» Η Ακαδημία, των Όσκαρ, όχι του Πλάτωνος, ανακοίνωσε οτι προσκαλεί 115 νέα μέλη στο δυναμικό της. Το κύριο κριτήριο είναι η υποψηφιότητά τους για ένα βραβείο, γι'αυτό και στη λίστα φιγουράρουν ως επί το πλείστον περσινοί διεκδικητές σε κάποια από τις πολλές πεντάδες, συν μερικοί εκπρόσωποι δημοσίων σχέσεων, στο πλάισιο των επαγγελματιών που στελεχώνουν το σώμα. Με αυτόν τον τρόπο, και κάπως παράνομα, η Μπάρμπαρα Στρέιζαντ έγινε, με τη διαδικασία του επείγοντος, μέλος το 1968, πριν καλά καλά κλείσει μια φουλ χρονιά στο χώρο του κινηματογράφου, και προφανώς με τη δική της ψήφο, κέρδισε το πρώτο από τα δύο της Όσκαρ, όταν οι 3.030 ψήφοι βρέθηκαν μοιρασμένες ακριβώς στη μέση και δόθηκαν δύο αγαλαματάκια (το δεύτερο στην Κάθριν Χέμπορν, που θα τα είχε εκατοστήσει αν ζούσε σήμερα). στη φετεινή λίστα βλέπουμε τον Έντι Μέρφι, ο οποίος μετα από 25 χρόνια στο κουρμπέτι, κρίθηκε ικανός να ψηφίζει στα Όσκαρ, διότι έπαιξε δραματικό ρόλο στο Dreamgirls. Δηλαδή, στον Σρεκ δεν ήταν καλός; Στους σκηνοθέτες καλείται και ο Μόντε Χέλμαν, σκηνοθέτης φετίχ του Ταραντίνο, δημιουργός του κλασικού Shooting, 75 ετών πια, καλτ όσο και ο Ρότζερ Κόρμαν, που φαντάζομαι θα θεώρησε τη συγκεκριμένη πρόσκληση κάτι ανάμεσα σε τιμή και αστείο. Τι κλαμπ κι αυτό...

» Ο Κωνσταντίνος Κακανιάς μου έλεγε τις προάλλες πως πέθανε, σε προχωρημένη ηλικία, ο σκηνοθέτης Κέρτις Χάρινγκτον, σύγχρονος του Κένεθ Άνγκερ, συνοδοιπόρος του και ηθοποιός σε κάποιες ταινίες του. Ο Χάρινγκτον είχε δουλέψει εκτεταμένα στην τηλεόραση, από το Twilight Zone μέχρι τη Δυναστεία, και είχε προλάβει να δημιουργήσει cult classics, όπως το Μάτα Χάρι, το Devil Dog και το What's the matter with Helen, ειδικευμένος με μπρίο και γούστο σε ταινίες φρίκης και φανταστικού. Στην κηδεία του στο κοιμητήριο του Χόλιγουντ, ο Άνγκερ εκνεύρισε τους λυπημένους παριστάμενους γιατί σηκωνόταν και διέκοπτε όσους εκφωνούσαν επικήδειο, διορθώνοντάς τους για ασήμαντες ιστορικές trivia λεπτομέρειες που μόνο εκείνος γνώριζε. Ακριβώς όπως έκανε και στη συνέντευξη που έτυχε να του πάρω στο φεστιβάλ της Βιέννης τον περασμένο Νοέμβριο. Από την πόλη έρχομαι... αλλά τόσο αστεία σοβαρός και ταμένος στο περιθώριο του γκλάμορ, την ίδια στιγμή που ο ένας και μοναδικός του στόχος ήταν να κάνει τη διαφορά και να ανεξαρτητοποιηθεί.

» Η έκθεση που επιμελήθηκε ο Κακανιάς στον νέο χώρο των Καλφαγιάν στη Χάρητος συνεχίζεται και είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα, χάρη στην εκλεκτική επιλογή των Λοσαντζελιτών καλλιτεχνών. Τρεις φωτογραφιές του Εντ Ρούσα δείχνουν μια άδεια, αγνώριστη πλευρά του Χόλιγουντ το 1961, βγαλμένες από μια φανταστική ασπρόμαυρη ταινία που περιμένει μάταια να κατοικηθεί από γκάγκστερ και μοιραίες γυναίκες. Οι μεταξοτυπίες της μοναχής Κορίτα επαναφέρουν στη μνήμη το κοντράστ των 60ς: μια χρωματική ποπ φαντασία που γεννήθηκε από την καρδιά μιας φαντασμένης δούλης του Θεού. Ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ πρόσφερε τη δική του Μαλχόλαντ Ντράιβ, η Κάθριν Όπι τη χλιδάτη ακαμψία των προσόψεων των μεγαλόσπιτων του Μπέβερλι Χιλς και ο Κιθ Μπόουνγουϊ τη θέα των ανοιχτών του οπισθίων, συμπεριλαμβανομένης της αιμορροϊδας του. California dreamin'.

» Ο τίτλος της έκθεσης, Darling take fountain, είναι στην ουσία μια συμβουλή της Μπέτι Ντέιβις σε μια επίδοξη νεαρή ηθοποιό. Σημαίνει, αγαπητή μου, πάρε τη λεωφόρο Fountain αν θες να κάνεις καριέρα στο Χόλιγουντ, έναν κεντρικό δρόμο αν θές κάτι να σου συμβεί, και η τύχη να είναι στο πλευρό σου. Πιο μεταφορικά πάει να πει, πάρε ένα δρόμο μακρύ, ανάμεσα στη Δύση και στην Ανατολή, λιγότερο ταξιδεμένο και γνωστό (από τη Sunset και τη Hollywood Boulevard ας πούμε), για να δώσεις το προσωπικό σου στίγμα και να μην μπλεχτείς με τα λεφούσια, τους περαστικούς, τους τυχαίους και ίσως τους αντιγραφείς. Ο πιο έξυπνος τίτλος που έχω ακούσει τελευταίως.