Προδημοσίευση από το νέο βιβλίο του Διονύση Χαριτόπουλου «Έρωτες στη Μεταπολίτευση (1974-1990)»

Προδημοσίευση από το νέο βιβλίο του Διονύση Χαριτόπουλου «Έρωτες στη Μεταπολίτευση (1974-1990)» Facebook Twitter
Το βιβλίο του Διονύση Χαριτόπουλου "Έρωτες στη Μεταπολίτευση" κυκλοφορεί 7 Οκτώβρη από τις εκδόσεις Τόπος.
0

Η Μεταπολίτευση αποκατέστησε την αλήθεια.


Μας έδωσε το δικαίωμα να είμαστε ο εαυτός μας. Οι άνθρωποι ελευθερώθηκαν από τα βαρίδια του παρελθόντος κι ένα κύμα ριζοσπαστισμού σάρωσε τη χώρα απ' άκρη σ' άκρη. Η ξαφνική ανάσα ελευθερίας άνοιξε την όρεξη όχι μόνο σε πολιτικές ή κλαδικές διεκδικήσεις αλλά και σε επιτακτικές προσωπικές απαιτήσεις.


Ένας αγχώδης αγώνας δρόμου.


Μια πρεμούρα να τα προλάβουμε όλα όσα έγιναν στον υπόλοιπο κόσμο ερήμην μας.


Πότε καλυμμένα από κάποιον ιδεολογικό μανδύα, πότε όχι, κυριάρχησαν ξέφρενη δίψα για ελευθερία, δικαιώματα, πολιτικές αλλαγές, προσωπική ανάδειξη, φεμινισμό, ερωτική ελευθερία, χρήμα, απολαύσεις. Όλα αυτά που μερικά χρόνια αργότερα θα κατέληγαν σε ανεξέλεγκτο εκτραχειλισμό.


Το δεσποτικό οικοδόμημα της μετεμφυλιακής περιόδου είχε διαλυθεί. Η χώρα από ασπρόμαυρη γινόταν έγχρωμη.


Έγινε μια επανάσταση ηθών.


Μια αναδιανομή εξουσίας ακόμα και μέσα στην ίδια την οικογένεια. Ο πατέρας κέρβερος βρέθηκε στο κενό. Τα νέα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, κέρδισαν μια αυτονομία πρωτόγνωρη. Αφεντικά, αστυνόμοι, παπάδες, δάσκαλοι, βρέθηκαν ξαφνικά με κουτσουρεμένη την εξουσία και το κύρος της αυθεντίας.


Η καταπίεση είχε τινάξει το καπάκι.


Τα μυαλά είχαν φουσκώσει. Τα θέλαμε όλα.Τα πολιτικά κόμματα αποδύθηκαν σε πλειοδοσία υποσχέσεων.


Η κόντρα μεταξύ οργανώσεων της αριστεράς ήταν μεγάλη. Λίγοι ήταν οι ακραίοι, οι φανατικοί που υπήρχαν σε όλο το φάσμα της πολυδιασπασμένης αριστεράς. Δυστυχώς αυτοί έδιναν τον τόνο.


Είχε φίλους σε όλες τις τάσεις.


Οι περισσότεροι είχαν αποφύγει την εγκεφαλική ζημιά. Τα έπιναν παρέα και πειράζονταν άκακα μεταξύ τους. Σαν να υποστήριζαν διαφορετικές ποδοσφαιρικές ομάδες.

Όταν πέθανε ο Μάο Τσε Τουνγκ όλες οι εφημερίδες είχαν την είδηση πρωτοσέλιδη. Εκτός από μία που λόγω κόντρας με το κινέζικο κόμμα την είχε περάσει στα ψιλά. Κάποιος φίλος του, ανάρχα, τηλεφώνησε σε έναν άλλον φίλο οπαδό του κόμματος:

- Επειδή διαβάζεις μόνο Ριζοσπάστη, θέλω να σε πληροφορήσω ότι ο Μάο πέθανε.


Το πολιτικό μεθύσι κυριαρχούσε. Με τα ωραία του και με τους εμετούς του.


Μπαίνει σε κεντρικό σινεμά με δυο φίλους του, γνωστούς αριστερούς κινηματογραφιστές, να παρακολουθήσουν σε πρώτη προβολή τον «Νονό» του Κόπολα. Στο πρώτο εικοσάλεπτο της ταινίας τους παρατάει και πάει δυο σειρές πιο πίσω μην τους ακούει. Αυτός έχει μαγευτεί από το αριστούργημα κι εκείνοι δυσανασχετούν με την «αμερικανιά», το «χολιγουντιανό κατασκεύασμα» και άλλα τέτοια. Το είχαν καταδικάσει πριν το δουν.


Μάλλον είναι πιο εύκολο να υπερασπίζεσαι κάποιες αρχές, παρά να τις τηρείς ο ίδιος. Ένιωθε ευτυχής που δεν είχε φάει την ένεση της τύφλας σε ό,τι δεν είναι «δικό μας», στους απέναντι γενικά, τους «άλλους».


Άνθρωπος που μισεί είναι μισερός. Είναι τελειωμένος.

***

Η Μεταπολίτευση είναι γένους θηλυκού.


Είχε ομορφιά, αισιοδοξία, γονιμότητα, ελπίδα. Και η πιο μεγάλη από τις μεγάλες αλλαγές που έφερε ήταν ασφαλώς η γυναικεία χειραφέτηση.


Τα κορίτσια βγήκαν από τη σκιά που τις περιόριζαν εκ γενετής και διεκδίκησαν το αυτεξούσιο της ζωής τους. Προέλασαν γενναία στον αντρικό κόσμο κάμπτοντας κάθε αντίσταση.


Ένας φόρος τιμής αξίζει στα κορίτσια των οργανώσεων.


Αυτές πρώτες σπάνε τα δεσμά και ζουν τα νιάτα τους σαν έπος: διαδηλώνουν, τραγουδάνε, πίνουν, καπνίζουν, ερωτεύονται, χορεύουν, βγάζουν λόγους, τσαμπουκαλεύονται, απαιτούν, γράφουν συνθήματα, απεργούν, ξενυχτάνε.


Ήταν χάρμα να τις βλέπεις, καθώς ξεχώριζαν αμέσως με το δικό τους στιλ ντυσίματος: λίγο έθνικ, λίγο χίπις και πολλή απελευθέρωση.


Το ερωτικό big bang που ακολούθησε ήταν αποκλειστικά δικό τους δημιούργημα. Σκόρπισαν μύθους, ταμπού, τυραννίες, καθωσπρεπισμούς.

Οι άνθρωποι απελευθερωμένοι δόθηκαν στους έρωτες σαν νεοφώτιστοι.


Τα πρώτα χρόνια δεν είχε πολλά μαζί τους.

Όσο διαρκούσε ο επαναστατικός πυρετός, αλλού εκείνες, αλλού αυτός. Από τους οργανωμένους φίλους του μάθαινε ότι κι εκεί οι έρωτες καλά κρατούσαν με τους αρσενικούς αντιστασιακούς σε πρώτη ζήτηση.


Πάνω στον μεγάλο αναβρασμό, είδε τη Μολτ από τη Φιλοθέη με τα πιο ωραία μπούτια των Βορείων Προαστίων. Την έλεγε έτσι επειδή έπινε μόνο malt ουίσκι όταν δεν το ήξερε ακόμα κανείς. Ένα φιλντισένιο κορίτσι με πόδια λεία, σφιχτά κιολοστρόγγυλα σαν μαρμάρινες κολόνες.


Πάντα λίγο τρελή κι ασυμμάζευτη.


Δικτατορία ήταν κι αυτή για την πλάκα της έκανε οτοστόπ στα περιπολικά της Αστυνομίας.


− Μήπως πας Γλυφάδα;

− Μέσα θέλεις να σε πάω;

− Θα μου βάλεις και χειροπέδες; Έεελα... Πες μου ναι, μην είσαι ντροπαλός.


Την πέτυχε στην Ακαδημίας στις αφετηρίες των λεωφορείων. Αγνώριστη η Μολτ. Εντελώς αλλαγμένη. Άβαφη με μακριά ινδική φούστα, ζιπούνι και τα μαλλιά αχτένιστα στους ώμους.


Είχε προσχωρήσει στην επανάσταση.


Καθόταν πίσω από ένα μικρό τραπέζι τίγκα φυλλάδια και αφισέτες ενός αριστερού γκρουπούσκουλου.


Πούλαγε κουπόνια ενίσχυσης.


Κάθε τόσο έπιανε μια ντουντούκα και φώναζε για τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στα Προπύλαια που θα γινόταν το ίδιο βράδυ.
Είχε μαζί της την οικειότητα ανθρώπων που έχουν έρθει πολύ κοντά κάμποσες φορές.


− Τι κάνεις εσύ εδώ; της λέει ξαφνιασμένος.


Τον κοίταξε ανέκφραστη σαν να μην τον ήξερε.

− Σύντροφε, θα πάρεις κουπόνι; του κάνει άχρωμα.

− Σ' έχει δει γιατρός;


Ένας όψιμος Τσε Γκεβάρα πλάι της, με γένια και αμπέχονο, πήρε τον λόγο.

− Τι τρέχει, ρε φίλε;

− Τίποτα δεν τρέχει, τη ρώταγα για μολτ.

− Τι 'ν' αυτό;

− Αν θέλει, θα σου πει.


Μετά από χρόνια την άκουσε για στιχουργό.

Βιβλίο
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Όιγκεν Ρούγκε «Τις μέρες που λιγόστευε το φως»

Το πίσω ράφι / Όιγκεν Ρούγκε: Αποχρώσεις ζωής στην πρώην Ανατολική Γερμανία

Στο πολυδιαβασμένο μυθιστόρημά του «Τις μέρες που λιγόστευε το φως», ο Γερμανός συγγραφέας αφηγείται την ιστορία μιας υποδειγματικής σοσιαλιστικής οικογένειας - της δικής του οικογένειας.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
ΤΡΙΤΗ 31/01-Ο ρόλος των Ελλήνων στη διαμόρφωση της Αιγύπτου

Βιβλία και Συγγραφείς / Ο ρόλος των Ελλήνων στη διαμόρφωση της Αιγύπτου

Ο Νίκος Μπακουνάκης συζητάει με τον ιστορικό Αλέξη Κιτροέφ για τους Αιγυπτιώτες Έλληνες, τη μεγάλη παροικία της Αιγύπτου που επηρέασε τη διαμόρφωση της σύγχρονης χώρας του Νείλου, με αφορμή το βιβλίο του «Οι Έλληνες και η διαμόρφωση της Νεότερης Αιγύπτου».
ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗΣ
Ρόντρικ Μπίτον: «Η ιστορική συνέχεια του ελληνισμού δεν εδράζεται στην κοινή καταγωγή αλλά στη γλώσσα»

Βιβλίο / Ρόντρικ Μπίτον: «Η ιστορική συνέχεια του ελληνισμού δεν εδράζεται στην κοινή καταγωγή αλλά στη γλώσσα»

Μια συνομιλία με ιστορικές, γλωσσολογικές, πολιτιστικές όσο και πολιτικές προεκτάσεις με τον γνωστό Σκωτσέζο ακαδημαϊκό και ελληνιστή με αφορμή την κυκλοφορία του τελευταίου του πονήματος «Έλληνες - Μια παγκόσμια ιστορία» και στα ελληνικά.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Δέκα πρόσφατες σημαντικές εκδόσεις για το Ολοκαύτωμα

Βιβλίο / Δέκα πρόσφατες σημαντικές εκδόσεις για το Ολοκαύτωμα

Μια επιλογή από τις πρόσφατες εκδόσεις, συγκεκριμένα των τριών τελευταίων ετών, που διαχειρίζονται την τραυματική μνήμη της Σοά, από μυθιστορήματα έως δοκίμια και εφηβικά αναγνώσματα με αφορμή την Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Χανίφ Κιουρέισι «Κάτι έχω να σας πω»

Το πίσω ράφι / «Κάτι έχω να σας πω»: Oι πολλές ταυτότητες του Χανίφ Κιουρέισι

Περιπλανώμενος ανάμεσα στο Λονδίνο της νιότης του και στο Λονδίνο της εποχής του Τόνι Μπλερ, ο Βρετανός συγγραφέας ανακεφαλαιώνει προσφιλή του θέματα όπως η φυλετική ταυτότητα και τα όρια της σεξουαλικής ελευθερίας.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
Πώς η αρχαιολογία συνδέεται με την αποικιοκρατία και τον ρατσισμό και τι είναι η αρχαιογενετική;

Βιβλία και Συγγραφείς / Πώς η αρχαιολογία συνδέεται με την αποικιοκρατία και τον ρατσισμό;

Ο Νίκος Μπακουνάκης συζητάει με τον Γιάννη Χαμηλάκη, καθηγητή Αρχαιολογίας και Νεοελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Brown των ΗΠΑ, για το βιβλίο «Αρχαιολογία, έθνος και φυλή», που συνυπογράφει με τον Ράφαελ Γκρίνμπεργκ, καθηγητή Αρχαιολογίας στο πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ.
ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗΣ
Άννα Φραγκουδάκη: «Έλληνες γινόμαστε, δεν γεννιόμαστε»

Βιβλίο / Άννα Φραγκουδάκη: «Έλληνες γινόμαστε, δεν γεννιόμαστε»

Η ομότιμη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών και συγγραφέας μιλά, με αφορμή το νέο της βιβλίο, για τον «ορατό και αόρατο ρατσισμό», τους βολικούς εθνικούς μύθους αλλά και τον «ακροδεξιό ανδρισμό από ατσάλι».
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ Μπενχαμίν Λαμπατούτ: Ο συγγραφέας φαινόμενο γράφει για την τρέλα

Βιβλίο / Μπενχαμίν Λαμπατούτ: Ο συγγραφέας φαινόμενο γράφει για την τρέλα

Στον «Λίθο της τρέλας» ο Χιλιανός συγγραφέας του «Όταν παύουμε να καταλαβαίνουμε τον κόσμο» αποκαλύπτει την ορμητική παρουσία της τρέλας στη λογοτεχνία, τις τέχνες και τις επιστήμες αλλά και στον κόσμο που ζούμε σήμερα.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ