Στην οδό Πετράκη 12 η κεραμίστρια Μαρία Λιναρδάκη παρουσιάζει από τις 27 έως τις 30 Μαρτίου κεραμικά αντικείμενα, γλυπτά και εικαστικά έργα πλασμένα με φαντασία και τρυφερότητα. Ο τίτλος της έκθεσης, «Πετράκη 12», οφείλεται στους χώρους όπου γίνεται η έκθεση, στην γκαλερί Έγινα-Αίγινα αλλά και στον χώρο της ίδιας της καλλιτέχνιδας, που βρίσκονται σε μια παλιά εμπορική στοά στο κέντρο της Αθήνας, στο Σύνταγμα.
Η Μαρία Λιναρδάκη φτιάχνει χρηστικά αντικείμενα, φωτιστικά και εικαστικά έργα, αποκωδικοποιώντας αναμνήσεις και εντυπώσεις από τα σχέδια αντικειμένων γύρω της. «Κοιτώντας με επίμονη σκέψη ένα τρισδιάστατο πλακάκι πορσελάνης με λουλούδια και πουλιά, που βρίσκεται κρεμασμένο στη μέση ενός τοίχου, αποκωδικοποιώ την αγάπη μου για τη φύση ως έμπνευση για τη δημιουργία και τη διακόσμηση των κεραμικών μου. Κουβαλούσα για χρόνια μέσα μου μια σκηνή: Σ’ έναν κήπο με δέντρα, λουλούδια, πουλιά και χώμα θυμάμαι μικρό παιδί να κουβαλάω νερό και να φτιάνω λάσπη. Να πλάθω με προσήλωση και χαρά σπιτάκια, φούρνους και ψωμάκια, κούκλες και ανθρωπάκια. Να δημιουργώ έναν κόσμο δικό μου, πρωτόπλαστο, στολισμένο με παχιά, μυρωδάτα ανθάκια πορτοκαλιάς» λέει.
«Η κεραμική σήμερα είναι τέχνη που δικαιωματικά ζητάει τον χώρο της ανάμεσα στις άλλες καλές τέχνες. Και στην Ελλάδα είχαμε και έχουμε πολύ καλούς κεραμίστες-καλλιτέχνες που περιμένουν να δείξουν τη δουλειά τους εντός και εκτός των συνόρων».
Οι υπόγειες διαδρομές αυτής της ανάμνησης δεν την εγκατέλειψαν ποτέ και πυροδότησαν τη δημιουργικότητά της όταν πριν από μερικά χρόνια έπιασε τον πηλό. Γεννημένη και μεγαλωμένη σε ένα σπίτι με κήπο στην Καλαμάτα, η πρώτη της ανάμνηση είναι η αγάπη της για το χώμα. «Θυμάμαι να παίζω από πολύ μικρή ηλικία ώρες ολόκληρες με το νερό και το χώμα, γιατί μου έδιναν τη χαρά να τα μετατρέπω σε κάτι που ήθελα ή είχα στο μυαλό μου, και αυτό με απορροφούσε και μου έδινε ικανοποίηση και χαρά. Η οικογένειά μου δεν είχε σχέση με την κεραμική∙ αγαπούσε την τέχνη και υποστήριζε την αγάπη μου και την κλίση μου στη ζωγραφική, τη χειροτεχνία και τις κατασκευές».
Η εποχή έδινε λίγο χώρο σε καλλιτεχνικές ανησυχίες και με άξονα την ποικιλία της μόρφωσης και αργότερα της πιο «στέρεης» επαγγελματικής αποκατάστασης, σπούδασε καταρχάς νομικά στη Νομική Αθηνών. Ήξερε από την αρχή πως δεν θα γινόταν ποτέ δικηγόρος και μετά το τέλος των σπουδών της άρχισε την αναζήτησή γύρω από τα ενδιαφέροντά της, τόσο τα θεωρητικά και όσο και τα πρακτικά.
«Έμεινα έναν χρόνο στο Εδιμβούργο για ζωγραφική και μετά βρέθηκα στο Παρίσι για μεταπτυχιακά στη Σορβόννη, Παρίσι Ι, στο τμήμα Αισθητικής, Φιλοσοφίας, Τέχνης και Πολιτισμού. Το θέμα μου ήταν το ελληνικό ένδυμα τον 19ο αιώνα και η εξέλιξή του από παραδοσιακό σε δυτικό. Με απασχολούσε πάντα η αισθητική και η μετάβαση από μια εποχή σε μια άλλη. Αγαπούσα όμως και το ένδυμα ως αντικείμενο, σημειολογικά, αλλά και ως μόδα, σχέδιο, υλικά, πατρόν κ.λπ.» λέει.
Έτσι, όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, μαζί με τη φίλη της Αλεξάνδρα Βασιλείου δημιούργησαν την εταιρεία σχεδιασμού και κατασκευής ρούχων Declic, που είχε μεγάλη επιτυχία. Η εταιρεία σταμάτησε να λειτουργεί όταν το «επιχειρείν» επισκίασε το «δημιουργείν» και η Μαρία αποφάσισε ότι οι σπουδές της στη Νομική ήταν χρήσιμες όταν αποφάσισε να κάνει οικογένεια. «Μου φάνηκε ότι το να γίνω συμβολαιογράφος, εκτός από την οικονομική συμβολή, θα μου άφηνε και χρόνο να ασχοληθώ και με τα άλλα μου ενδιαφέροντα. Φευ, για πολλά χρόνια η συμβολαιογραφία ήταν η μόνη μου έγνοια» λέει.
Το 2010 ξεκίνησε ένα καινούργιο ταξίδι, αυτό που ποθούσε η ψυχή της, και μετά από αναζητήσεις για δασκάλους και χώρους όπου θα μπορούσε να μάθει κεραμική και τροχό, πήρε το ρίσκο να δοκιμάσει να βαδίσει σε μια νέα διαδρομή, μακρά, σε μια τέχνη πολύπλοκη και συγχρόνως ανακουφιστική. Το ταξίδι της για κάτι καινούργιο είχε πυροδοτηθεί, αν και οι αποφάσεις δεν ήταν εύκολες.
«Η έξοδος από τη συμβολαιογραφία μού πήρε σχεδόν τέσσερα χρόνια. Αυτό είχε περισσότερο να κάνει με λόγους πρακτικούς και ευθύνης απέναντι στους άλλους και λιγότερο ψυχολογικούς και ανασφάλειας οικονομικής και κοινωνικής. Απλά για μένα είχε έρθει ο καιρός να εκφραστώ πραγματικά χωρίς στεγανά και αυτό μου το έδωσε τη συγκεκριμένη στιγμή η τέχνη της κεραμικής» λέει. «Ασχολούμαι συστηματικά με την κεραμική για δεκαπέντε χρόνια και σκέφτομαι ότι η κεραμική με συνεπήρε γιατί μοιάζει τόσο πολύ με τη ζωή. Είναι απρόσμενη, έχει μέσα της τη χαρά και την απογοήτευση, που δημιουργούν ενέργεια» λέει. «Η κεραμική σήμερα είναι τέχνη που δικαιωματικά ζητάει τον χώρο της ανάμεσα στις άλλες καλές τέχνες. Και στην Ελλάδα είχαμε και έχουμε πολύ καλούς κεραμίστες-καλλιτέχνες που περιμένουν να δείξουν τη δουλειά τους εντός και εκτός των συνόρων».
Η Μαρία Λιναρδάκη δεν έχει μετανιώσει ποτέ για την επιλογή της. Όταν ξυπνά το πρωί και ρωτά το καθρεφτάκι της πού θα ήταν ευχαριστημένη να βρίσκεται, αυτό απαντάει πάντα, χωρίς φόβο και με πάθος, στο εργαστήριο να φτιάχνει σχέδια στον πηλό.
«Με τον καιρό κατάλαβα ότι αυτό που με απασχολούσε ήταν να δώσω κίνηση και ελαφρότητα σε ένα υλικό βαρύ όπως ο πηλός. Έτσι ξεκίνησα μια διαδρομή αναζήτησης υλικού και πειραματισμού με διάφορα είδη πηλού, που το καθένα επηρέασε με διαφορετικό τρόπο τη φόρμα και τη διακόσμηση των έργων μου. Ο παραδοσιακός κόκκινος πηλός μού άρεσε γιατί είχε αυτήν τη δύναμη, την άμεση επαφή με τη γη, και με οδηγούσε σε κατασκευές με παραδοσιακές καταβολές» λέει.
Η πορσελάνη, η λευκή και λεπτεπίλεπτη, «σαν τα ανθάκια της πορτοκαλιάς», όπως λέει, την οδήγησε στη μικρογλυπτική, στις τρισδιάστατες και φανταστικές απεικονίσεις πουλιών, λουλουδιών και ξωτικών. Την οδήγησε επίσης σε αρθρωτές κατασκευές με χρήση και άλλων υλικών, κυρίως κλωστών και υφάσματος, που βοηθούν στην ανάδειξη της ευθραυστότητας της κίνησης.
Η Μαρία Λιναρδάκη ζει δημιουργώντας σε έναν κόσμο εύθραυστο και συγχρόνως σκληρό. Με ένα κομμάτι πηλού ξαναβρήκε το παιδί και τον κήπο, κρατώντας για πάντα τα λουλούδια και τα πουλιά στα κεραμικά της. Η τέχνη της, που είναι ζυμωμένη με αναμνήσεις, εικόνες της τέχνης και παραδείγματα μεγάλων δασκάλων, φανερώνει ότι τίποτα δεν χάνεται όταν οι άνθρωποι βρίσκουν τον δρόμο, το εργαστήριο ιδεών τους, ένα κομμάτι χωμάτινο που πλάθοντάς το νιώθουν ευτυχισμένοι.
«ΠΕΤΡΑΚΗ 12» της Μαρίας Λιναρδάκη
Από 27 έως 30 Μαρτίου στην Πετράκη 12 (Σύνταγμα)
Λειτουργία: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 12-6
