ΔΙΠΛΟ ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΜΑΣ ως πολίτες και ως φιλοθεάμον κοινό από τη χθεσινή ανακοίνωση της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών μέσω της οποίας πληροφορηθήκαμε την ύπαρξη Ρωσίδας κατασκόπου στο Παγκράτι (αφού είχε γίνει καπνός βέβαια, αλλά αυτό δεν χαλάει απαραίτητα το στόρι), η οποία κυκλοφορούσε με το ψευδώνυμο «Μαρία Τσάλλα» και έλεγε ότι ήταν από τη Βραζιλία.
Πιθανόν επειδή μπορεί να αντιλήφθηκε ότι στα δικά μας αυτιά μοιάζουν να μοιράζονται κάτι αφηρημένα κοινό, βαρύ και «βλάχικο» στην εκφορά τους, τα πορτογαλικά με τα ρωσικά.
Το όνομα παραπέμπει στους παράνομους μετανάστες, οι «illegals» όμως είναι συγχρόνως και παράνομοι κατάσκοποι που δρουν χωρίς την πολυτέλεια της διπλωματικής ασυλίας που απολαμβάνουν οι νόμιμοι κατάσκοποι που απασχολούνται επισήμως σε προξενεία, πρεσβείες και μορφωτικά ιδρύματα.
«Στην πραγματικότητα είναι η ξένη υπήκοος “Irina A.S.” που δρούσε στη χώρα μας υπό “βαθύ κάλυμμα”», σημειώνεται στην ανακοίνωση η οποία δεν περιέχει μόνο στοιχεία ψυχαγωγικού αντιπερισπασμού (ως κατασκοπικό θρίλερ, αν και όχι ακριβώς κοσμοπολίτικο, και μάλλον χαμηλού προϋπολογισμού) αλλά και μαζικής επιμόρφωσης, εξοικειώνοντας το ευρύ κοινό με τη συναρπαστικά σκιώδη ιδιότητα των λεγόμενων «illegals»:
«Η αντίστροφη μέτρηση για την αποκάλυψη ξεκίνησε με τον εντοπισμό απόπειρας πρόσβασης τρίτης χώρας σε στοιχεία Ελλήνων πολιτών που έχουν αποβιώσει, μια διεθνώς διαπιστωμένη πρακτική των Υπηρεσιών Πληροφοριών συγκεκριμένης χώρας για τη δημιουργία της ειδικής κατηγορίας κατασκόπων με το προσωνύμιο “illegals”».
Καιρό είχα να πετύχω τον συγκεκριμένο όρο, ο οποίος είχε «παίξει» πολύ την προηγούμενη δεκαετία, αρχικά από την εξάρθρωση ενός δικτύου Ρώσων illegals στην Αμερική το 2010, ανάμεσά τους και η περιβόητη (για το «σεξ απίλ» της, μεταξύ άλλων) Άννα Τσάπμαν, ο Βρετανός καλλιτέχνης και σύζυγος της οποίας είχε πεθάνει από υπερβολική δόση ναρκωτικών, ενισχύοντας έτσι το μυστήριο, ενώ η ίδια έγινε ένα είδος ποπ σταρ τόσο κατά τη θητεία της στις ΗΠΑ όσο και μετά την επιστροφή της (μέσω ανταλλαγής) στην πατρίδα της, με δόξα και τιμή. Και με μια θέση CEO που της εξασφάλισε ο Πούτιν για τις υπηρεσίες της.
«Operation Ghost Stories» («Επιχείρηση Ιστορίες Φαντασμάτων) ήταν η γλαφυρή ονομασία που είχαν δώσει οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες σ’ εκείνη την υπόθεση, τίτλος απολύτως ταιριαστός με τη μυθολογία των «εμφυτευμένων» σε ξένες χώρες και κουλτούρες illegals, που ζουν και λειτουργούν σαν «φαντάσματα» με σύμβαση απεριόριστου χρόνου.
Το όνομα παραπέμπει στους παράνομους μετανάστες, οι «illegals» όμως είναι συγχρόνως και παράνομοι κατάσκοποι που δρουν χωρίς την πολυτέλεια της διπλωματικής ασυλίας που απολαμβάνουν οι νόμιμοι κατάσκοποι που απασχολούνται επισήμως σε προξενεία, πρεσβείες και μορφωτικά ιδρύματα.
Κυρίως όμως, ο όρος «illegals» είχε γίνει οικείος (σε μένα τουλάχιστον) από τη σειρά The Americans (2013 - 2018), αναμφισβήτητα μία από τις καλύτερες όλων των εποχών, στην οποία πρωταγωνιστούσαν ο Μάθιου Ρις και η Κέρι Ράσελ –οι οποίοι κατέληξαν να είναι ζευγάρι και στην πραγματική ζωή– και είχε ως θέμα ακριβώς τη «διπολική» ζωή τέτοιων ανθρώπων στην Αμερική της δεκαετίας του ’80.
Μόνο κατά το 20, άντε το 30 τοις εκατό, είναι κατασκοπικό θρίλερ το The Americans. Το υπόλοιπο είναι ένα υψηλότατου επίπεδου υπαρξιακό, υποβλητικό, συναισθηματικό (και ρομαντικό), συνειδησιακό, οικογενειακό, πολιτικό δράμα «εποχής» και αξίζει οπωσδήποτε να το δει κανείς έστω και εκ των υστέρων, έστω και με αφορμή την υπόθεση αυτής της illegal από το Παγκράτι.
