Το περίπτερο Serpentine στους κήπους του Κένσινγκτον είναι ένα από τα πιο δημοφιλή σημεία του Λονδίνου. Ως μέρος του πάρκου, το περίπτερο δένει με τη φύση γύρω του, ενώ γίνεται σημείο συνάθροισης ή τόπος περισυλλογής και διαλογισμού, όπως συνέβη με το Black Chapel που έστησε το 2022 ο Theaster Gates.
Για το 2023, η Γαλλολιβανέζα αρχιτέκτονας Lina Ghotmeh δημιουργεί έναν χώρο που μοιάζει με προέκταση του πάρκου, με μοτίβα φυλλωμάτων που φωτίζουν το εσωτερικό του περιπτέρου, το οποίο χαρακτηρίζεται από ένα ομόκεντρο σύνολο τραπεζιών και σκαμπό που προσκαλούν τους ανθρώπους να καθίσουν, να συζητήσουν και να συνδεθούν μεταξύ τους.
Το στέγαστρο που ξεδιπλώνεται σαν τέντα, τα πανό που οριοθετούν τον χώρο –παραβάν από ξύλο με σχέδια φύλλων– και οι ξύλινες κιονοστοιχίες δημιουργούν ένα περίπτερο κήπου, ένα ξυλόσπιτο που μοιάζει σαν να υπήρχε πάντα εκεί. Με τίτλο «À table», το έργο αντλεί έμπνευση από τη σύνδεση που είχε με τη φύση η αρχιτέκτονας στα παιδικά και εφηβικά της χρόνια. Το «À table» μάς υπενθυμίζει και μας προσκαλεί να καθίσουμε μαζί σε ένα τραπέζι, να μοιραστούμε ένα γεύμα και να ξεκινήσουμε έναν διάλογο. Προβάλλει το τραπέζι ως εργαστήριο ιδεών, ανησυχιών, χαρών, συνδέσεων και ουσιαστικά φέρνει τους ανθρώπους κοντά. Το αρχιτεκτονικό ιδεώδες συνδέεται με τη συλλογική συζήτηση.
Η Γαλλολιβανέζα αρχιτέκτονας Lina Ghotmeh δημιουργεί ένα χώρο σαν προέκταση του πάρκου, με μοτίβα φυλλωμάτων που φωτίζουν το εσωτερικό του περιπτέρου, το οποίο χαρακτηρίζεται από ένα ομόκεντρο σύνολο τραπεζιών και σκαμπό που προσκαλούν τους ανθρώπους να καθίσουν, να συζητήσουν και να συνδεθούν μεταξύ τους.
Η συνθήκη αυτή δημιουργεί φιλική και παιχνιδιάρικη ατμόσφαιρα, διατηρώντας παράλληλα την αίσθηση της προσδοκίας, καθώς τα στοιχεία του δημιουργούν μια οικεία σχέση με την αρχιτεκτονική, ενώ είναι συγχρόνως και ένα σκηνικό που ζωντανεύει διάφορες μορφές συνομιλίας. «Σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο απομονωμένος, είναι σχεδόν ριζοσπαστικό να σχεδιάζουμε δημοκρατικούς χώρους για συζητήσεις που απασχολούν όλους μας», λέει η Lina Ghotmeh.
Ελπίζει ότι μέσω του φαγητού, της τέχνης, της μουσικής και της λογοτεχνίας, το τραπέζι που δεσπόζει στο κέντρο της κατασκευής της θα λειτουργήσει ως εργαστήριο-επίκεντρο, θα φιλοξενήσει διαφορετικές φωνές τις επόμενες εβδομάδες, θα καλωσορίσει πολλαπλές συζητήσεις, θα επιτρέψει παιχνιδιάρικες αλληλεπιδράσεις και θα δημιουργήσει μόνιμες αναμνήσεις.
Η δομή αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα για το πώς μπορεί ο σχεδιασμός των χώρων να ενθαρρύνει ουσιαστικές συζητήσεις και για τη δυνατότητα της αρχιτεκτονικής να συμβάλει στη διαμόρφωση της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Η χρήση του φυσικού φωτός, η επιλογή των υλικών και η τοποθέτηση των επίπλων δημιουργούν ατμόσφαιρα συμπερίληψης και επικοινωνίας.
Το περίπτερο θυμίζει κάποια προηγούμενα, όπως αυτό που επιμελήθηκαν ο Κινέζος καλλιτέχνης Ai Weiwei και το ελβετικό αρχιτεκτονικό γραφείο Herzog and de Meuron το 2012. Η δομή ήταν βυθισμένη στο έδαφος με μια τυχαία σειρά από μοτίβα επίπλων από φελλό ως ωδή στα θεμέλια των προηγούμενων περιπτέρων.
Αυτές οι δομές, μαζί με το φετινό περίπτερο, συμβάλλουν στη σχολή σκέψης που υποστηρίζει ότι η αρχιτεκτονική και το φυσικό περιβάλλον δεν υπάρχουν ως αδρανείς χώροι, αλλά γίνονται χώροι ενεργοί όταν καταλαμβάνονται από ανθρώπους που αλληλεπιδρούν. Με αυτόν τον τρόπο, η αρχιτεκτονική δημιουργεί μια στενή και διαρκή σχέση με τους ανθρώπους, γίνεται ένα σύστημα συνομιλίας στον ανθρώπινο πολιτισμό, το οποίο χρησιμεύει ως πεδίο διαμόρφωσης της άποψης κάθε ανθρώπου για τον κόσμο. Η αρχιτεκτονική μπορεί να είναι παθητική ή ενεργητική, ανοιχτή και φιλική, επιτρέποντας στους χρήστες να αισθάνονται άνετα, ή μπορεί να προκαλεί την επικοινωνία μέσω κτιριακών στοιχείων, επίπλων ή φωτιστικών που μπορεί να αποτελέσουν ριζοσπαστικά εργαλεία για τη διαμόρφωση του χώρου.
Εξερευνώντας την ανάπτυξη της επικοινωνίας και της συνύπαρξης, το φετινό Serpentine συμβάλλει σε αυτόν τον αρχιτεκτονικό διάλογο με διάφορους τρόπους. Μέσα από έναν ανοιχτό χώρο που δένει με τη φύση, προβάλλει την ιδέα ότι ο σχεδιασμός φιλικών χώρων μπορεί να εμπνεύσει το παιχνίδι και την αλληλεπίδραση, βάζοντας στο επίκεντρο των συνομιλιών την οικολογία, υπενθυμίζοντας στους αρχιτέκτονες την αξία της ηθικής, βιώσιμης και φιλικής προς το περιβάλλον αρχιτεκτονικής.
