ΘΛΙΨΗ, ΣΗΨΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΜΗ! Ντροπή. Πάτος. Χορός βρυκολάκων. Ζόμπι. Αστοιχείωτοι. Ανιστόρητοι. Παρατράγουδα. Υπάνθρωποι… Όλοι αυτοί είναι πραγματικοί χαρακτηρισμοί (και μάλιστα οι ηπιότεροι) που οι καλλιεργημένοι, προοδευτικοί και πολιτισμένοι «φίλοι» μου στο facebook χρησιμοποίησαν χθες για να εκδηλώσουν την οργή και τον αποτροπιασμό τους με το είδος των ανθρώπων που έκαναν ουρές για να προσκυνήσουν τη σωρό του τέως στη Μητρόπολη, πριν καταλήξουν με τη γνωστή ισοπεδωτική επωδό: «Αυτοί είμαστε», «δεν είμαστε λαός», κλπ. Μπορεί να χρησιμοποιούν πρώτο πληθυντικό, αλλά φυσικά ποτέ δεν θα έβαζαν τον εαυτό τους στο ίδιο καζάνι μ’ αυτή την αμόρφωτη πλέμπα, μ’ αυτόν τον εσμό υπανάπτυκτων σκοταδιστών.
Tο πιο χαρακτηριστικό και το πιο αντιδραστικό και το πιο απεχθές τελικά δείγμα «ρετροτοπίας» υπήρξε ο χειρισμός και η συνολική κάλυψη του θανάτου και της νεκρώσιμης ακολουθίας από τα τηλεοπτικά κανάλια.
Τι να πεις… Μισό εκατομμύριο συμπολίτες μας είχαν ψηφίσει, προχθές ακόμα, Νεοναζί κακοποιούς και το πρόβλημα είναι οι λίγες χιλιάδες νοσταλγών, εθνο-coseplay φετιχιστών και «μακονομάχων» που συγκεντρώθηκαν για να ζήσουν επιτέλους από κοντά μια «βασιλική» κηδεία και συνάμα μια εγχώρια εκδοχή του The Crown; Ή απλά να δουν από κοντά γαλαζοαίματους – αυθεντικούς και μη. Ή να θαυμάσουν το, εντυπωσιακό αντικειμενικά, στριφτό / μπελ επόκ / μετα-τσαρικό μουστάκι – μούσι του Παύλου. Ή επειδή τέλος πάντων αυτά είναι τα δικά τους ιερά και όσια, υπάρχει κι αυτός ο κόσμος, τον έχουμε ξαναδεί, πάντα εδώ ήταν, έρμαια του κάθε περιστασιακού ακροδεξιού, πατριδοκάπηλου πορνοβοσκού.
Κι αν αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν ένα δείγμα αυτού που ο διάσημος Πολωνός κοινωνιολόγος Ζίγκμουντ Μπάουμαν αποκαλούσε στο τελευταίο του βιβλίο «Ρετροτοπία» («μια μετατόπιση της μαζικής συνείδησης, μια παγκόσμια επιδημία νοσταλγίας» και καταφυγής σ’ ένα φαντασιακό, ιδανικό παρελθόν χωρίς τις τριβές και τις ανασφάλειες και τους τρόμους του σήμερα), τι μπορεί να πει κανείς για την αταβιστική, οπαδική, νεκροφιλική αντίδραση όσων απαντούσαν στο χθεσινό θέαμα με φωτογραφίες από τις νεκρώσιμες ακολουθίες του Σεφέρη, του Σωτήρη Πέτρουλα, του Παναγούλη ή της Μελίνας για να δείξουν τι θα πει πραγματική λαοθάλασσα σε κηδεία; Ήμαρτον.
Όμως το πιο χαρακτηριστικό και το πιο αντιδραστικό και το πιο απεχθές τελικά δείγμα «ρετροτοπίας» υπήρξε ο χειρισμός και η συνολική κάλυψη του θανάτου και της νεκρώσιμης ακολουθίας από τα τηλεοπτικά κανάλια. Μαύρο, ντροπιαστικό χάλι από κάθε άποψη και ουδόλως θα με πείραζε αν στρέφονταν προς τα εκεί οι χαρακτηρισμοί που τόσο εύκολα εξαπολύθηκαν κατά των συγκεντρωμένων στα πέριξ της Μητρόπολης. Εξαιρώ βέβαια όσους από αυτούς φώναξαν «Ελλάς-Ελλάς-Αντώνης Σαμαράς» – σ’ αυτούς αξίζει ίσως ένα ιδιαίτερο μέρος στο καθαρτήριο, παρέα για πάντα με τον πρώην πρωθυπουργό και μέγα πατριώτη.
