ΤΙ ΣΥΝΙΣΤΑ ΧΕΙΡΙΣΤΙΚΗ (ή και κακοποιητική) συμπεριφορά στη σύγχρονη κουλτούρα; Ποια είναι τα όρια; Υπάρχουν πια ιδιωτικές συνομιλίες όταν αυτές γίνονται μέσω μηνυμάτων που μπορούν να κοινοποιηθούν ανά πάσα στιγμή;
Όλα αυτά τα καίρια ερωτήματα αναδείχτηκαν (ξανά) τις τελευταίες μέρες με αφορμή την υπόθεση των «τοξικών» μηνυμάτων που έστελνε ο γνωστός ηθοποιός Τζόνα Χιλ στην κοπέλα του, την επαγγελματία σέρφερ Σάρα Μπρέιντι, η οποία τα έβγαλε στη φόρα μήνες μετά τον χωρισμό τους σε μορφή screenshot ως μια «προειδοποίηση για όλα τα κορίτσια».
Στα μηνύματα αυτά, ο Χιλ εμφανίζεται να της απαγορεύει (χρησιμοποιώντας συχνά μια «ψυχοθεραπευτική διάλεκτο» ή therapy speak που λένε), μεταξύ άλλων, να κάνει σερφ με άντρες, να έχει ανάρμοστες και μη οριοθετημένες σχέσεις με άνδρες, να ποζάρει με μαγιό και να διατηρεί φιλίες με «ανισόρροπες» [unstable] γυναίκες και γενικά με άτομα από το πρόσφατο «άγριο» παρελθόν της, όπως σημείωνε.
Γεγονός είναι επίσης ότι έχουμε γίνει όλοι ψυχίατροι ή ψυχολόγοι, έστω. Και πετάμε διαγνώσεις δεξιά κι αριστερά, παθολογοποιώντας τους πάντες, και ειδικότερα όσους δεν γουστάρουμε ή δεν μας γουστάρουν.
Αυτά είναι τα «όριά» του (boundaries), όπως λέει σε κάποιο από τα μηνύματα, μπερδεύοντας μάλλον τα όρια με τους όρους.
«Το να είναι κάποιος κακοποιητικός σύντροφος δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι απαίσιο άτομο, αυτό όμως δεν το κάνει ok» έγραψε η Μπρέιντι κάτω από τα screenshots των μηνυμάτων.
Κακοποίηση ίσως είναι λίγο υπερβολικό. Ζηλιάρης ναι (παθολογικά ενδεχομένως, και σίγουρα σε βαθμό που έχει χάσει το παιχνίδι εξαρχής), χειριστικός επίσης. Κακοποιητικός, δεν ξέρω. Μπορεί. Hurt people hurt people, που λένε κι οι Αμερικάνοι. Οι πληγωμένοι πληγώνουν. Το βέβαιο είναι ότι ακόμα και η πιο ιδιωτική «αλληλεπίδραση» εύκολα μπορεί να καταλήξει στο δημόσιο δικαστήριο, ανοιχτή σε πάσα ερμηνεία, χλεύη και καταδίκη.
Γεγονός είναι επίσης ότι έχουμε γίνει όλοι ψυχίατροι ή ψυχολόγοι, έστω. Και πετάμε διαγνώσεις δεξιά κι αριστερά, παθολογοποιώντας τους πάντες, και ειδικότερα όσους δεν γουστάρουμε ή δεν μας γουστάρουν. Η τάδε πάσχει από OCD (ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή), ο άλλος είναι τοξικός ή νάρκισσος ή borderline ή bipolar ή μας κάνει gaslighting κ.λπ.
«Πιο ευάλωτος δεν θα μπορούσα να είμαι», γράφει σ’ ένα από τα μηνύματά του ο Τζόνα Χιλ, «και σου λέω ότι έχω ανάγκη να κάνεις κι εσύ το σωστό». Το ειρωνικό είναι ότι δεν έχουν περάσει παρά μερικοί μήνες από την ημέρα που έκανε πρεμιέρα στο Netflix το ντοκιμαντέρ που γύρισε ως φόρο τιμής στον ψυχίατρό του, τον Φιλ Στατζ, και στη μέθοδό του («Τα Εργαλεία της Ψυχής»), μέσω της οποίας εξόρκισε τις «σκιές» που τον καταδυνάστευαν, βρήκε την έξοδο από τον «λαβύρινθο» και «μετέτρεψε τα προβλήματά του σε όπλα».
