωραίο να ξυπνάς το πρωί χωρίς να έχεις κάτι να κάνεις, να πίνεις καφέ βλέποντας –για πρώτη φορά;– πώς φωτίζεται εκείνη την ώρα το σπίτι σου και να κάνεις βόλτα σε μια πόλη που ποτέ δεν χάνει την ομορφιά της. Η πιο γνώριμη διαδρομή είναι διαφορετική και εκείνο το οικογενειακό brunch που πάντα ονειρευόσουν σε ένα συγκεκριμένο μαγαζί ή το μπαράκι που από την αρχή του καλοκαιριού έλεγες ότι θα πας μπορούν να σε κάνουν να νιώσεις το νόημα των διακοπών. Ακόμα κι αν αυτή είναι μια επιλογή ανάγκης, με τα υψηλά κόστη των ακτοπλοϊκών και της διαμονής, ή αν απλώς δεν θέλεις να κουβαλήσεις σε ένα νησί τον ενήλικο εαυτό σου που δεν αποχωρίζεται τον αγαπημένο του εσπρέσο, η «διακοπή» από την καθημερινότητα μπορεί να είναι η ίδια η καθημερινότητα βιωμένη αλλιώς.
Τα γράφω αυτά λίγο πριν φύγει το πλοίο μας για τη Δονούσα. Αυτήν τη φορά χώρεσα σε μία και μόνη βαλίτσα όλα όσα χρειάζεται μια τετραμελής οικογένεια για να περάσει καλά. Μαγιό, πετσέτες, σαγιονάρες, βιβλία και λίγα ανακατεμένα T-shirts. Χωρίς αυτοκίνητο –αλά παλαιά– και σίγουρα χωρίς εσπρεσομηχανή, θα δώσω μια τελευταία ευκαιρία στον εαυτό μου να θυμηθεί πώς είναι οι κανονικές διακοπές. Αν το πρωί ξυπνήσω στο νησί και νιώσω ότι μου λείπει ένας καφές της προκοπής, του χρόνου θα μείνω σπίτι μου αγκαλιά με τον μονοποικιλιακό μου εσπρέσο και θα κάνω βόλτες στην Αθήνα του staycation.
