ΚΑΠΟΤΕ ΔΥΣΑΝΑΣΧΕΤΟΥΣΑΜΕ με το κλειστό σύστημα των μικρών νησιών που κατά κανόνα δεν επέτρεπε σε μη ντόπιους ν’ ανοίξουν μαγαζί. Μαγαζί εστίασης, μπαρ, κλαμπ, κάτι που να ικανοποιεί ιδανικά τα δικά μας «αθηναϊκά» γούστα ψυχαγωγίας. Τόσο βλαμμένοι ήμασταν.
Και τώρα βαράμε το κεφάλι μας στον τοίχο βλέποντας κάθε χρόνο που περνάει να κλείνει άλλο ένα (τουλάχιστον) παραδοσιακό μαγαζί –πραγματικά παραδοσιακό, όχι σαν τα νοσταλγικά και αναλώσιμα και ό,τι να ‘ναι «αυθεντικά» που ξεφυτρώνουν εδώ και χρόνια στην Αθήνα– για να ανοίξει στη θέση του ένα γαστρονομικό «πρότζεκτ» σε γκρι και λαδί αποχρώσεις με πανάκριβα κρασιά, ωμά ψάρια, «ψαγμένες» μουσικές και αλχημικά κοκτέιλ της συμφοράς, που μεταφέρθηκε ως βαρυσήμαντο concept από την πόλη υπό την αιγίδα της «γνωστής ομάδας… τάδε».
Είναι εξαιρετικά δύσκολη η απεξάρτηση από το παραισθησιογόνο ελληνικό καλοκαίρι και από την ιδέα των διακοπών στα νησιά. Μ’ αυτό το ιδανικό μεγαλώσαμε, αυτό μας κρατούσε.
Αυτό είναι το λιγότερο, θα μου πεις, δεν βλέπεις τι γίνεται; Εδώ έχουν γίνει ακόμα και οι βραχονησίδες prime προορισμοί, εδώ μπουκάρουν παντού πλέον οι σκαφάτοι. Η χιπστεριά σε μάρανε;
Όλα με μαραίνουν, λιγότερο ή περισσότερο. Και για τα πιο πολλά, ουδεμία ευθύνη φέρουν οι τουρίστες (οι ξένοι δηλαδή) που τους έχουμε δαιμονοποιήσει, προβάλλοντας πάνω τους τα δικά μας ελλείμματα. Όλοι τουρίστες είμαστε, άλλωστε, και κακώς παριστάνουμε τους «ταξιδιώτες» που αναζητούν ιδανικές και υπερβατικές εμπειρίες στις διακοπές.
Όπως φεύγουμε για διακοπές, έτσι και γυρνάμε. Ίδιοι. Απλά πιο ταλαιπωρημένοι, όπως όλοι οι τουρίστες, ασχέτως αν τουρίστες είναι πάντα οι άλλοι. Θα πάμε και θα γυρίσουμε και τα αδιέξοδά μας θα είναι στη θέση τους, όπως και το φαιοπάρδαλο σκηνικό της νέας Βουλής.
«Το ταξίδι είναι ένα μπούμερανγκ, σ’ αφήνει εκεί που ξεκίνησες», γράφει σε ένα άρθρο-διατριβή κατά του ταξιδιού που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στον New Yorker η Αμερικανίδα φιλόσοφος και αναπληρώτρια καθηγήτρια φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, Agnes Callard. «Δεν αποτελεί μυστήριο το ότι μας αρέσει, αλλά το ότι επενδύουμε στο ταξίδι και στις διακοπές με ένα βαθύ νόημα, με μια αύρα αρετής και προτερήματος. Και παρότι σε όλους αρέσει να μιλάνε για τα ταξίδια και τις διακοπές τους, όπως και με τα όνειρα, ελάχιστοι έχουν πραγματικά τη διάθεση να τους ακούσουν».
Κακά τα ψέματα όμως. Είναι εξαιρετικά δύσκολη η απεξάρτηση από το παραισθησιογόνο ελληνικό καλοκαίρι και από την ιδέα των διακοπών στα νησιά. Μ’ αυτό το ιδανικό μεγαλώσαμε, αυτό μας κρατούσε. Και τώρα που κάθε άλλο παρά δεδομένο είναι, όπως ήταν όχι και τόσα πολλά χρόνια πριν, δύσκολα καταπίνεται (και) αυτή η δραματική εξέλιξη.
