Είτε πρόκειται για σειρά στην τηλεόραση είτε για μια ταινία στον κινηματογράφο, συμβαίνει συχνά προσελκύει το κοινό ο αντιήρωας ή ο κακός χαρακτήρας του σεναρίου. Έτσι θεωρείται πως οι villains έχουν δεύτερο επίπεδο ανάλυσης.
Ανεξάρτητα από το πόσο εγωιστικό, πεινασμένο για εξουσία ή άπληστο είναι το πρόσωπο της υπόθεσης, φαίνεται πως ελκύει το κοινό.
Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με μια νέα μελέτη του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, τόσο οι ενήλικες όσο και τα παιδιά ανέφεραν συχνότερα ότι οι αντι-ήρωες κακοποιοί είναι εσωτερικά καλοί παρά το γεγονός ότι εμφανίζονται ως κακοί.
«Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι υπάρχει αναντιστοιχία μεταξύ των εξωτερικών συμπεριφορών ενός κακού και του εσωτερικού, «αληθινού εαυτού του», και αυτό το χάσμα είναι μεγαλύτερο για τους αντι-ήρωες μιας παραγωγής από ό,τι για τους ήρωες», δήλωσε η Valerie Umscheid, διδακτορική φοιτήτρια ψυχολογίας του U-M και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.
Η Umscheid και οι συνεργάτες της διεξήγαγαν τρεις μελέτες με 434 παιδιά (ηλικίας 4-12 ετών) και 277 ενήλικες για να διαπιστώσουν πώς το κοινό ερμηνεύει και νοηματοδοτεί τις αντικοινωνικές πράξει. Επικεντρώθηκαν στις απόψεις των συμμετεχόντων τόσο για γνωστούς όσο και για καινούργιους φανταστικούς κακούς και αντι-ήρωες, όπως η Ούρσουλα της Disney από τη «Μικρή Γοργόνα» και ο Γούντι της Pixar από το «Toy Story».
Η πρώτη μελέτη διαπίστωσε ότι τα παιδιά έβλεπαν τις πράξεις και τα συναισθήματα των κακών συντριπτικά ως κακές.
Η δεύτερη και τρίτη μελέτη αξιολόγησαν τις πεποιθήσεις των παιδιών και των ενηλίκων σχετικά με τον ηθικό χαρακτήρα και τον αληθινό εαυτό των ηρώων και των κακοποιών, χρησιμοποιώντας μια σειρά από συγκλίνουσες ενδείξεις. Μια εξ αυτών ήταν πώς αισθανόταν ένας χαρακτήρας μέσα του, αν οι πράξεις ενός χαρακτήρα αντανακλούσαν τον υποτιθέμενο αληθινό του εαυτό και αν ο αληθινός εαυτός ενός χαρακτήρα μπορούσε να αλλάξει με την πάροδο του χρόνου.
Ο αληθινός εαυτός
Τόσο τα παιδιά όσο και οι ενήλικες αξιολογούσαν σταθερά τον «αληθινό εαυτό» των κακοποιών ως συντριπτικά κακό και πολύ πιο αρνητικό από τον αληθινό εαυτό των ηρώων. Ταυτόχρονα, οι ερευνητές εντόπισαν επίσης μια ασυμμετρία στις κρίσεις, όπου οι κακοποιοί ήταν πιο πιθανό από τους ήρωες να έχουν έναν αληθινό εαυτό που διέφερε από την εξωτερική τους εικόνα
Τόσο τα παιδιά όσο και οι ενήλικες πίστευαν ότι χαρακτήρες όπως η Ursula είχαν κάποια εσωτερική καλοσύνη, παρά τις κακές ή ανήθικες πράξεις στις οποίες επιδίδονταν τακτικά, δήλωσε η Umscheid.
Την μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Cognition, συνυπογράφουν ο Craig Smith, ανώτερος συνεργάτης της Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης, οι Felix Warneken και Susan Gelman, αμφότεροι καθηγητές ψυχολογίας του U-M, και ο Henry Wellman, ομότιμος καθηγητής ψυχολογίας του U-M.
