«2020: Obscene»: Μια «άσεμνη» περφόρμανς της Αλεξάνδρας Μπαχτσετζή στη Στέγη Facebook Twitter
Η χορογράφος ξεκινά από τον μοντέρνο, σέξι και πολυεπίπεδο κινηματογραφικό στοχασμό του Αντονιόνι πάνω στο σύγχρονο lifestyle και την αδιέξοδη σχέση του με την αλήθεια που το περιβάλλει. Φωτο: Melanie Hofman

«2020: Obscene»: Μια «άσεμνη» περφόρμανς της Αλεξάνδρας Μπαχτσετζή στη Στέγη

0

Καρέ από το Blow-up, την πολύκροτη ταινία του Μικελάντζελο Αντονιόνι, ή στούντιο όπου γυρίζονται τσόντες; Το σκηνικό του 2020: Obscene της Αλεξάνδρας Μπαχτσετζή με τα χτυπητά χρώματα και τις κάμερες που καταγράφουν τα πάντα βρίσκεται στο όριο.

Η χορογράφος ξεκινά από τον μοντέρνο, σέξι και πολυεπίπεδο κινηματογραφικό στοχασμό του Αντονιόνι πάνω στο σύγχρονο lifestyle και την αδιέξοδη σχέση του με την αλήθεια που το περιβάλλει και με τρεις ακόμα περφόρμερ εστιάζει στη σχέση μεταξύ του ακραίου σώματος και της κατανάλωσής του από το ηδονοθηρικό βλέμμα και την υπερβάλλουσα κειμενικότητα.

Ελληνικής καταγωγής περφόρμερ, χορογράφος και εικαστική καλλιτέχνις με έδρα τη Ζυρίχη και σημαντικούς σταθμούς και συνεργασίες στην καριέρα της –MoMA Νέας Υόρκης, Tate Modern Λονδίνου, ImPULSTanz Βιέννης, Julidans Άμστερνταμ κ.ά.‒, γεννημένη στην Ελβετία από Ελβετίδα μητέρα και Έλληνα πατέρα, η Αλεξάνδρα Μπαχτσετζή αυτοσυστήνεται ως «ξεριζωμένη», χωρίς να αναφέρεται στην καταγωγή ή στην ταυτότητά της προκειμένου να ορίσει την πολιτική και αισθητική τοποθέτησή της.

«Δεν είχα την αίσθηση του ανήκειν όσον αφορά τη γλώσσα ή τον τόπο. Γι’ αυτό ήθελα να δημιουργήσω μια τέτοια αίσθηση για τον εαυτό μου και να δημιουργήσω έναν χώρο όπου θα μπορώ να υπάρχω», λέει.

Έκανε το χορογραφικό της ντεμπούτο το 2001, με την παράσταση Perfect. Έκτοτε, έχει παρουσιάσει περισσότερα από 30 έργα σε συνεργασία με κορυφαίους πολιτιστικούς οργανισμούς. Συμμετείχε στην documenta 14 (Αθήνα/Κάσελ, 2017) με την περφόρμανς Private Song, όπου εξερεύνησε ζητήματα φύλου και πολιτιστικών κατασκευών πάνω στα έμφυλα πρότυπα.

Είναι περίεργο να χαρακτηρίζεται ένα έργο τέχνης άσεμνο. Το συγκεκριμένο μπορεί να είναι κατάφωρα βίαιο, υπερβολικά σεξουαλικό ή ακόμη και εντελώς άσχημο, αλλά όχι απαραίτητα άσεμνο.

Το 2020: Obscene που παρουσιάζεται στη Μικρή Σκηνή της Στέγης εξετάζει από τη μια τα προβλήματα του θεάτρου ως μηχανισμού χειραγώγησης σε ό,τι αφορά την αποπλάνηση, την έλξη και τα παιχνίδια της σεξουαλικής ταυτότητας, ενώ, από την άλλη, διερευνά το ίδιο το σώμα των περφόρμερ ως τόπο αποξένωσης και περιορισμού.

Οι ερμηνευτές έρχονται αντιμέτωποι με τη δική τους σωματική υπόσταση, με τις αντιφάσεις μεταξύ διαίσθησης και χειρονομίας, φωτός και νύχτας, παρτιτούρας και σεναρίου, νόρμας και μορφής, σύλληψης και δράσης. Το έργο, έτσι, όχι μόνο αμφισβητεί το ανατρεπτικό και το κανονιστικό στην τέχνη της περφόρμανς αλλά απευθύνεται και στην επικοινωνία μέσω της υπερβολής ως ριζικής διακοπής των μορφών, των χειρονομιών, των πολιτισμικών προτύπων και των αρχετύπων.

Το νέο έργο της Αλεξάνδρας Μπαχτσετζή χρησιμοποιεί το σώμα, το κείμενο και την εικόνα για να εξερευνήσει την ασάφεια των όρων «σκηνή» και «άσεμνος». Στα μάτια της η ποπ κουλτούρα, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και ο κόσμος του διαδικτύου παράγουν τα νέα μοτίβα του σύγχρονου χορού. Η ίδια ερμηνεύει τον χορό ως μια πολυφωνική γλώσσα όπου διασταυρώνονται πολλοί δημιουργικοί χώροι: από τη ζωγραφική και την αρχιτεκτονική μέχρι τη φωτογραφία, το βίντεο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση και τη βιομηχανία του πορνό.

Είναι περίεργο να χαρακτηρίζεται ένα έργο τέχνης άσεμνο. Το συγκεκριμένο μπορεί να είναι κατάφωρα βίαιο, υπερβολικά σεξουαλικό ή ακόμη και εντελώς άσχημο, αλλά όχι απαραίτητα άσεμνο.

«2020: Obscene»: Μια «άσεμνη» περφόρμανς της Αλεξάνδρας Μπαχτσετζή στη Στέγη Facebook Twitter
2020: Obscene. Φωτο: Melanie Hofman

Στην Ιστορία της Τέχνης όλοι, από τον Marcel Duchamp μέχρι τον Damien Hirst και τον Andres Serrano, έχουν δημιουργήσει σύγχρονα έργα τέχνης που έχουν σοκάρει και εξοργίσει το ευρύ κοινό και έχουν θεωρηθεί άσεμνα, κάνοντας πολλούς να αναρωτηθούν αν τα έργα αυτά έχουν καθόλου καλλιτεχνική αξία. Όμως ο σκοπός της τέχνης δεν είναι να υποκινεί την έρευνα και να αμφισβητεί τη συμβατική ηθική σοφία; Καθώς η πολιτιστική αξία στον κόσμο της σύγχρονης τέχνης είναι εύκολο να χειραγωγηθεί, έτσι όπως συμβαίνει μέσα από το lifestyle, υπάρχει τελικά σαφής διαχωριστική γραμμή μεταξύ της γνήσιας τέχνης και της απλής αισχροκέρδειας;

Μεγάλο μέρος της δουλειάς της Μπαχτσετζή περιλαμβάνει χορογραφίες, το σώμα, ειδικότερα τον τρόπο με τον οποίο η λαϊκή κουλτούρα παρέχει υλικό για χειρονομίες, έκφραση, ταυτοποίηση και φαντασία. Στο πλαίσιο αυτό εξετάζει την επιρροή της αλληλεπίδρασης μεταξύ της χειρονομίας και της κίνησης στα «δημοφιλή» ή «εμπορικά» είδη από τη μία πλευρά (διαδικτυακά μέσα, βιντεοκλίπ και τηλεόραση ως πηγή) και σε τέχνες όπως το μπαλέτο, ο σύγχρονος και μοντέρνος χορός και η περφόρμανς, από την άλλη.

Η τεχνητή και συχνά επισφαλής σχέση ανάμεσα σε αυτά τα είδη προωθεί την έρευνα για το ανθρώπινο σώμα και τη δυνατότητά του για μεταμόρφωση, τόσο σε εννοιολογικό όσο και σε ρεαλιστικό επίπεδο. Τελικά, ο τρόπος με τον οποίο όλοι μας χρησιμοποιούμε επιτελεστικά και σκηνοθετούμε το σώμα μας και τον εαυτό μας μέσα από στερεότυπα και αρχέτυπα, επιλογές και κλισέ, μέσα από την εργασία και το θέαμα είναι ένα ερώτημα που συνεχίζει να διαμορφώνει το έργο της Μπαχτσετσή. Μάλιστα προτείνει το σώμα ως εννοιολογική και φυσική μορφή που αποτελεί ταυτόχρονα μέσο, διαδικασία και ουσία, καθώς το τοποθετεί «ανάμεσα» σε πειθαρχικούς χώρους και ιστορίες.

«2020: Obscene»: Μια «άσεμνη» περφόρμανς της Αλεξάνδρας Μπαχτσετζή στη Στέγη Facebook Twitter
2020: Obscene. Φωτο: Melanie Hofman
«2020: Obscene»: Μια «άσεμνη» περφόρμανς της Αλεξάνδρας Μπαχτσετζή στη Στέγη Facebook Twitter
2020: Obscene. Φωτο: Melanie Hofman

Με τα σώματα και τις ταυτότητές μας συνεχώς δημιουργούμε και αναδημιουργούμε τη χειρονομία, την έκφραση, την ταύτιση και την επιθυμία και η Μπαχτσετζή υιοθετεί στρατηγικές παραπομπής και οικειοποίησης για να κατασκευάσει χορογραφίες του σώματος, ενώ δανείζεται υλικό από ποικίλες πηγές που τις εξετάζει ως ιστό του σύγχρονου πολιτισμού για να τις προσεγγίσει αποδομώντας τες και ευθυγραμμίζοντας το έργο της με τις παρακαταθήκες της ποπ αρτ και των καλλιτεχνών που συνδέονται με τις δεκαετίες του 1970 και 1980.

Ωστόσο, η ίδια επιμένει στο φυσικό σώμα ως τον τόπο όπου η κουλτούρα γίνεται ενσώματη γνώση και συμπεριφορά. Αποκαλύπτοντας συχνά τα θεμέλια της πατριαρχίας, το σώμα αποτελεί σημείο σύγκλισης και έδαφος για την αποβολή και την κατάρρευση της έμφυλης κανονικότητας και του μισογυνισμού, εξού και το έργο της εντάσσεται στην πλούσια παράδοση της φεμινιστικής και queer τέχνης, ενώ οι κώδικες και οι τεχνικές που ενσωματώνονται σε συγκεκριμένες (υπο)κουλτούρες, όπως το voguing, το pole dancing, το R&B και ο χορός των κλαμπ, εκτελούνται παράλληλα με πιο καθιερωμένες παραδόσεις του χορού, όπως το μπαλέτο ή ο μεταμοντέρνος χορός, και ενσωματώνονται σε μη χορευτικά κινητικά λεξιλόγια όπως ο αθλητισμός και το μόντελινγκ.

Η επαναλαμβανόμενη παρουσία του μη-θεάματος και του αντι-θεάματος στις παραστάσεις της μεταφέρουν μια χορογραφική ιστορία μέσα από τη σχέση με τους ερμηνευτές της, από το ένα σώμα στο άλλο, σύμφωνα με μια κοινή πρακτική όπου η ενσώματη γνώση μεταδίδεται μέσω της ακολουθίας της παρατήρησης, της επανάληψης και της εκτέλεσης, με το ίδιο το σώμα να γίνεται χώρος μνήμης και τόπος προβολής.

«2020: Obscene»: Μια «άσεμνη» περφόρμανς της Αλεξάνδρας Μπαχτσετζή στη Στέγη Facebook Twitter
2020: Obscene. Φωτο: Melanie Hofman
«2020: Obscene»: Μια «άσεμνη» περφόρμανς της Αλεξάνδρας Μπαχτσετζή στη Στέγη Facebook Twitter
2020: Obscene. Φωτο: Melanie Hofman
«2020: Obscene»: Μια «άσεμνη» περφόρμανς της Αλεξάνδρας Μπαχτσετζή στη Στέγη Facebook Twitter
2020: Obscene. Φωτο: Melanie Hofman
«2020: Obscene»: Μια «άσεμνη» περφόρμανς της Αλεξάνδρας Μπαχτσετζή στη Στέγη Facebook Twitter
2020: Obscene. Φωτο: Melanie Hofman
«2020: Obscene»: Μια «άσεμνη» περφόρμανς της Αλεξάνδρας Μπαχτσετζή στη Στέγη Facebook Twitter
2020: Obscene. Φωτο: Melanie Hofman
«2020: Obscene»: Μια «άσεμνη» περφόρμανς της Αλεξάνδρας Μπαχτσετζή στη Στέγη Facebook Twitter
2020: Obscene. Φωτο: Melanie Hofman
«2020: Obscene»: Μια «άσεμνη» περφόρμανς της Αλεξάνδρας Μπαχτσετζή στη Στέγη Facebook Twitter
2020: Obscene. Φωτο: Melanie Hofman

Δείτε πληροφορίες για την παράσταση »2020: Obscene» της Αλεξάνδρας Μπαχτσετζή εδώ.

To άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

Tο νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Θέατρο
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση: Ο καλλιτεχνικός προγραμματισμός για τη σεζόν 2022-23

Θέατρο / Στέγη Ιδρύματος Ωνάση: Ο καλλιτεχνικός προγραμματισμός για τη σεζόν 2022-23

Τζον Μάλκοβιτς, Ρομέο Καστελούτσι, Ρομέν Γαβράς, «Σπιρτόκουτο The Musical», Ευριπίδης Λασκαρίδης, Ευθύμης Φιλίππου και άλλα κορυφαία διεθνή και εγχώρια ονόματα στο ρεπερτόριο της Στέγης για τη νέα σεζόν.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ποιο είναι το δικό σας Σπιρτόκουτο;

Θέατρο / Ποιο είναι το δικό σου «Σπιρτόκουτο»; Οι συντελεστές της παράστασης απαντούν

Τι είναι το «Σπιρτόκουτο»; Ένα «συναισθηματικό κωλόπαιδο» ή «ολόκληρη η χώρα»; Οι συντελεστές της παράστασης «Σπιρτόκουτο The Musical» μοιράζονται με τη LiFO την προσωπική τους εκδοχή.
THE LIFO TEAM
Αφροδίτη Παναγιωτάκου: Η ελευθερία είναι η μόνη αξία που έχει σημασία

Συνεντεύξεις / Αφροδίτη Παναγιωτάκου: «Η ελευθερία είναι η μόνη αξία που έχει σημασία»

Η διευθύντρια Πολιτισμού του Ιδρύματος Ωνάση αγαπά τις κουβέντες «εκτός θέματος». Με αυτό το σκεπτικό βρεθήκαμε στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου στο κέντρο της Αθήνας για μια δίωρη απομόνωση σε συνθήκες ησυχίας και ιδιωτικότητας, χωρίς περισπασμούς, «σαν κάτι συνωμοτικό να συμβαίνει», όπως διαπιστώσαμε, για να ξεκινήσουμε μια συζήτηση που δεν ξέραμε καθόλου πού θα οδηγήσει. Πράγματι, η κουβέντα ξέφευγε με τρομερή ευκολία. Ένα μέρος αυτής της συζήτησης θα διαβάσετε παρακάτω.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΕΠΕΞ ΤΙΤΛΟΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ Νίκος Χατζόπουλος

Νίκος Χατζόπουλος / «Αν σκέφτεσαι μόνο το ταμείο, κάποια στιγμή το ταμείο θα πάψει να σκέφτεται εσένα»

Ο Νίκος Χατζόπουλος έχει διανύσει μια μακρά πορεία ως ηθοποιός, σκηνοθέτης, μεταφραστής και δάσκαλος υποκριτικής. Μιλά στη LIFO για το πόσο έχει αλλάξει το θεατρικό τοπίο σήμερα, για τα πρόσφατα περιστατικά λογοκρισίας στην τέχνη, καθώς και για τις προσεχείς συνεργασίες του με τον Γιάννη Χουβαρδά και τον Ακύλλα Καραζήση.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Τι θα δούμε φέτος στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας;

Χορός / Τι θα δούμε φέτος στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας;

Maguy Marin, Χρήστος Παπαδόπουλος, Damien Jalet, Omar Rajeh και άλλα εμβληματικά ονόματα του χορού πρωταγωνιστούν στις 20 παραστάσεις του φετινού προγράμματος του 31ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, που θα πραγματοποιηθεί από τις 18-27 Ιουλίου.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
«Μια άλλη Θήβα»: Η πιο αθόρυβη επιτυχία της θεατρικής Αθήνας

The Review / «Μια άλλη Θήβα»: Η παράσταση-φαινόμενο που ξεπέρασε τους 100.000 θεατές

O Χρήστος Παρίδης συνομιλεί με τη Βένα Γεωργακοπούλου για την θεατρική παράσταση στο Θεάτρο του Νέου Κόσμου, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, που διανύει πλέον την τρίτη της σεζόν σε γεμάτες αίθουσες. Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας της; Το ίδιο το έργο ή οι δύο πρωταγωνιστές, ο Θάνος Λέκκας και ο Δημήτρης Καπουράνης, που καθήλωσαν το κοινό;
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
«Διαβάζοντας Ευριπίδη καταλαβαίνεις πού πάτησε η ακροδεξιά»

Θέατρο / «Διαβάζοντας Ευριπίδη καταλαβαίνεις πού πάτησε η ακροδεξιά»

Η Μαρία Πρωτόπαππα σκηνοθετεί την «Ανδρομάχη» στην Επίδαυρο, με άντρες ηθοποιούς στους γυναικείους ρόλους, εξερευνώντας τις πολιτικές και ηθικές διαστάσεις του έργου του Ευριπίδη. Η δημοκρατία, η ελευθερία, η ηθική και η ευθύνη ηγετών και πολιτών έρχονται σε πρώτο πλάνο σε μια πολιτική και κοινωνική τραγωδία με πολυδιάστατη δομή.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Η «Χρυσή Εποχή»

Αποστολή στο Νόβι Σαντ / Κωνσταντίνος Ρήγος: «Ήθελα ένα υπέροχο πάρτι όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι»

Στη νέα παράσταση του Κωνσταντίνου Ρήγου «Χρυσή Εποχή», μια συμπαραγωγή της ΕΛΣ με το Φεστιβάλ Χορού Βελιγραδίου, εικόνες από μια καριέρα 35 ετών μεταμορφώνονται ‒μεταδίδοντας τον ηλεκτρισμό και την ενέργειά τους‒ σε ένα ολόχρυσο ξέφρενο πάρτι.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
CHECK Απόπειρες για τη ζωή της: Ψάχνοντας την αλήθεια για τις υπέροχες, βασανισμένες γυναίκες και τις τραγικές εμπειρίες τους

Θέατρο / Η βάρβαρη εποχή που ζούμε σε μια παράσταση

Ο Μάρτιν Κριμπ στο «Απόπειρες για της ζωή της» που ανεβαίνει στο Θέατρο Θησείον σκιαγραφεί έναν κόσμο όπου κυριαρχεί ο πόλεμος, ο θάνατος, η καταπίεση, η τρομοκρατία, η φτώχεια, ο φασισμός, αλλά και ο έρωτας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
To νόημα τού να ανεβάζεις Πλάτωνα στην εποχή του ΤikTok

Άννα Κοκκίνου / To νόημα τού να ανεβάζεις το Συμπόσιο του Πλάτωνα στην εποχή του tinder

Η Άννα Κοκκίνου στη νέα της παράσταση αναμετριέται με το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα και τις πολλαπλές όψεις του Έρωτα. Εξηγεί στη LiFO για ποιον λόγο επέλεξε να ανεβάσει το αρχαίο φιλοσοφικό κείμενο, πώς το προσέγγισε δραματουργικά και κατά πόσο παραμένουν διαχρονικά τα νοήματά του.
M. HULOT
«Άμα σε λένε “αδελφή”, πώς να δεχτείς την προσβολή ως ταυτότητά σου;»

Θέατρο / «Άμα σε λένε “αδελφή”, πώς να δεχτείς την προσβολή ως ταυτότητά σου;»

Η παράσταση TERAΣ διερευνά τις queer ταυτότητες και τα οικογενειακά τραύματα, μέσω της εμπειρίας της αναγκαστικής μετανάστευσης. Μπορεί τελικά ένα μέλος της ΛΟΑΤΚΙΑ+ κοινότητας να ζήσει ελεύθερα σε ένα μικρό νησί;
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ο Αντώνης Αντωνόπουλος από μικρός είχε μια έλξη για τα νεκροταφεία ή Όλα είναι θέατρο αρκεί να στρέψεις το βλέμμα σου πάνω τους ή Η παράσταση «Τελευταία επιθυμία» είναι ένα τηλεφώνημα από τον άλλο κόσμο

Θέατρο / «Ας απολαύσουμε τη ζωή, γιατί μας περιμένει το σκοτάδι»

Ο Αντώνης Αντωνόπουλος, στη νέα του παράσταση «Τελευταία Επιθυμία», δημιουργεί έναν χώρο όπου ο χρόνος για λίγο παγώνει, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να συναντήσουμε τους νεκρούς αγαπημένους μας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Όσα (δε) βλέπουν τα μέντιουμ

Θέατρο / Όσα (δε) βλέπουν τα μέντιουμ

«Δεν πηγαίνουμε ποτέ στη Μόσχα, όμως η επιθυμία γι’ αυτήν κυλάει διαρκώς μέσα μας» - Κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για τη sold-out παράσταση «Τρεις Αδελφές» του Τσέχοφ, σε σκηνοθεσία Μαρίας Μαγκανάρη στο Εθνικό Θέατρο.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Θέμελης Γλυνάτσης: Ας ξεκινήσουμε με το να είμαστε πολύ πιο τολμηροί με τους ρόλους που δίνουμε στους νέους καλλιτέχνες, κι ας μην είναι τέλειοι

Θέατρο / Μια όπερα με πρωταγωνιστές παιδιά για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Μεταξύ χειροποίητων σκηνικών και σκέψεων γύρω από τη θρησκεία και την εξουσία, «Ο Κατακλυσμός του Νώε» δεν είναι άλλη μια παιδική παράσταση, αλλά ανοίγει χώρο σε κάτι μεγαλύτερο: στη δυνατότητα τα παιδιά να γίνουν οι αυριανοί δημιουργοί, όχι απλώς οι θεατές.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Ηow to resuscitate a dinosaur/ Έι, Romeo, πώς δίνεις το φιλί της ζωής σε έναν δεινόσαυρο;

Guest Editors / «Ο Καστελούτσι σκηνοθετεί μια υπόσχεση· και κάνει τέχνη εκκλησιαστική»

«Πέρασαν μέρες από την πρώτη μου επαφή με τη Βερενίκη. Μάντρωσα ένα κοπάδι σκέψεις» – ο Κυριάκος Χαρίτος γράφει για μια από τις πολυσυζητημένες παραστάσεις της σεζόν, που ανέβηκε στη Στέγη.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΧΑΡΙΤΟΣ
Onassis Dance Days 2025: Ένας ύμνος στα αδάμαστα σώματα

Θέατρο / Onassis Dance Days 2025: Ένας ύμνος στα αδάμαστα σώματα

Ένα νέο, αλλιώτικο σύμπαν για τον «χορό» ξεδιπλώνεται από τις 3 έως τις 6 Απριλίου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, μέσα από τα πρωτοποριακά έργα τεσσάρων κορυφαίων Ελλήνων χορογράφων και του διεθνούς φήμης Damien Jalet.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Κώστας Νικούλι

Θέατρο / «Μπορώ να καταλάβω το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος»

Ο 30χρονος Κώστας Νικούλι μιλά για την πορεία του μετά το «Ξενία» που του χάρισε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού όταν ήταν ακόμα έφηβος, για το πόσο Έλληνας νιώθει, για την πρόκληση του να παίζει τρεις γκέι ρόλους και για το πόσο τον έχει αλλάξει το παιδί του.
M. HULOT
Μέσα στον θησαυρό με τις εμβληματικές φορεσιές της Δόρας Στράτου

Θέατρο / «Κάποτε έδιναν τις φορεσιές για έναν πλαστικό κουβά, που ήταν ό,τι πιο μοντέρνο»

Μια γνωριμία με τη μεγάλη κληρονομιά της Δόρας Στράτου μέσα από τον πλούτο αυθεντικών ενδυμάτων που δεν μπορούν να ξαναραφτούν σήμερα και συντηρούνται με μεγάλο κόπο, χάρη στην αφοσίωση και την εθελοντική προσφορά μιας ομάδας ανθρώπων που πιστεύουν και συνεχίζουν το όραμά της.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ