Η Ιωάννα Πανταζοπούλου φέρνει 4.000 κουκουνάρια και 103 καρύδες στη σκηνή της Λυρικής

Ιωάννα Πανταζοπούλου Facebook Twitter
Μια punk Αλίκη γλίστρησε έξω από το παραμύθι στη σύγχρονη τσιμεντούπολη και μας προσκαλεί κι εμάς στο μαγικό της νησί. Φωτ.: Πάνος Κοκκινιάς
0

«Θα είναι όλο πολύ λαμπερό», είναι η πρώτη κουβέντα που μου λέει η Ιωάννα Πανταζοπούλου, καθώς κάθεται απέναντί μου στην «Αγορά» του ΚΠΙΣΝ. Ξεκινάμε τη συνομιλία μας λιγάκι στα τυφλά, μια και δεν της επιτρέπεται να με αφήσει να μπω στο backstage και να δω τη διαδικασία στησίματος του έργου, περίπου δηλαδή όπως ξεκινά η δημιουργική διαδικασία και για την ίδια, σαν να απλώνει το χέρι και να αρπάζει αστέρια μέσα από το απόλυτο σκοτάδι.

Μου μιλά με μια ευγενική συστολή, όπως ένας μεθυσμένος ψιθυρίζει τα πιο τρελά του όνειρα στο αυτί ενός καθημερινού ανθρώπου. Μοιάζει σαν να την ακούμπησε τρυφερά στον πλανήτη μας το φύλλο ενός δέντρου, μια punk Αλίκη που γλίστρησε έξω από το παραμύθι στη σύγχρονη τσιμεντούπολη και μας προσκαλεί κι εμάς στο μαγικό της νησί. Επισκέπτομαι τον κόσμο για λίγο.

«Τι θα δούμε στη δική σας εκδοχή του "The artist on the composer";» ρωτάω.

Το έργο «A summer evening» που θα παρουσιαστεί στις 22, 23 και 24 Σεπτεμβρίου στην αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής αποτελείται από 135 γλυπτά, εκ των οποίων τα 103, όπως αποκαλύπτει, θα είναι καρύδες, ρέπλικες της μεγαλύτερης καρύδας του κόσμου, που βρίσκεται στις μικροσκοπικές Σεϋχέλλες και ονομάζεται «Coco de mer».

Φαντάζομαι ήδη πριν συναντηθούμε πως καπνίζει μανιωδώς, και όντως, στρίβοντας ένα τσιγάρο, μου απαντά: «Ένα όνειρο θα δείτε. Θέλω ο θεατής να μπει μέσα στην αίθουσα και με το που καθίσει στην καρέκλα να ταξιδέψει». Όσο μου μιλά προσέχω τα πλαστικά φλούο ροζ σανδάλια της με τις μαύρες κάλτσες και το χαρακτηριστικό της μπλε eyeliner, το οποίο φορά κάθε μέρα απ' όταν ήταν 22 χρονών. Είναι εκστασιασμένη για το έργο που ετοιμάζει, γι' αυτόν τον εξωτικό κόσμο που έχει καταφέρει να δημιουργήσει, «παρότι τον έχω φτιάξει εγώ, τον πιστεύω πραγματικά», λέει.

Η εικαστικός Ιωάννα Πανταζοπούλου φέρνει 4000 κουκουνάρια και 103 καρύδες στην σκηνή της Λυρικής Facebook Twitter
Το έργο ακολουθεί τη δομή της μουσικής, είναι χωρισμένο σε 5 πράξεις, όπως 5 είναι και τα κεφάλαια του κομματιού του Crumb. Στόχος της ήταν να δημιουργήσει ένα ενιαίο σύνολο, μια σχολαστικά χορογραφημένη εγκατάσταση, όπου μουσική και έργο θα είναι αδιαχώριστα. Φωτ.: Πάνος Κοκκινιάς

Το έργο «A summer evening» που θα παρουσιάσει στις 22, 23 και 24 Σεπτεμβρίου στην αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής αποτελείται από 135 γλυπτά, εκ των οποίων τα 103, όπως αποκαλύπτει, θα είναι καρύδες, ρέπλικες της μεγαλύτερης καρύδας του κόσμου που βρίσκεται στις μικροσκοπικές Σεϋχέλλες και ονομάζεται «Coco de mer». Σύμφωνα με το δελτίο Τύπου, το έργο μιλά για ένα τροπικό νησί βγαλμένο από τις αναμνήσεις της, από τις επισκέψεις στον πατέρα της στις Σεϋχέλλες, όπου διετέλεσε γενικός πρόξενος της Ελλάδας, μια επιστροφή στον τόπο των παιδικών της χρόνων.

«Και το τοπίο στις Σεϋχέλλες και οι καρύδες συνδέονται με την προσωπική μυθολογία μου, πράγματι», λέει. «Παίζαμε με αυτές με τον αδελφό μου μικροί, αλλά ο κόσμος που δημιουργώ είναι κάτι άλλο, δεν ανήκει πουθενά και ανήκει παντού – εκτός τόπου και χρόνου». Δεν θέλει να διαβάσουμε το έργο της αυτοβιογραφικά. «Είναι πολύ πιο απλό», μου λέει και, σαν να καθαρίζει με μια βιαστική χειρονομία τα θολωμένα νερά του μυαλού μου, συνεχίζει: «Είναι απλώς κάτι πολύ ιδιαίτερο αυτές οι καρύδες, κι αν κάποιος δεν έχει ταξιδέψει εκεί, κάτι που δεν γνωρίζει».

«Γιατί όμως αυτές οι καρύδες να ξεβραστούν στην Αθήνα του τώρα;» τη ρωτάω. «Πώς φτάνουν εδώ; Είναι κάτι τόσο εξωγήινο για εμάς, που μοιάζει σαν να έπεσαν από τον ουρανό».

«Θέλω και οι θεατές να νιώσουν ακριβώς έτσι, ή πως έπεσαν όλα αυτά από τον ουρανό ή πως ξεβράστηκαν αυτοί εκεί. Ουρανός, γη, δεν χωρίζονται σε αυτό το σύμπαν που φτιάχνω, τα δέντρα φυτρώνουν ανάποδα, προς τα πάνω, προς τα κάτω. Δεν υπάρχει βαρύτητα. Φοράνε τα καλά τους, χορεύουν». Η καρύδα ονομάζεται έτσι γιατί ξεβραζόταν από τη θάλασσα και οι άνθρωποι νόμιζαν πως προερχόταν από κάποιο υποθαλάσσιο δάσος με κοκοφοίνικες, δεν μπορούσαν να καταλάβουν από πού ερχόταν. Το γκουγκλάρω βιαστικά, ενώ εκείνη απαντά σε μια κλήση στο τηλέφωνό της, και μου φέρνουν στον νου τα ερωτικά γλυπτά της Louise Bourgeois, κάτι ανθρώπινο και σωματικό: οι θηλυκές καρύδες μοιάζουν με γυναικεία γεννητικά όργανα, και οι αρσενικές έχουν σχήμα φαλλικό.

Η εικαστικός Ιωάννα Πανταζοπούλου φέρνει 4000 κουκουνάρια και 103 καρύδες στην σκηνή της Λυρικής Facebook Twitter
Tο έργο μιλά για ένα τροπικό νησί βγαλμένο από τις αναμνήσεις της, από τις επισκέψεις στον πατέρα της στις Σεϋχέλλες, όπου διετέλεσε γενικός πρόξενος της Ελλάδας, μια επιστροφή στον τόπο των παιδικών της χρόνων. Φωτ.: Πάνος Κοκκινιάς

«Αλλά οι καρύδες στο έργο μου είναι πολύ παιχνιδιάρικες» συμπληρώνει κάπως περήφανα, σαν παιδί που έχει κάνει μόλις κάποια σκανδαλιά. Το μουσικό κομμάτι του έργου, «Music for a summer evening (Makrokosmos III)» του Αμερικανού συνθέτη George Crumb, προτείνεται από τον καλλιτεχνικό διευθυντή της ΕΛΣ Γιώργο Κουμεντάκη, σε συνέχεια μιας συζήτησης που είχε μαζί του γύρω από την αρχική της πρόταση. Το έργο ακολουθεί τη δομή της μουσικής, είναι χωρισμένο σε 5 πράξεις, όπως 5 είναι και τα κεφάλαια του κομματιού του Crumb. Στόχος της ήταν να δημιουργήσει ένα ενιαίο σύνολο, μια σχολαστικά χορογραφημένη εγκατάσταση, όπου μουσική και έργο θα είναι αδιαχώριστα.

Της λέω πως ακούγοντας το έργο του Crumb στο Spotify, στο λεωφορείο προτού τη συναντήσω, είχα την αίσθηση ενός έργου κλειστοφοβικού, ενός σύμπαντος περίεργων ήχων, σχεδόν στοιχειωμένων, που μοιάζει να έρχονται σε αντίθεση με τα έργα χαράς που δημιουργεί εκείνη, την έκρηξη χρώματος παλαιότερων εγκαταστάσεών της. Δεν συμφωνεί μαζί μου, «δεν είναι έτσι» λέει, το λέει όμως τρυφερά, δεν θέλει να μου πει ότι κάνω λάθος, και συνεχίζει: «Μα και το μουσικό κομμάτι είναι χαρούμενο, όταν το δεις μαζί με τα visuals που ετοιμάζουμε θα σε μεταφέρει αλλού. Ταίριαξε απόλυτα, σαν κάτι πολύ φυσικό, είναι σαν να είναι οι οργανικοί ήχοι των γλυπτών. Όπως τα γλυπτά μου αλλάζουν με τη μουσική, νομίζω πως έτσι και η μουσική συνομιλεί με έναν τρόπο βαθύ με τα γλυπτά.

«Σαν να μεταμορφώνουν το ένα το άλλο;» ρωτάω.

«Ναι. Είναι ένα έργο ταυτόχρονα ουτοπικό και δυστοπικό. Μυστηριώδες και χαρούμενο μαζί. Η ορχήστρα είναι μέρος του έργου, μπλέκεται με τα γλυπτά, τα οποία θα βρίσκονται στη σκηνή χωρίς να είναι σκηνογραφία, θα χορεύουν».

Αναρωτιέμαι πώς νιώθει γι' αυτή την αλλαγή συνθήκης, το πέρασμά της από τις εγκαταστάσεις σε ένα έργο που θα παρουσιαστεί στη σκηνή και δεν μπορούμε, ως θεατές, να το προσπεράσουμε βιαστικά, να χαζέψουμε λίγο και, όταν το θελήσουμε, να φύγουμε. Αυτήν τη φορά εκείνη έχει τον απόλυτο έλεγχο, μας εξουσιάζει ολοκληρωτικά και για 35 λεπτά θα έχει όλη την προσοχή μας.

«Είναι κάτι που σκεφτόμουν από την αρχή, ένα curiosity για μένα, μια παράδοξη εμπειρία. Δεν ξέρω και πώς θα βγει τελικά. Συνήθως τα γλυπτά μου μπορείς να τα πλησιάσεις, να κυκλοφορήσεις μέσα τους, τώρα όμως, αντί να κυκλοφορούν οι θεατές, κυκλοφορούν υπνωτισμένα από τη μουσική τα έργα. Είναι σχεδόν σαν πίνακας». «Σαν πίνακας σε κίνηση;» τη ρωτάω. «Θα μπορούσε, αλλά όχι, το τρισδιάστατο το κάνει πιο αληθινό. Υπάρχει το κάδρο, αλλά κι αυτό κάπως χάνεται. Σκέψου πως τα πάντα θα αιωρούνται, εκτός από τους μουσικούς».

Οι ανησυχίες για το περιβάλλον είναι πάντα παρούσες στη δουλειά της, αλλά όχι με έναν τρόπο επιφανειακό, δεν είναι κάποιο big statement, περισσότερο μια ειλικρινής στάση ζωής. «Προσπαθώ πάντα, και στις πιο εφήμερες δουλειές μου, να δίνω μια άλλη ζωή στα υλικά ώστε να αποκτούν μια δεύτερη ευκαιρία, έναν καινούργιο ρόλο. Από εκεί που ανακύκλωνα υλικά που κάποιος πέταγε ή δεν ήθελε και που είχαν ουσιαστικά χάσει τη ζωή τους, με αυτό το έργο προσπαθώ να διατηρήσω αυτά που ίσως στο σύντομο μέλλον σταματήσουν να υπάρχουν. Γιατί ενώ τα πλαστικά θα υπάρχουν για πάντα, τα δέντρα μπορεί και όχι. Με μια φωτιά χάνεται ένα ολόκληρο δάσος. Το έξω έχει έρθει μέσα, και το μέσα έξω. Όλο αυτό ήταν μια τόσο παράδοξη συνθήκη αυτό το καλοκαίρι, σχεδόν κάθε εβδομάδα ακούγαμε για κάποια νέα καταστροφή κι εγώ ήμουν κλεισμένη μέσα κι έφτιαχνα δέντρα».

Η εικαστικός Ιωάννα Πανταζοπούλου φέρνει 4000 κουκουνάρια και 103 καρύδες στην σκηνή της Λυρικής Facebook Twitter
Οι ανησυχίες για το περιβάλλον είναι πάντα εκεί στην δουλειά της, αλλά όχι με έναν τρόπο επιφανειακό, δεν είναι κάποιο big-statement όσο μια ειλικρινής στάση ζωής. Φωτ.: Πάνος Κοκκινιάς

«Υπάρχει όμως και πάρα πολλή έρευνα, γιατί πίσω από κάθε υλικό υπάρχει μια ιστορία», συνεχίζει. «Για την εγκατάσταση χρειαζόμουν 4.000 κουκουνάρια, τα οποία ψάχναμε με τον Jason στα βουνά. Τόσα κουκουνάρια είναι αρκετούτσικα, έτσι; Φτάσαμε ως τον Κουβαρά, όπου ήμασταν οι κατσίκες κι εμείς, και μαζεύαμε μόνοι μας κουκουνάρια. Σε αυτό το έργο υπάρχει μια μείξη από υλικά που έχω μαζέψει, και βρει, π.χ. από ξεραμένους θάμνους και φύλλα από γιούκα που υπάρχουν σχεδόν παντού μέχρι υφάσματα και βιομηχανικά υλικά. Ωστόσο δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιο υλικό είναι οργανικό και ποιο όχι».

Καθώς ετοιμαζόμαστε να φύγουμε, τη ρωτάω τι είναι αυτό που πρέπει να κρατήσω από τη συζήτησή μας για το «A summer evening». «Ποιο είναι το όνειρό σας;»

«Να είναι ένα ταξίδι ή ένα όνειρο, κάτι μαγικό»

— Το τρελό όνειρο της Ιωάννας Πανταζοπούλου;
Όχι μόνο… θα μπορούσε να είναι και δικό σου.

— Λίγο σαν παραμύθι;
Ναι, αλλά αληθινό παραμύθι, δεν είναι στη φαντασία σου, το βλέπεις μπροστά σου. Είναι λίγο οξύμωρο αυτό που λέω, και γι' αυτό μου αρέσει.

«Ξέρεις, όλα είναι τελικά απλά συναισθήματα», λέει, «μα είναι τόσο απλά τα πράγματα;», τη ρωτάω κι εκείνη υποχωρεί χωρίς να μου δώσει κάποια απάντηση.   

Η Ιωάννα Πανταζοπούλου δυσκολεύεται με τα πολλά λόγια, «θα δεις» λέει, όταν την πιέζω παραπάνω. Μου δίνει το χέρι της για να με χαιρετήσει κι έπειτα χάνεται με τον ίδιο μαγικό τρόπο που ήρθε. Το μόνο που προδίδει πως δεν είναι κι αυτή ένα πλάσμα μαγικό, μέρος του κόσμου που δημιουργεί για εμάς, είναι ο πράσινος αναπτήρας και το κίτρινο σακουλάκι καπνό που κρατά στα χέρια της.

Η εικαστικός Ιωάννα Πανταζοπούλου φέρνει 4000 κουκουνάρια και 103 καρύδες στην σκηνή της Λυρικής Facebook Twitter
«Σε αυτό το έργο υπάρχει μια μeίξη από υλικά που έχω μαζέψει, και βρει, π.χ. από ξεραμένους θάμνους και φύλλα από γιουκα που υπάρχουν σχεδόν παντού μέχρι υφάσματα και βιομηχανικά υλικά, αλλά δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιο είναι οργανικό και ποιο όχι». Φωτ.: Πάνος Κοκκινιάς

Info:
Το πρωτοποριακό πρόγραμμα
«The artist on the composer» αναπτύχθηκε από τον oργανισμό ΝΕΟΝ και την Εθνική Λυρική Σκηνή το 2019 με σκοπό να διερευνήσει τη σχέση των εικαστικών τεχνών με την κλασική μουσική και την όπερα.
Επιμέλεια: Γιώργος Κουμεντάκης (καλλιτεχνικός διευθυντής ΕΛΣ) - Ελίνα Κουντούρη (διευθύντρια ΝΕΟΝ)
Τρίτη ανάθεση: Ιωάννα Πανταζοπούλου |
«A summer evening»
22-24 Σεπτεμβρίου 2023 |  Ώρες έναρξης: 22/9 στις 19:30 & 21:00, 23-24/9 στις 19:30
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής - ΚΠΙΣΝ
Μουσική: George Crumb Music for a Summer Evening (Makrokosmos III)
Πιάνο: Νίκος Κυριόσογλου, Στέφανος Θωμόπουλος
Κρουστά: Kazuyo Tsunehiro, Κώστας Αργυρόπουλος
Φωτισμοί: Ελένη Χούμου
Αρχιτεκτονικός σχεδιασμός: Φάνης Καφαντάρης, Νικόλας Αρνής
Εισιτήρια: 10 ευρώ (το εισιτήριο στηρίζει το έργο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής)
Προπώληση:
ticketservices.gr, ταμεία ΕΛΣ (2130 885700, καθημερινά 09:00-21:00)
nationalopera.gr
neon.org.gr

Εικαστικά
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η «λίστα Τραμπ» και τα «απαράδεκτα έργα τέχνης» οδηγούν σε μια άλλη Αμερική

Εικαστικά / Tο μένος του Τραμπ για το Smithsonian: Λογοκρισία, ρατσισμός, λίστες με «απαράδεκτα» έργα

Με στόχο το μεγαλύτερο συγκρότημα μουσείων και ερευνητικών κέντρων στον κόσμο, ο Τραμπ επιχειρεί να ασκήσει έλεγχο και λογοκρισία σε έργα τέχνης και στο περιεχόμενο εκθέσεων, κατηγορώντας το Smithsonian ως «woke» και απειλώντας με περικοπές της χρηματοδότησής του.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Το σπίτι-μουσείο της Πολίν Καρπίδα βγάζει τους θησαυρούς του στο σφυρί (μέχρι κεραίας)

Εικαστικά / Το σπίτι-μουσείο της Πολίν Καρπίδα βγάζει τους θησαυρούς του στο σφυρί (μέχρι κεραίας)

Μια από τις πιο εξέχουσες συλλέκτριες στην Ευρώπη, η οποία έχει αφήσει το αποτύπωμά της και στην Ύδρα, αποφάσισε να πουλήσει τη συλλογή σουρεαλιστικής και μεταπολεμικής τέχνης που στεγάζει στο σπίτι της στο Λονδίνο -τη μεγαλύτερη αυτού του είδους- σε μια δημοπρασία-ορόσημο.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Χάρις Επαμεινώνδα: Η γλώσσα μου δεν είναι οι λέξεις

Εικαστικά / Χάρις Επαμεινώνδα: «Η γλώσσα μου δεν είναι οι λέξεις»

Η βραβευμένη με Αργυρό Λέοντα Κύπρια εικαστικός συνθέτει έναν κόσμο θραυσμάτων, αποκομμάτων της εσωτερικότητας, με ελλειπτικές εικόνες, τον οποίο μας προκαλεί να ανακατασκευάσουμε μέσα από τη σταδιακή του αποκάλυψη.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
 Μαρία Λοϊζίδου και Πέτρος Μώρης στη 13η Μπιενάλε του Λίβερπουλ

Εικαστικά / Μαρία Λοϊζίδου και Πέτρος Μώρης στη 13η Μπιενάλε του Λίβερπουλ

Οι δύο καλλιτέχνες με καταγωγή από Κύπρο και Ελλάδα αντίστοιχα, παρουσιάζουν νέα έργα τους σε μια από τις σημαντικότερες εικαστικές διοργανώσεις της Βρετανίας που φιλοξενεί 30 καλλιτέχνες και συλλογικότητες, με αναθέσεις και θεματικές που έχουν να κάνουν με τη γεωγραφία και τις αξίες που διαπερνούν την πόλη αυτή: καταγωγή και μνήμη.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Μια έκθεση για την πολύχρωμη, πολύπλοκη Αθήνα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

Εικαστικά / Μια έκθεση για την πολύχρωμη και πολύπλοκη Αθήνα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

Ο Τόνι Μιλάκης καταγράφει μια πόλη που η πραγματικότητα προσφέρει τις καλύτερες ζωγραφικές λύσεις, που ακόμη και το πιο ευφάνταστο μυαλό ενός καλλιτέχνη δεν μπορεί να τις επινοήσει.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
CHECK Ο Ζαν Φρανσουά Μιλέ και η ατέρμονη γοητεία της φύσης και των εργατών της γης

Εικαστικά / Ζαν Φρανσουά Μιλέ: ο ζωγράφος που ο Βαν Γκογκ αποκαλούσε «πρωτοπόρο»

«Όσο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο νομίζω ότι ο Μιλέ πίστευε σε κάτι ανώτερο» έγραφε ο Βαν Γκογκ για τον «ζωγράφο των χωρικών» αλλά και έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του γαλλικού ρεαλισμού. Η Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου τον τιμά με μια μεγάλη έκθεση.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Το Μοναστήρι του Καρόλου: Το μουσείο του «κομμωτή των σταρ»

Εικαστικά / Κάρολος: O «κομμωτής των σταρ» έχει πλέον δικό του μουσείο στα Χανιά

Το «Μοναστήρι του Καρόλου», ένα ενετικό κτίσμα του 1583 και κατοικία του αυτοδίδακτου δημιουργού από το 1991, έχει μετατραπεί σε ένα μοναδικό καταφύγιο όπου συνυπάρχουν η ιστορία της κομμωτικής, έργα Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών μαζί με μνήμες της Μαρίας Κάλλας, της Μπριζίτ Μπαρντό αλλά και της Μαντάμ Ορτάνς.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Γιγάντιοι φαλλοί, το σεξ ως ζωτική δύναμη: Τα «ερωτικά» του Takis αναστατώνουν ακόμα

Εικαστικά / Γιγάντιοι φαλλοί, το σεξ ως ζωτική δύναμη: Τα «ερωτικά» του Takis αναστατώνουν ακόμα

«Τα έργα του αποθεώνουν την ικανότητα του έρωτα να μας αποσπά από την ιδέα του θανάτου». Και έχουμε την ευκαιρία να τα δούμε στην αναδρομική έκθεση του Ιδρύματος Γουλανδρή στην Άνδρο, και στην Αθήνα. Όλα σχεδόν, εκτός από το πιο γνωστό του, το οποίο οι επιμελητές απέρριψαν ως «κραυγαλέο»...
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το Fondation Louis Vuitton υποδέχεται 270 έργα του Gerhard Richter σε μια μεγάλη αναδρομική έκθεση

Εικαστικά / Gerhard Richter: «Τώρα που δεν απέμειναν ιερείς ή φιλόσοφοι, οι καλλιτέχνες είναι οι σημαντικότεροι άνθρωποι στον κόσμο»

270 έργα ενός από τους σημαντικότερους εν ζωή ζωγράφους θα εκτεθούν το φθινόπωρο στο Fondation Louis Vuitton σε μια μεγάλη αναδρομική έκθεση.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μια αθέατη ως τώρα πλευρά της Φρίντα Κάλο στη Θεσσαλονίκη

Εικαστικά / Μια αθέατη ως τώρα πλευρά της Φρίντα Κάλο στη Θεσσαλονίκη

Μια διεθνής έκθεση με 241 φωτογραφίες, που μέχρι πρόσφατα δεν είχαν δει το φως δημοσιότητας και αποκαλύπτουν άγνωστες πτυχές της ζωής της πιο διάσημης ζωγράφου του 20ού αιώνα, κάνει στάση το φθινόπωρο στη συμπρωτεύουσα.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Έκθεση αφισών στην Ύδρα μιας Ελλάδας ανόθευτης και ταπεινής

Εικαστικά / Πώς διαφήμιζε η Ελλάδα τον εαυτό της στο εξωτερικό από το ’30 έως το ’60;

Μια σειρά αφισών του ΕΟΤ, σε μια έκθεση που φιλοξενείται στην οικία Λαζάρου Κουντουριώτη, αποκαλύπτει τις πρώτες απόπειρες και τα αρχικά βήματα του ελληνικού τουρισμού, με την υπογραφή σημαντικών Ελλήνων καλλιτεχνών.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Νίκος Τρανός: «Η τέχνη είναι ένα πολύ αποτελεσματικό αντικαταθλιπτικό» 

Εικαστικά / Νίκος Τρανός: «Η τέχνη είναι ένα πολύ αποτελεσματικό αντικαταθλιπτικό» 

Έχει βοσκήσει πρόβατα, έχει πουλήσει κουλούρια και έχει δουλέψει στην οικοδομή, μέχρι που αποφάσισε ότι το μόνο που ήθελε να γίνει είναι καλλιτέχνης. Τελικά, εξελίχθηκε σε έναν από τους κορυφαίους και διεθνώς αναγνωρισμένους Έλληνες δημιουργούς. Ο πρώην πρύτανης της ΑΣΚΤ είναι άνθρωπος από σπάνια πάστα.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Οι πρώτοι ομοφυλόφιλοι» και η γέννηση μιας νέας ταυτότητας

Εικαστικά / «Οι πρώτοι ομοφυλόφιλοι» και η γέννηση μιας νέας ταυτότητας

Μια μεγάλη έκθεση στο Σικάγο εξετάζει την γκέι ταυτότητα ως ιστορικό φαινόμενο μέσα από 300 έργα που δημιουργήθηκαν κυρίως στην περίοδο μεταξύ του 1869, όταν δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά η λέξη «ομοφυλόφιλος», και του 1939
THE LIFO TEAM
Η Χίλμα αφ Κλιντ έβρισκε γαλήνη ζωγραφίζοντας λουλούδια

Εικαστικά / Η Χίλμα αφ Κλιντ έβρισκε γαλήνη ζωγραφίζοντας λουλούδια

Σε μια σειρά έργων που παρουσιάζει το θαύμα της ανθοφορίας των λουλουδιών και των φυτών, μια από τις πιο αξιοσέβαστες καλλιτέχνιδες της Σουηδίας στρέφεται σε έναν κόσμο ομορφιάς, γαλήνης και ισορροπίας για να αποκαλύψει αλήθειες για την ανθρώπινη κατάσταση.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Το «Πλέγμα των Κυκλάδων» και μια έκθεση που μας ταξιδεύει στις διαχρονικές του συνδέσεις

Εικαστικά / Το «Πλέγμα των Κυκλάδων» και μια έκθεση για τις διαχρονικές του συνδέσεις

Μπορεί η σύγχρονη τέχνη να συνομιλήσει δημιουργικά με την αρχαία πολιτιστική κληρονομιά; Στην ΕΦΑ Κυκλάδων πίστεψαν στο «στοίχημα» και έτσι προέκυψε μια έκθεση με ξεχωριστό ενδιαφέρον στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ίου.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ