Tο 1921, ο Μις βαν ντερ Ρόε, που μαζί με τον Λε Κορμπιζιέ και τον Φρανκ Λόιντ Ράιτ θεωρείται από τους μεγαλύτερους αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα, παρουσίασε τον «ουρανοξύστη Friedrichstrasse», μια ριζοσπαστική πρόταση στο πλαίσιο ενός διαγωνισμού για τον σχεδιασμό του πρώτου ουρανοξύστη του Βερολίνου.
Έναν χρόνο αργότερα, το 1922, ο διάσημος αρχιτέκτονας υιοθέτησε την ίδια προσέγγιση για να δημιουργήσει τον «γυάλινο ουρανοξύστη». Αυτά τα δύο επαναστατικά έργα βασίστηκαν σε χαλύβδινες δομές, που υποστήριζαν τις γυάλινες δομές, αντί για συμπαγείς φέροντες τοίχους.
Έναν αιώνα αργότερα, η ερευνητική εταιρεία αρχιτεκτονικής ZUMO αποδίδει ψηφιακά την καινοτόμο ιδέα του Ρόε που διαμόρφωσε τη σύγχρονη αρχιτεκτονική και μας επιτρέπει για άλλη μια φορά θα θαυμάσουμε το καινοτόμο και πρωτοποριακό πνεύμα του με αυτές τις απεικονίσεις των μη κατασκευασμένων έργων.
Ο Ρόε στα κτίρια του έκανε εκτεταμένη χρήση των σύγχρονων υλικών όπως ο βιομηχανικός χάλυβας και το γυαλί για να καθορίσουν τον αυστηρό αλλά κομψό χώρο. Η αρχιτεκτονική λιτότητα, η ελευθερία προς τον ανοιχτό χώρο, τα ελάχιστα πλαίσια χαρακτηρίζουν ένα ύφος που μελέτησαν και μελετούν μέχρι σήμερα οι αρχιτέκτονες σε όλο τον κόσμο.
Δημιουργός μιας νέας αρχιτεκτονικής γλώσσας και ενός ύφους που αντιπροσώπευε την νέα εποχή τεχνολογικών επιτευγμάτων, ο Μις βαν ντερ Ρόε κατάφερε με τα έργα του να είναι σε αρμονία με την εποχή του και το περιβάλλον μέσα στο οποίο δημιούργησε μερικά από τα πιο διάσημα κτίρια του κόσμου.
Για τον Ρόε είχε μεγάλη σημασία η σχέση των έργων του ανθρώπου με τη φύση. Οι αναλογίες, η αρμονία, η διαφάνεια και η χρήση της τεχνολογίας σε κάθε λεπτομέρεια κάνουν το έργο του μοναδικό και ανεπανάληπτο.
Η ZUMO ψηφιοποίησε τους δύο ουρανοξύστες για να διατηρήσει τη μνήμη των μη πραγματοποιημένων έργων και, ταυτόχρονα, να ανοίξει ένα νέο όραμά τους στον ψηφιακό κόσμο. Αντί απλώς να δείξει τους πύργους μέσω της ψηφιακής οπτικοποίησης, η ZUMO θέλησε να αποκαλύψει και να αναδείξει την επαναστατική αυτή στιγμή στην ιστορία της αρχιτεκτονικής του περασμένου αιώνα.
Οι νέες ψηφιακές προοπτικές επιτρέπουν στον παρατηρητή να βυθιστεί σε έναν κόσμο όπως ήταν πριν από εκατό χρόνια, και να βρεθεί απέναντι από κτίρια της εποχής, δημιουργώντας όχι μόνο ένα εικονικό κτίριο αλλά μια εικονική πραγματικότητα.
Η όλη ιδέα έχει σκοπό να δείξει ότι η μη οικοδομημένη αρχιτεκτονική μπορεί να παρουσιαστεί με πολλές διαφορετικές μορφές και αναπαραστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της ψηφιακής της αναγέννησης.
Δημιουργός μιας νέας αρχιτεκτονικής γλώσσας και ενός ύφους που αντιπροσώπευε την νέα εποχή τεχνολογικών επιτευγμάτων, ο Μις βαν ντερ Ρόε κατάφερε με τα έργα του να είναι σε αρμονία με την εποχή του και το περιβάλλον, μέσα στο οποίο δημιούργησε μερικά από τα πιο διάσημα κτίρια του κόσμου. Επηρεασμένος από τη φιλοσοφία, πρέσβευε την καθαρότητα και τη σαφήνεια της γεωμετρικής δομής με απλότητα και αυστηρότητα. Ο Ρόε πίστευε στο μότο του «το λιγότερο είναι περισσότερο» και στο «ο Θεός είναι στις λεπτομέρειες».
Αυτό ονειρευόταν από πολύ νεαρή ηλικία όταν στα 14 του χρόνια άρχισε να δουλεύει στην οικοδομική επιχείρηση του πατέρα του. Το 1905 άφησε τη γενέτειρά του, το Άαχεν και πήγε στο Βερολίνο. Εκεί δούλεψε ως σχεδιαστής επίπλων και από το 1908 άρχισε την αρχιτεκτονική του σταδιοδρομία ως μαθητευόμενος στο τεχνικό γραφείο του Πέτερ Μπέρενς, όπου γνωρίστηκε με τον Βάλτερ Γκρόπιους και τον Λε Κορμπιζιέ και ήρθε σε επαφή με τις θεωρίες σχεδίου και τον προοδευτικό γερμανικό πολιτισμό. Το 1912 ίδρυσε το δικό του αρχιτεκτονικό γραφείο.
Στα χρόνια 1925-26 σχεδιάζει με εντολή του κομμουνιστικού κόμματος Γερμανίας τις επιτάφιες πλάκες των δολοφονηθέντων ηγετών Καρλ Λίμπκνεχτ και Ρόζας Λούξεμπουργκ που τοποθετούνται στο προάστιο Friedrichsfelde του Βερολίνου. Στα χρόνια 1928-29 κατασκευάζεται από τον Μις φαν ντερ Ρόε το περίπτερο της Γερμανίας στην παγκόσμια έκθεση της Βαρκελώνης. Σε αυτή την έκθεση σχεδίασε ειδικά για το βασιλικό ζεύγος της Ισπανίας τη σειρά Barcelona.
Για τρία χρόνια, από το 1930 έως το 1933, διηύθυνε τη σχολή Bauhaus την οποία είχε σκοπό να απελευθερώσει από κάθε πολιτική επιρροή. Στα χρόνια της διεύθυνσης της σχολής εισήγαγε τη διδασκαλία του σχεδιασμού εσωτερικών και εκθεσιακών χώρων και την ανάπτυξη των εργαστηρίων τυπογραφίας, διαφήμισης και φωτογραφίας.
Με την άνοδο του Χίτλερ και τους ναζί να ελέγχουν όλο και περισσότερο τον δημόσιο βίο, ο Ρόε αρχίζει να δυσκολεύεται να δουλέψει. Ο ίδιος ο Χίτλερ απέρριψε την πρότασή του για το γερμανικό περίπτερο στις Βρυξέλλες και το 1938 ο Ρόε μεταναστεύει στην Αμερική όπου γίνεται διευθυντής του Illinois Institute of Technology στο Σικάγο. Για 20 και πλέον χρόνια κατασκευάζει εντυπωσιακά οικοδομήματα στην Αμερική. Επιστρέφει στη Γερμανία το 1965 και κατασκευάζει την Εθνική Πινακοθήκη στο Βερολίνο (Nationagalerie Berlin).
