Δυο ποιήματα της Αnne Sexton:
Ο ΔIXAΣΜΟΣ
Διχάστηκα στα δύο
αλλά θα νικήσω τον εαυτό μου
Θα ξεθάψω την περηφάνεια.
Θα πάρω ψαλίδι
Και θα πετσοκόψω
Τη ζητιάνα μέσα μου.
Θα πάρω έναν λοστό
και θα αναστηλώσω μέσα μου
τα χαλάσματα του Θεού.
Θα τον συναρμολογήσω πάλι
Σαν ένα παζλ.
Με την υπομονή σκακιστή.
Πόσα κομμάτια άραγε;
Νοιώθω σαν να είναι χιλιάδες,
Ο Θεός φτιασιδωμένος σαν πόρνη
μέσα σε μια γλίτσα φύκια.
Ο Θεός ντυμένος γεροντικά
να αγκομαχά
μες τα υποδήματα Του
Ο Θεός ντυμένος παιδικά,
Θεόγυμνος
Και χωρίς δέρμα ακόμη,
απαλό σαν ξεφλουδισμένο αβοκάντο.
Και οι άλλοι, οι άλλοι, οι άλλοι.
Θα τους νικήσω όμως όλους μέσα μου
ένα ολάκερο έθνος του Θεού-
αλλά ενωμένο,
θα κτίσω μια νέα ψυχή,
θα την ντύσω με δέρμα,
και μετά θα βάλω το πουκάμισό μου
και θα ψάλω έναν ύμνο,
τον ύμνο του εαυτού μου.
♦♦♦
ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ
Εδώ,
στο δωμάτιο της ζωής μου,
τα αντικείμενα αλλάζουν συνέχεια,
Τα σταχτοδοχεία γεμίζουν δάκρυα,
ο πονεμένος αδερφός τα
Των ξύλινων τοίχων
τα σαράντα οκτώ πλήκτρα
της γραφομηχανής,
το καθένα, ένα μάτι
που δεν κλείνει ποτέ,
τα βιβλία, το καθένα
υποψήφιο σε καλλιστεία,
η μαύρη καρέκλα,
μια κάσα σκύλου από Naugahyde
οι κόγχες στον τοίχο
καραδοκώντας σαν άντρο μελισσών,
το χρυσαφί χαλί
μια συνομιλία πτέρνας
και δακτύλων,
το τζάκι
ένα μαχαίρι που προσμένει
κάποιον να το στρώσει,
ο καναπές, πτώμα από την κούραση,
σαν πόρνη,
το τηλέφωνο
δυο άνθη να φυτρώνουν
στον καβάλο του,
οι πόρτες
ανοιγοκλείνοντας σαν στρείδια,
τα φώτα
να με τριβελίζουν
ανάβοντας το χώμα
και το σαρκασμό.
Τα παράθυρα,
τα πεινασμένα παράθυρα
που χώνουν τα δέντρα,
Σαν καρφιά στην καρδιά μου,
Νοιώθω τον κόσμο
Κάθε μέρα εκεί έξω
παρόλο που πουλιά
ανατινάσσονται
δεξιά και αριστερά.
Νοιώθω τον κόσμο
Και εδώ μέσα,
με δελεάζει το γραφόσκυλο
με μπισκότα.
Τίποτα όμως δεν είναι
Αυτό που φαίνεται.
Τα αντικείμενα μου φαντασιώνουν
Και αλλάζουν φορεσιές,
Καταναγκαστικά, φαίνεται
από τις λέξεις που χειρίζομαι
και τη θάλασσα που αναδεύει
Στο λαρύγγι μου.
Μετάφραση: Δώρα Στυλιανίδου, Οδός Πανός, τεύχος 135/ Μάρτιος-Ιανουάριος 2007
Το συγγραφικό έργο της Anne Sexton (1928-1974) είναι διαποτισμένο από την κατάθλιψη την οποία υπέφερε στο μεγαλύτερο μέρος της σύντομης ζωής της. Σε ηλικία μόλις 46 ετών θα κάνει την πέμπτη και επιτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας στο γκαράζ του σπιτιού της. Καθισμένη στην κόκκινη Cougar κρατώντας ένα ποτήρι βότκα θα ανάψει την μηχανή. Η ποίηση με προτροπή των γιατρών της είχε αποτελέσει την διαφυγή της Sexton από την αρρώστια που υπέφερε.
Η Sexton θα αναφερθεί στην ποίηση της σε ζητήματα ταμπού για την εποχή της όπως η κακοποίηση και oι ταπεινώσεις της παιδικής ηλικίας, η έκτρωση, ο αυνανισμός,η εμμηνόρροια, η μοιχεία, η μείωση της ερωτικής επιθυμίας μέσα στο γάμο, η επιθυμία για θάνατο, η αυτοκτονία.
Το κομμάτι Mercy Street του Peter Gabriel βρίσκεται στο άλμπουμ «So» που κυκλοφόρησε το 1986 και περιλαμβάνει το Sledgehammer ένα από τα super hits της καριέρας του. Ο τίτλος του είναι εμπνευσμένος από την ποιητική συλλογή 45 Mercy Street της Anne Sexton που κυκλοφόρησε το 1969.
Το κομμάτι το εμπνεύστηκε κατά την διάρκεια μιας πτήσης που έκανε από το LA στο Rio de Janeiro ως επιβάτης οικονομικής θέσης. Το αεροπλάνο παρουσίασε πρόβλημα πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό. Στην ίδια πτήση βρισκόταν ο μπασίστας των Earth Wind & Fire Verdine White. Τελικά ο πιλότος κατάφερε να προσγειώσει με ασφάλεια το αεροπλάνο. Στο Rio ο Gabriel δούλεψε κάποιες ιδέες με τον ντράμερ Djalma Correa. Ένα από τα αποτελέσματα της συνεργασίας τους είναι το αυτό το κομμάτι.
Μια συνέντευξη με την Anne Sexton στο σπίτι της όπου διαβάζει ποιήματά της:
