H πιο παράξενη τιμωρία: διάβασε βιβλία!

H πιο παράξενη τιμωρία: διάβασε βιβλία! Facebook Twitter
4

Η Ρεμπέκα Ρούμπιν είναι μια «οικο-τρομοκράτης» που καταδικάστηκε την προηγούμενη εβδομάδα σε πέντε χρόνια φυλάκισης.

Τι σημαίνει «οικο-τρομοκράτης;» Η αναλυτική απάντηση βρίσκεται στο πάρα πολύ καλό βιβλίο βιβλίο της Κάρεν Τζόι Φάουλερ " We Are All Completely Beside Ourselves".

Η σύντομη απάντηση είναι η εξής: η Ρούμπιν ήταν μέλος μιας ομάδας που δρούσε ως μέρος της Animal Liberation Front και της Earth Liberation Front. Ως μέλος αυτής της ομάδας παραδέχτηκε ότι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90 ελευθέρωσε άλογα από τις εγκαταστάσεις του Υπουργείου Γεωργίας των ΗΠΑ και έκανε απόπειρες εμπρησμού σε κτίρια της δασονομίας των ΗΠΑ, σε εργοστάσια επεξεργασίας ξυλείας και σε εγκαταστάσεις σκι στο Κολοράντο. Η ίδια και η ομάδα της είναι υπεύθυνες για 20 πυρκαγιές σε διάφορα σημεία της Αμερικής που προκάλεσαν ζημιές 40 εκατομμυρίων δολαρίων. Τα κίνητρα της ίδιας και της ομάδας ήταν η αγάπη για τα ζώα και το περιβάλλον, και ο κίνδυνος στον οποίον έβαζαν ανθρώπους και η καταστροφή εγκαταστάσεων ήταν όχι μόνο αμελητέα, αλλά αναγκαία.

Το 2012 αποφάσισε να παραδοθεί μετά από χρόνια απομόνωσης τον Καναδά ως φυγάς. Ο δικαστής είπε ότι καταλαβαίνει την αγάπη της για τα ζώα και το περιβάλλον αλλά την καταδίκασε σε πέντε χρόνια φυλάκισης, που ήταν η πιο επιεικής τιμωρία που είχε περιθώριο να δώσει, αλλά δεν σταμάτησε εκεί: μαζί με τη φυλακή όρισε και ανάγνωση δύο βιβλίων.


Το ένα είναι το "Nature's Trust" της Mary C. Wood και το άλλο είναι το «Δαυίδ και Γολιάθ» του Μάλκολμ Γκλάντγουελ. Η εκτίμηση του δικαστή ήταν ότι μέσα από αυτά τα βιβλία θα κατανοήσει ότι υπάρχει τρόπος να πολεμήσεις συστήματα που πιστεύεις ότι είναι άδικα χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιήσεις βία.

Όχι ότι είναι σίγουρος ότι αυτό αρκεί: όταν βγει από τη φυλακή θα χρωστάει περισσότερα από 13 εκατομμύρια δολάρια στο κράτος και θα χρειάζεται να κάνει ακόμη 200 ώρες κοινωνικής εργασίας.

Ποιος είναι ο Μάλκολμ Γκλάντγουελ;


Ο Γκλάντγουελ είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Έχει γράψει στο New Yorker, στη Guardian και στη Washington Post. Έγινε διάσημος με το βιβλίο του 200 the Tipping Point, στο οποίο εξηγεί με τον δικό του τρόπο την ξαφνική μείωση της εγκληματικότητας στη Νέα Υόρκη κατά τη δημαρχία Τζουλιάνι, σ' αυτό το βιβλίο γράφει για την περίφημη θεωρία των «σπασμένων παραθύρων». Το βιβλίο του έγινε μπεστ σέλερ στους New York Times και παρέμεινε στην κορυφή των πωλήσεων της Άμαζον για μια δεκαετία.

Έκτοτε έγραψε άλλα τέσσερα βιβλία, τα οποία έγιναν όλα μπεστ σέλερ και έχουν το ίδιο κοινό: ο Γκλάντγουελ επιχειρεί να εξηγήσει φαινόμενα που έχουμε δεχτεί ως δεδομένα με έναν απροσδόκητο τρόπο που δεν έχουμε σκεφτεί, χρησιμοποιώντας τα εργαλεία που απέκτησε ως δημοσιογράφος: εκθέσεις, συνεντεύξεις και τη μέθοδο του ρεπορτάζ.

Τα πράγματα πήγαιναν καλά μέχρι το τελευταίο του βιβλίο, που είναι το Δαυίδ και Γολιάθ. Ενώ όλα τα προηγούμενα παρουσιάζουν τρομερό ενδιαφέρον και πραγματικά μια νέα οπτική, το τρικ το στην τελευταία του απόπειρα είναι τόσο τραβηγμένο που το βιβλίο είναι ασυνάρτητο και πείθει, σύμφωνα με την εφημερίδα the New Republic, «λιγότερο και από ένα fortune cookie σε κινέζικο εστιατόριο.»

Πριν καταδικάσουμε τον δικαστή και τον ίδιο τον Γκλάντγουελ, διαβάστε τα δύο του βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά, «Η δύναμη της διαίσθησης» και «οι άνθρωποι που ξεχωρίζουν». Ειδικά το δεύτερο θα σας αναγκάσει να παραδεχτείτε ότι ο λόγος που δεν ξεχωρίσατε ή δεν γίνατε αυτό που έπρεπε να γίνεται δεν οφείλεται στο ζώδιο, στα κυκλώματα ή στην κακή τύχη, αλλά κυρίως σε έλλειψη δουλειάς, πολλής, ασταμάτητης και επίμονης δουλειάς.

Βιβλίο
4

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΤΡΙΤΗ 06/12-Οι ξένοι που ανακάλυψαν το δημοτικό τραγούδι

Βιβλία και Συγγραφείς / Οι ξένοι που ανακάλυψαν το δημοτικό τραγούδι

Ο Νίκος Μπακουνάκης συζητά με τον Πάνο Βλαγκόπουλο, καθηγητή της Ιστορίας της Μουσικής στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, για τους δυτικοευρωπαίους που έφτιαξαν τις πρώτες συλλογές δημοτικών τραγουδιών.
ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗΣ
Δημήτρης Μανιάτης: «Η μανία της άποψης είναι άκρως ενοχλητική»

Βιβλίο / Δημήτρης Μανιάτης: «Η μανία της άποψης είναι άκρως ενοχλητική»

Mε αφορμή τη νέα συλλογή διηγημάτων του, o δημοσιογράφος και συγγραφέας μιλά στη LiFO για την εποχή μας, τη δημοσιογραφία, την πολιτική, τον πολιτισμό, τους μικρούς εμφυλίους στα social media και εξηγεί γιατί οι Αθηναίοι μισούν την πόλη τους.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Ντόρις Λέσινγκ «Άλφρεντ και Έμιλι»

To πίσω ράφι / «Άλφρεντ και Έμιλι»: Το κύκνειο άσμα της Ντόρις Λέσινγκ

Η τελευταία απόπειρα της διάσημης συγγραφέως να ξεφύγει από τη σκιά του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, που είχε ρημάξει τη ζωή των γονιών της, τυλίγοντας και την ίδια από την ημέρα που γεννήθηκε.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
Σωτήρης Ριζάς: «Δεν διδασκόμαστε σωστά την Ιστορία μας»

Βιβλίο / Σωτήρης Ριζάς: «Η απόβασή μας στη Σμύρνη ήταν μια ατυχής επιλογή»

Εκατό χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, ο διευθυντής ερευνών στο Κέντρο Έρευνας Ιστορίας Νεότερου Ελληνισμού της Ακαδημίας Αθηνών εξηγεί πώς φτάσαμε από τον θρίαμβο στην εθνική τραγωδία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

σχόλια

4 σχόλια
Ο Gladwell στο Outliers δε λέει ότι χρειάζεται μόνο δουλειά, λέει ότι χρειάζεται και δουλειά αλλά και ότι πρέπει οι κοινωνικές συνθήκες να είναι κατάλληλες. Θυμάμαι μάλιστα που παραθέτει σαν παράδειγμα τον παππού του, που, ενώ ήταν καλός δικηγόρος, έτυχε να είναι 30άρης πάνω στην Κρίση, οπότε και ήταν "καταδικασμένος" να βγάζει απλά τα προς το ζην. Ενώ αντίστοιχα ο πατέρας του, επειδή πήγαινε στο δημόσιο σχολείο εκείνη την εποχή, βγήκε ωφελημένος (επειδή πολλοί άξιοι επιστήμονες έγιναν δάσκαλοι για το σίγουρο μισθό και τα τμήματα ήταν ολιγομελή γιατί μειώθηκαν οι γεννήσεις λόγω κρίσης) και απέκτησε πολύ καλή μόρφωση δωρεάν.
Ειδικά το δεύτερο θα σας αναγκάσει να παραδεχτείτε ότι ο λόγος που δεν ξεχωρίσατε ή δεν γίνατε αυτό που έπρεπε να γίνεται δεν οφείλεται στο ζώδιο, στα κυκλώματα ή στην κακή τύχη, αλλά κυρίως σε έλλειψη δουλειάς, πολλής, ασταμάτητης και επίμονης δουλειάς Πηγή: www.lifo.grΑ, ωραία... και έψαχνα ένα πειστικό επιχείρημα...(facepalm)
Εννοείται ότι είναι τιμωρία να διαβάσει κανείς τις άσχετες ανοησίες που πρότεινε ο κος δικαστής. Μακάρι να μπορούσε να του προτείνει και η Ρεμπέκα με τη σειρά της δυο βιβλιαράκια σε αντάλλαγμα (μπορώ να μαντέψω). Τουλάχιστον για να σπάσει αυτή την απαίσια υπεροψία των δικαστών και την ακόμη χειρότερη σιγουριά τους για όποιο ζήτημα τύχει στην έδρα τους.

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ