Σε μια ακόμη διαυγή και δυσοίωνη ανάλυσή του ο σχολιογράφος της αμερικανικής εφημερίδας, μιλά σήμερα για την δεινή θέση του Ρώσου ηγέτη και τα κακά που εγκυμονεί ή άρνησή του να παραδεχτεί ότι στην Ουκρανία τα πράγματα δεν ήρθαν έτσι όπως τα είχε φανταστεί και ότι αυτό, αργά ή γρήγορα, θα καταγραφεί ως προσωπική ήττα του.
ΑΝ ΕΛΠΙΖΕΤΕ ότι η αστάθεια που έχει προκαλέσει ο πόλεμος του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ουκρανία στις παγκόσμιες αγορές και τη γεωπολιτική έχει κορυφωθεί, πλανάσθε. Δεν έχουμε δει τίποτα ακόμα. Περιμένετε μέχρι ο Πούτιν να κατανοήσει πλήρως ότι οι μόνες επιλογές που του έχουν απομείνει στην Ουκρανία είναι το πώς θα χάσει - νωρίς και λίγο ταπεινωμένος ή αργά και βαθιά ταπεινωμένος.
Δεν μπορώ καν να διανοηθώ τι είδους οικονομικά και πολιτικά σοκ θα προκληθούν από τη Ρωσία - αυτή τη χώρα που είναι ο τρίτος μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου στον κόσμο και διαθέτει περίπου 6.000 πυρηνικές κεφαλές - όταν χάσει έναν πόλεμο τον οποίο προκάλεσε, και του οποίου πρωτοστατεί ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν έχει το σθένος να παραδεχτεί ποτέ την ήττα του.
Γιατί όχι; Επειδή ο Πούτιν σίγουρα γνωρίζει ότι "η ρωσική εθνική παράδοση δεν συγχωρεί στρατιωτικές αποτυχίες", παρατήρησε ο Λέον Άρον, ειδικός σε θέματα Ρωσίας στο American Enterprise Institute, ο οποίος γράφει βιβλίο για την πορεία του Πούτιν προς την Ουκρανία.
"Σχεδόν κάθε μεγάλη ήττα έχει οδηγήσει σε ριζική αλλαγή", πρόσθεσε ο Άρον, γράφοντας στην Washington Post. "Ο Κριμαϊκός Πόλεμος (1853-1856) επιτάχυνε τη φιλελεύθερη επανάσταση του αυτοκράτορα Αλέξανδρου Β'. Ο ρωσοϊαπωνικός πόλεμος (1904-1905) προκάλεσε την Πρώτη Ρωσική Επανάσταση. Η καταστροφή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου οδήγησε στην παραίτηση του αυτοκράτορα Νικολάου Β' και στην επανάσταση των Μπολσεβίκων. Και ο πόλεμος στο Αφγανιστάν έγινε βασικός παράγοντας για τις μεταρρυθμίσεις του Σοβιετικού ηγέτη Μιχαήλ Γκορμπατσόφ". Επίσης, η υποχώρηση από την Κούβα συνέβαλε σημαντικά στην απομάκρυνση του Νικίτα Χρουστσόφ δύο χρόνια αργότερα.
Τις επόμενες εβδομάδες θα γίνεται όλο και πιο φανερό ότι το μεγαλύτερο πρόβλημά μας με τον Πούτιν στην Ουκρανία είναι ότι θα αρνηθεί να χάσει νωρίς και λίγο, και το μόνο άλλο ενδεχόμενο είναι να χάσει πολύ και αργά. Αλλά επειδή αυτός είναι αποκλειστικά δικός του πόλεμος και δεν μπορεί να παραδεχτεί την ήττα του, θα μπορούσε να συνεχίσει να εντείνει τις προσπάθειές του στην Ουκρανία μέχρι ... μέχρι να σκεφτεί να χρησιμοποιήσει πυρηνικό όπλο.
Τις επόμενες εβδομάδες θα γίνεται όλο και πιο φανερό ότι το μεγαλύτερο πρόβλημά μας με τον Πούτιν στην Ουκρανία είναι ότι θα αρνηθεί να χάσει νωρίς και λίγο, και το μόνο άλλο ενδεχόμενο είναι να χάσει πολύ και αργά.
Γιατί λέω ότι η ήττα στην Ουκρανία είναι η μόνη επιλογή του Πούτιν, ότι μόνο ο χρόνος και το μέγεθος της ήττας είναι υπό διερεύνηση; Επειδή η εύκολη, χαμηλού κόστους εισβολή που οραματίστηκε και το καλωσόρισμα από τους Ουκρανούς που φαντάστηκε ήταν απόλυτες φαντασιώσεις - και όλα απορρέουν από αυτό.
Ο Πούτιν υποτίμησε εντελώς τη βούληση της Ουκρανίας να είναι ανεξάρτητη και να γίνει μέρος της Δύσης. Υποτίμησε εντελώς τη θέληση πολλών Ουκρανών να πολεμήσουν, ακόμη και αν αυτό σήμαινε να πεθάνουν, για αυτούς τους δύο στόχους. Υπερεκτίμησε εντελώς τις δικές του ένοπλες δυνάμεις. Υποτίμησε εντελώς την ικανότητα του Προέδρου Μπάιντεν να κινητοποιήσει έναν παγκόσμιο οικονομικό και στρατιωτικό συνασπισμό για να μπορέσουν οι Ουκρανοί να σταθούν και να πολεμήσουν και να καταστρέψουν τη Ρωσία στο εσωτερικό της - την πιο αποτελεσματική προσπάθεια των ΗΠΑ για τη δημιουργία συνασπισμού από τότε που ο Τζορτζ Μπους έκανε τον Σαντάμ Χουσεΐν να πληρώσει για την ανοησία του να καταλάβει το Κουβέιτ. Και υποτίμησε εντελώς την ικανότητα των εταιρειών και των ιδιωτών σε όλο τον κόσμο να συμμετέχουν και να ενισχύουν τις οικονομικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας - πολύ περισσότερο από αυτό που ξεκίνησαν ή διέταξαν οι κυβερνήσεις.
Όταν κάνεις τόσα πολλά λάθη ως ηγέτης, η καλύτερη επιλογή σου είναι να χάσεις νωρίς και σε μικρό βαθμό. Στην περίπτωση του Πούτιν αυτό θα σήμαινε να αποσύρει αμέσως τις δυνάμεις του από την Ουκρανία- να προσφέρει ένα ψέμα για να δικαιολογήσει την "ειδική στρατιωτική επιχείρησή" του, όπως να ισχυριστεί ότι προστάτευσε με επιτυχία τους Ρώσους που ζουν στην Ουκρανία- και να υποσχεθεί ότι θα βοηθήσει τους αδελφούς Ρώσους να ανοικοδομηθούν. Αλλά η αναπόφευκτη ταπείνωση θα ήταν σίγουρα ανυπόφορη για αυτόν τον άνθρωπο που έχει εμμονή με την αποκατάσταση της αξιοπρέπειας και της ενότητας αυτού που θεωρεί ως ρωσική πατρίδα.(…)
Δεδομένης της αντίστασης των απανταχού Ουκρανών στη ρωσική κατοχή, για να "νικήσει" στρατιωτικά στο έδαφος ο Πούτιν, ο στρατός του θα πρέπει να υποτάξει κάθε μεγάλη πόλη της Ουκρανίας. Αυτό περιλαμβάνει και την πρωτεύουσα, το Κίεβο - μετά από πιθανώς εβδομάδες αστικού πολέμου και μαζικές απώλειες αμάχων. Εν ολίγοις, αυτό μπορεί να γίνει μόνο με τον Πούτιν και τους στρατηγούς του να διαπράττουν εγκλήματα πολέμου που δεν έχουν ξαναγίνει στην Ευρώπη από την εποχή του Χίτλερ. Θα καταστήσει τη Ρωσία του Πούτιν μόνιμο διεθνή παρία.
Επιπλέον, πώς θα μπορούσε ο Πούτιν να διατηρήσει τον έλεγχο μιας άλλης χώρας - της Ουκρανίας - που έχει περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού της Ρωσίας, με τόσους κατοίκους εχθρικούς προς τη Μόσχα; Πιθανώς θα χρειαζόταν να διατηρήσει κάθε έναν από τους 150.000 και πλέον στρατιώτες που έχει αναπτύξει εκεί - αν όχι περισσότερους - για πάντα.
Απλώς δεν βλέπω καμία διέξοδο για να κερδίσει ο Πούτιν στην Ουκρανία με βιώσιμο τρόπο, επειδή απλά δεν είναι η χώρα που νόμιζε ότι ήταν - μια χώρα που περιμένει έναν γρήγορο αποκεφαλισμό της "ναζιστικής" ηγεσίας της, ώστε να επιστρέψει απαλά στην αγκαλιά της Μητέρας Ρωσίας.
Έτσι, είτε κόβει τώρα τις απώλειές του ελπίζοντας ότι θα γλιτώσει αρκετές κυρώσεις για να αναζωογονήσει τη ρωσική οικονομία και να κρατηθεί στην εξουσία - είτε αντιμετωπίζει έναν αιώνιο πόλεμο εναντίον της Ουκρανίας και μεγάλου μέρους του κόσμου, ο οποίος θα εξαντλήσει σιγά-σιγά τη δύναμη της Ρωσίας και θα καταρρακώσει τις υποδομές της.
Έτσι όπως φαίνεται να είναι αποφασισμένος για το τελευταίο, είμαι τρομοκρατημένος. Γιατί υπάρχει μόνο ένα πράγμα χειρότερο από μια ισχυρή Ρωσία υπό τον Πούτιν - και αυτό είναι μια αδύναμη, ταπεινωμένη, άτακτη Ρωσία που θα μπορούσε να διασπαστεί ή να βρίσκεται σε παρατεταμένη εσωτερική αναταραχή, με διαφορετικές φατρίες να παλεύουν για την εξουσία και με όλες αυτές τις πυρηνικές κεφαλές, τους εγκληματίες του κυβερνοχώρου και τα πηγάδια πετρελαίου και φυσικού αερίου να βρίσκονται τριγύρω.
Η Ρωσία του Πούτιν δεν είναι πολύ μεγάλη για να αποτύχει. Είναι, ωστόσο, πολύ μεγάλη για να αποτύχει με τρόπο που δεν θα ταρακουνήσει ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο.
