Εκατοντάδες στοιβαγμένοι, χρησιμοποιημένοι σωλήνες από χάλυβα σχηματίζουν αυτό το τοξωτό μνημείο στο πάρκο Laagraven της Ουτρέχτης, σχεδιασμένο από το στούντιο αρχιτεκτονικής και τέχνης Gijs Van Vaerenbergh.
Το Waterline δημιουργήθηκε ως μνημείο για το αμυντικό σύστημα καναλιών, οχυρών και αποθηκών που επέτρεπε σε περιοχές να πλημμυρίζουν στρατηγικά, προκειμένου να γίνουν απρόσιτες σε περίπτωση εισβολής. Ήταν από τα πιο ευφάνταστα οχυρωματικά έργα που έχουν γίνει ποτέ και αυτή η ολλανδική υδάτινη γραμμή ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2021.
Λειτούργησε από το 1815 έως το 1940 και εκτείνεται από το Muiden, έξω από το Άμστερνταμ, μέχρι το Εθνικό Πάρκο Biesbosch κοντά στο Ρότερνταμ, μια περιοχή που σήμερα είναι δημοφιλής για τη διαδρομή για ποδηλασία και πεζοπορία, με πολλά από τα οχυρά, τις αποθήκες και τα κανάλια να παραμένουν ανέπαφα.
Οι αρχιτέκτονες της Gijs Van Vaerenbergh θεωρούν ότι αυτές οι ιστορικές κατασκευές είναι καθοριστικές για τη «συλλογική μνήμη» της περιοχής. Για τον σχεδιασμό του μνημείου, το στούντιο αντέγραψε τη μορφή ενός από τα πολλά οχυρά κατά μήκος της διαδρομής, χρησιμοποιώντας μια συγκολλημένη στοίβα μεταλλικών σωλήνων.
Οι αρχιτέκτονες της Gijs Van Vaerenbergh θεωρούν ότι αυτές οι ιστορικές κατασκευές είναι καθοριστικές για τη «συλλογική μνήμη» της περιοχής. Για τον σχεδιασμό του μνημείου, το στούντιο αντέγραψε τη μορφή ενός από τα πολλά οχυρά κατά μήκος της διαδρομής, χρησιμοποιώντας μια συγκολλημένη στοίβα μεταλλικών σωλήνων.
«Παρουσιάζοντας αυτή την αμυντική γραμμή στην ουσιαστική της μορφή, δηλαδή με τρία τοξωτά ανοίγματα σε ορθή γωνία, και καθώς το γλυπτό βρίσκεται στην κορυφή της πλαγιάς, θυμίζει επίσης μια αψίδα θριάμβου. Το παιχνίδι με την αναγνωρισιμότητα αυτών των διαφορετικών μορφών εμποτίζει το έργο με διφορούμενα νοήματα» λένε οι σχεδιαστές του μνημείου.
Από απόσταση, το μνημείο έχει σχεδιαστεί για να μοιάζει με συμπαγή κατασκευή, παρόμοια με πολλά άλλα που είναι διάσπαρτα κατά μήκος της διαδρομής της New Dutch Waterline. Από κοντά, ωστόσο, τα διαφορετικά μήκη των σωλήνων και η κοίλη μορφή τους προκαλούν τη διάλυση αυτής της αρχικά συμπαγούς εμφάνισης, καθώς οι επισκέπτες κινούνται γύρω του.
Για μια σύντομη στιγμή το έργο μοιάζει να διαλύεται και να γίνεται διαφανές. Το βλέμμα τότε όχι μόνο περνά μέσα από τις καμάρες της πύλης, αλλά και μέσα από τους ίδιους τους σωλήνες και αποκτά μια νέα αντίληψη του χώρου.
