ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ανά την υφήλιο, η δίκη Τζόνι Ντεπ - Άμπερ Χερντ, παρά τις βαριές κατηγορίες και τις σκηνές οικιακής κόλασης που ανακαλούνται κατά την ακροαματική διαδικασία, η οποία μεταδίδεται απευθείας, αποτελεί έναν ψυχαγωγικό αντιπερισπασμό στη ζοφερή κατά κανόνα επικαιρότητα, ένα ριάλιτι ή ένα true crime που καταναλώνεται σχεδόν ως μυθοπλασία και ως σαπουνόπερα, μια απόλαυση που δεν είναι καν ένοχη. Ομολογώ ότι κάποια γλαφυρά αποσπάσματα μου έχουν προκαλέσει και μένα αυθόρμητο γέλιο που τόσο είχα ανάγκη μέσα σε μια δύσκολη μέρα.
Παρότι η δίκη μεταδίδεται («στριμάρει») ζωντανά, ο περισσότερος κόσμος «ενημερώνεται» και συγκροτεί άποψη μέσω κραυγαλέων σπαραγμάτων, αποσπασματικών κλιπ και σαρκαστικών memes.
Δεν το βλέπουν όμως έτσι όλοι και όλες. Υπάρχει κόσμος (πολύς), από την πλευρά του Τζόνι Ντεπ ειδικά, που το βλέπει οπαδικά το ζήτημα, και έχει βγάλει προ πολλού την ετυμηγορία του, πλημμυρίζοντας τα social με μαχητικά hashtags: #JusticeForJohnny, #AmberHeardIsAPsycopath, #AmberHeardIsInnocent, #IStandWithAmberHeard κ.λπ.
Ένα ακόμα κωμικοτραγικό δείγμα μιας πόλωσης που μοιάζει να κυριαρχεί σε όλα τα πεδία και σε μεγάλο βαθμό τρέφεται, καλλιεργείται και εντείνεται από την ίδια τη φύση των social media. Παρότι η δίκη μεταδίδεται («στριμάρει») ζωντανά, ο περισσότερος κόσμος «ενημερώνεται» και συγκροτεί άποψη μέσω κραυγαλέων σπαραγμάτων, αποσπασματικών κλιπ και σαρκαστικών memes.
Υπάρχει επίσης κόσμος που ανησυχεί, παρακολουθώντας να δημιουργείται ένα κλίμα το οποίο, ξεκινώντας από την πλήρη απαξίωση της Άμπερ Χερντ, όπως εκφράζεται ακόμα και σε επικεφαλίδες mainstream μέσων, φαίνεται να υπονομεύει την ίδια τη σημασία, την επίδραση και τις αλλαγές που έφερε το #MeToo, πηγαίνοντας τον χρόνο πίσω, ενώ αναβιώνει θεαματικά το στερεότυπο της ανισόρροπης και ραδιούργας «μέγαιρας».
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ένα άλλο hashtag που έχει κάνει θριαμβευτική εμφάνιση τον τελευταίο μήνα είναι το σλόγκαν συγκαλυμμένου μισογυνισμού #MenToo. Δηλαδή, και οι άντρες κακοποιούνται, τραμπουκίζονται, τρώνε ξύλο, δέχονται ριπή αιχμηρών αντικειμένων από τις γυναίκες. Είναι η ίδια στρεβλή λογική που υπήρχε και πίσω από το σλόγκαν συγκαλυμμένου ρατσισμού #AllLivesMatter.
Όπως όμως και να τελειώσει αυτή η δίκη-πολυθέαμα, θα τολμούσε να ισχυριστεί κανείς ότι ο ηθοποιός έχει ήδη νικήσει, καθώς φαίνεται να διασφαλίζει την εύνοια ενός μεγάλου κοινού, ενώ και το ίδιο το σύστημα του Χόλιγουντ, που τον είχε υποτίθεται αποπέμψει ή ακόμα και «ακυρώσει», είναι έτοιμο να τον υποδεχτεί ξανά στις αγκάλες του.
Τα υπόλοιπα είναι χαβαλές πρωινάδικου και λευκός θόρυβος. Και η μεγάλη χαμένη δεν θα είναι η Άμπερ Χερντ, αλλά κάθε γυναίκα (ή ακόμα και άντρας) που πέφτει θύμα οικογενειακής / σεξουαλικής βίας και πλέον, μετά από όλο αυτό το τσίρκο, θα το σκεφτεί δεύτερη και τρίτη και τέταρτη φορά για να το καταγγείλει.
To άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
